Tibetan
མ་སྟེ། ཆེན་པོའི་ཚད་ནི་འབྲས་སྐམ་དྲུས་པ་ཕུལ་དོའི་ཆན་དང༌། ཚོད་མ་དང་སྲན་ཚོད་དང་བཅས་པ་བླུགས་ན་ཁ་རན་ལ་མཐེ་བོའི་ཁྱོན་གང་མ་ཐུག་པའོ། །ཆུང་དུ་ནི་འབྲས་སྐམ་དྲུས་པ་ཕུལ་གང་གི་ཆན་དང༌། ཚོད་མ་དང་སྲན་ཚོད་དང་བཅས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །འབྲིང་པོ་ནི་ཆེ་ཆུང་དེ་གཉིས་བར་རོ། །ལྷུང་བཟེད་སུམ་ཆར་ཆེན་པོས་བླངས་ན། དེ་ལེན་པ་ནི་ཉེས་བྱས། ཟོས་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར། གཉིས་ནི་ཆེན་པོ་གཅིག་ནི་འབྲིང་པོ་ལས་ནའང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར། གཉིས་ནི་ཆེན་པོ་གཅིག་ནི་ཆུང་ངུས་བླངས་ན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར། ཐང་བཞིན་དུ་བླངས་ན། དགེ་སློང་བཞི་པོ་ལ་མི་བྱིན་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར། ཡང་དགེ་ སློང་ཟས་ཟོས་ཟིན་ནས་སྤང་བ་ལས་ལྷག་མ་མ་བྱིན་པར་བཅའ་བ་འམ་བཟའ་བ་འཆོས་སམ་ཟོས་ན་ལྟུང་བའོ། །སངས་རྒྱས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ། དགེ་སློང་རྣམས་སྤང་བ་བྱས་པ་དང༌། ཟས་མ་ཟ་ཤིག་པར་བཀའ་སྩལ་པ་ལས། དྲུག་སྡེ་རྣམས་སྤར་བ་བྱས་ཀྱང་རུང་ཟས་ཟ་བར་གྱུར་ནས་དོན་ཉུང་བའི་དགེ་སློང་གིས་དཔྱས་པ་ལས་བཅས། སྤང་བ་བྱས་ལ་བྱས་པར་འདུ་ཤེས་བཞིན་དུ་ལྷག་བོར་མ་བྱས་པར་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བཟོས་སམ། སྤང་བ་བྱས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་བཞིན་དུ་ཟོས་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར། མི་དགོས་སོ། །བྱིན་ཅིག །གྲེག་གོ །ཟོས་ཟིན་ནོ། །ཆོག་གོ ། འདི་རྣམས་གཅིག་ལྟར་སྨྲས་པ་ལྟ་བུས་ཟོས་ན་ལྟུང་བ། སྤང་བ་མ་བྱས་པར་སྤང་བར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཟོས་པ་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ལྷག་མའི་སྔགས་ནི་ཟས་ཟོས་ཏེ་སྤང་བ་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་བཟའ་བ་འམ་བཅའ་བ་ཞིག་འོངས་ཏེ། འདོད་ལ་བྱིན་ལེན་བྱས་ན། གྲོགས་པོ་ཟན་སྤངས་ཀྱང་རུང་མ་སྤངས་ཀྱང་རུང་སྟེ། གྲལ་ནས་མ་ལངས་པ་གཅིག་གི་མདུན་དུ་སོང་ལ་ཙོག་པུར་འདུག་སྟེ། དགོངས་ཤིག་ཚེ་དང་ལྡན་པ་བདག་མིང་ཞེས་བགྱི་བ་ཟས་ཟོས་ནས་སྤང་བར་བགྱིས་ན་འགྲངས་པར་འགྱུར་མོད་ཀྱི། ཟས་རྙེད་པ་འདི་ཡང་ཟ་བར་འདོད་ཀྱིས་ལྷག་པོར་བྱོས་ལ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་བྱའོ། །དེས་ཀྱང་ཁམ་གཉིས་སམ་གསུམ་ཟོས་ནས། ད་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཡིན་གྱིས་ཟོས་ཤིག་ཅེས་བྱའོ། །རྣམ་པ་འདི་ལྔས་ནི་ལྷག་མར་བྱས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ནས་བྱེད་པ་དང༌། མི་རིགས་པའི་ཕྱོགས་ནས་བྱེད་པ་དང༌། རྒྱབ་ནས་བྱེད་པ་དང༌། གློ་ཆོས་བྱེད་པ་དང༌། སྤྱོད་ལམ་ཉམས་པས་བྱེད་པའོ། །ཟན་ཟོས་ཏེ་ཆོག་པར་བྱས་ན་ཕྱིར་ཟོས་ཀྱང་རུང་ཆོག་པར་བྱས་ཏེ་ལངས་པའི་འོག་ཏུ་ཕྱིར་ཟོས་ཀྱང་རུང་སྟེ
Chinese
并非如此。大的量是干稻六捧的量，如果放入蔬菜和豆类，不要碰到卡然的拇指面积。小的量是干稻一捧的量，放入蔬菜和豆类和之前一样。中等的量是大小之间的量。如果钵盂用大的盛满三分之一，拿取是恶作，吃了会堕落。两个大的，一个是中等的，也会如此。两个大的，一个是小的，也会如此。像汤一样拿取，如果不给四个比丘，也是恶作。还有比丘吃完饭后，没有给剩余的食物，就制作或吃或烹饪，会堕落。佛陀在舍卫城居住的时候，告诫比丘们做了舍弃，不要吃完食物。六群比丘做了增加，即使吃了食物，因为少欲的比丘呵责而制定。做了舍弃，认为是做了，没有留下剩余的食物就制作或烹饪食物，或者对做了舍弃犹豫不决而吃，会堕落。不需要了！给吧！走了！吃完了！够了！像这样说一样吃了会堕落。没有做舍弃，认为是做了舍弃，或者犹豫不决而吃，会犯恶作罪。剩余的咒语是，吃完饭做了舍弃之后，来了食物或饮料，如果想要就给予拿取。朋友舍弃了食物也好，没有舍弃也好，没有从座位上站起来，走到一个人的面前蹲下，说：请听，具寿，我名叫某某，吃完饭做了舍弃，虽然会饱，但是也想吃得到的食物，请留下剩余的给我吧。那人也吃两三口，然后说：现在这是你的，吃吧。用这五种方式不会变成剩余的食物，即从界限之外做，从不适合的方向做，从背后做，突然做，行为不端正而做。吃了食物说够了，之后再吃也可以，说了够了站起来之后再吃也可以。
English
It is not so. The large measure is the amount of six handfuls of dried rice. If vegetables and beans are added, it should not touch the area of the thumb on the karana. The small measure is the amount of one handful of dried rice, and the vegetables and beans are the same as before. The medium measure is between the large and small. If the alms bowl is filled to one-third with the large measure, taking it is a misdeed, and eating it will cause one to fall. If two are large and one is medium, it will be the same. If two are large and one is small, it will also be the same. If it is taken like soup, it is a misdeed even if it is not given to four monks. Furthermore, if a monk has finished eating and does not give the leftovers, and then prepares, eats, or cooks food, he will fall. When the Buddha was dwelling in Shravasti, he instructed the monks to make an offering and not to finish the food. The group of six monks increased the amount, and even after eating, the monks with few desires criticized them and the rule was established. If one has made an offering and thinks that it has been made, and does not leave any leftovers but prepares or cooks food, or if one eats while doubting whether an offering has been made, one will fall. It is not needed! Give! Go! It is finished! Enough! Eating while saying such things will cause one to fall. If one has not made an offering but thinks that an offering has been made, or if one eats while in doubt, one will commit a misdeed. The mantra for leftovers is that after eating and making an offering, if food or drink comes, if one wants it, one should give and take. Whether a friend has offered the food or not, without getting up from the seat, go to one person and squat down, saying: "Please listen, venerable one, my name is so-and-so, I have made an offering after eating, and although I will be full, I also want to eat the food that I have obtained, so please leave me some leftovers." That person should also eat two or three mouthfuls, and then say: "Now this is yours, eat it." In these five ways, it will not become leftovers, namely, doing it from outside the boundary, doing it from an inappropriate direction, doing it from behind, doing it suddenly, and doing it with improper conduct. If one has eaten and said enough, it is okay to eat again, or if one has said enough and stood up, it is okay to eat again.
Tibetan
་ལྟུང་བར་འགྱུར། ཟན་ཟ་ཞིང་འདུག་པའི་འཕྲོ་ལས་ལངས་པ་ནི་ཟན་ལ་སྐྱེ་བོས་མ་རེག་ན་བྱིན་ལེན་ཞིག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལྡང་བའི་ཚེ་ན་ཟན་སྤང་བར་མ་བྱས་ན་ཕྱིས་ཟར་རུང་དོ། །ཡང་དགེ་སློང་གང་གིས་དགེ་སློང་གང་གི་དགེ་སློང་ཟས་ཟོས་ནས་སྤང་བར་ཤེས་པ་ཀླན་ཀ་བཙལ་ཏེ། དགེ་སློང་འདིས་ཅི་ནས་ཀྱང་ཉེས་པ་བྱུང་བར་བྱ་སྙམ་ནས། རྐྱེན་དེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འདི་འཆོ་འདི་ཟོ་ཞེས་ལྷག་མ་མ་བྱས་པར་བཅའ་བ་འམ་བཟའ་བ་དུས་ཀྱིས་སྟོབས་ན་ལྟུང་བའོ། །སངས་རྒྱས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་པའི་ ཚེ། དེ་ཁྱིམ་བདག་རྒས་པོ་ཞིག་དགེ་སློང་སྤོང་བ་ཅན་གྱིས་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། སྤོང་བ་ཅན་གྱི་སློབ་མ་དགེ་སློང་གསར་བུ་ཞིག་གི་སྟོན་པར་ཁས་བླངས་ནས་དེ་ལ་གཏད་དོ། །རྒན་ཞུགས་དེ་ཡང་དྲན་པ་ཉམས་པས་རྟག་ཏུ་ལྟུང་བ་བྱུང་བས་ཉེ་གནས་ཀྱིས་བཀུག་སྟེ། མདུན་དུ་ཙོག་པུར་བཞག་ནས་ལྟུང་བ་འཆགས་སུ་བཅུག་གོ །དེ་ནས་རྒན་ཞུགས་དེས་བསམ་པ་སློབ་དཔོན་འདི་ཡང་བདག་གི་མདུན་དུ་ལན་གཅིག་ལྟུང་བ་འཆགས་སུ་འཇུག་གོ་སྙམ་ནས་དུས་གཞན་ཞིག་ན། ཁྱིམ་བདག་གཅིག་གིས་དགེ་འདུན་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་བཤོས་གསོལ་བའི་འོག་ཏུ་རྒན་ཞུགས་དང་ཉེ་གནས་ཀྱིས་ཀྱང་ཟན་ཟོས་ན་ཁྱིམ་བདག་གིས་དེར་ལྟད་མོ་ལྟར་དོང་ངོ༌། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་གིས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་བྱིན་ནས་དེ་གཉིས་ཕྱིར་ལོག་སྟེ། འཛེ་ཏའི་ཚལ་དུ་ཕྱིན་ནས་སློབ་དཔོན་དེས་རྒན་ཞུགས་མངགས་ཏེ། དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་དེར་ལྷག་མ་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་ལས་དེས་བདག་གིས་སྐལ་བ་ནི་ལྷག་མར་བྱས། སློབ་དཔོན་གྱི་སྩལ་པ་དེ་དག་ནི་ལྷག་མར་མ་བྱས་པར་སླར་ལོག་ན་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཁ་ཟས་དུས་ཀྱིས་བསྟབས་ཏེ་ཟོས་པའི་འོག་ཏུ་རྒན་ཞུགས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། སློབ་དཔོན་ལ་ལྷག་མ་མ་བྱས་པར་ཟོས་པའི་ལྟུང་བ་བྱུང་གི་ངའི་མདུན་དུ་མཐོལ་ཅིག་ཅེས་བྱས་ནས། དོན་ཉུང་བའི་དགེ་སློང་གིས་དཔྱས་པ་ལས་བཅས། དགེ་སློང་ལ་གནོད་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཟས་ཟོས་ཟིན་ལ་ལྷག་མར་བྱས་པའི་ཁ་ཟས་བསྟབས་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར། ཟ་བས་ཀྱང་ཤེས་བཞིན་དུ་ཟོས་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར། མི་ཤེས་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། །འདུས་ཤིང་ཟ་ན་དུས་ལ་བབ་པ་མ་གཏོགས་ཏེ་ལྟུང་བའོ། །དེ་ལ་དུས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་ན་བ་དུས་སོ། །ལས་དུས་སོ། །ལམ་དུ་ཞུགས་པ་དང༌། དུས་སྟོན་ཆེན་པོ་དང༌། དགེ་སྦྱོང་གི་ཟས་དུས་ཏེ། དེ་ལ་དེ་ནི་དུས་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་འོད་མའི་ཚལ་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ། དགེ་སློང་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་གཞན་དག་མི་མཐུ
Chinese
会犯堕罪。正在吃糌粑时起身，如果糌粑没有被其他人触碰，施与和接受就不会失效。起身时，如果没有舍弃糌粑，之后还可以吃。还有，如果某个比丘知道某个比丘的食物已经吃完并舍弃，就寻找借口，心想无论如何也要让这个比丘犯错。因此，如果用食物来强迫这位有寿者吃或喝，使其不留剩余，就会犯堕罪。佛陀住在舍卫城时，有一位年老的居士，被一位苦行僧比丘度化出家。这位苦行僧的弟子，一位新比丘，答应做他的老师，并委托给他。这位老出家人因为记忆力衰退，经常犯堕罪，于是侍者把他叫来，让他蹲在前面，让他忏悔堕罪。之后，这位老出家人心想，这位老师也曾让我当面忏悔堕罪一次。在另一个时候，一位居士邀请僧众应供，老出家人和侍者也吃了糌粑，居士在那里像看戏一样地看着。之后，居士布施了食物和饮料，他们两人返回，去了祇陀林，老师派老出家人去，让那些比丘在那里留下剩余的食物，他说我的那份已经留下了，老师布施的那些没有留下，为了惩罚他，在吃完饭后，老出家人说：老师，你犯了没有留下剩余食物的堕罪，在我面前忏悔吧。因为少欲的比丘的劝说而制定了戒律。为了加害比丘，吃完饭后，如果强迫吃已经留下剩余的食物，就会犯堕罪。吃的人也知道还吃就会犯堕罪。如果不知道，就没有罪过。聚集在一起吃，除非是到了时间，否则就会犯堕罪。所谓的时间是生病的时候，工作的时候，在路上的时候，大型节日的时候，以及修行者的食物时间。这就是所谓的时间。佛陀住在王舍城的竹林精舍时，提婆达多比丘与其他比丘不和。
English
It becomes a downfall. If one gets up from eating tsampa, if the tsampa has not been touched by anyone, the giving and receiving will not be invalidated. When getting up, if the tsampa has not been discarded, it can still be eaten later. Also, if a certain bhikshu knows that a certain bhikshu's food has been eaten and discarded, he looks for an excuse, thinking that he must make this bhikshu commit a mistake. Therefore, if one uses food to force this venerable one to eat or drink, so that he does not leave any leftovers, it becomes a downfall. When the Buddha was staying in Shravasti, an old householder was ordained by an ascetic bhikshu. The disciple of this ascetic, a new bhikshu, promised to be his teacher and entrusted him to him. This old renunciant, because of his failing memory, often committed downfalls, so the attendant called him and made him squat in front and made him confess his downfalls. After that, this old renunciant thought, this teacher also made me confess my downfalls once in front of him. At another time, a householder invited the Sangha for a meal, and the old renunciant and the attendant also ate tsampa, and the householder watched there like watching a play. After that, the householder gave food and drink, and the two of them returned and went to Jeta Grove, and the teacher sent the old renunciant to let those bhikshus leave the remaining food there, and he said that my share had been left, and those given by the teacher had not been left, and in order to punish him, after eating, the old renunciant said: Teacher, you have committed the downfall of eating without leaving any leftovers, confess in front of me. Because of the persuasion of the bhikshu with few desires, the precepts were established. In order to harm the bhikshu, after eating, if one forces him to eat the remaining food, it becomes a downfall. If the eater also knows that eating will cause a downfall, it becomes a downfall. If one does not know, there is no fault. Eating together, unless it is time, it becomes a downfall. The time is when one is sick, when one is working, when one is on the road, when there is a big festival, and when it is time for the food of the practitioners. That is the time. When the Buddha was staying in the Bamboo Grove Monastery in Rajagriha, the bhikshu Devadatta disagreed with the other bhikshus.