Tibetan
ཅོམ་ནས། དགེ་སློང་གཅེར་བུ་རྣམས་འཛེ་ཏའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་ཕྱིན་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་གོས་གཅིག་ཁྱིམ་པའི་གྲོང་དུ་གཞག་པར་གནང་བ་ལས་དང་པོར་བཅས། དེ་ནས་དགེ་སློང་དག་གིས་དོན་མ་གོ་སྟེ། ཆོས་གོས་དང་བཅས་ཁྱིམ་པའི་གྲོང་དུ་ཉུང་ངུ་དོང་བ་ལས་དེར། མ་ཉལ་ཅིག་ཅེས་བྱུང་ནས། དགེ་སློང་དག་གིས་ཆོས་གོས་གྲོང་དུ་འཇོག་ཅིང་ནང་པར་སྐྱ་རེངས་ཀྱིས་མཆོད་པར་ཆོས་གོས་ཀྱི་གན་དུ་རྒྱུག་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ནམ་མ་ལངས་པར་ཆོས་གོས་ཀྱི་གན་དུ་བརྒྱུགས་པའི་ཚེ་མི་རྒོད་དང་རྐུན་པོ་དང་སེང་གེ་དང་སྟག་དང་གཟིག་དག་གིས་འཇིགས་པར་གྱུར་ནས་དགོན་པའི་གནས་ན་ཆོས་གོས་སྲེལ་བ་ཉི་ཚེ་དང་མ་བྲལ་བ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དག་གིས་གྲོང་ནས་ཆོས་གོས་འདུག་པ་ཐལ་བྱུང་བར་ནས་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྒྱུ་ཞིང་དོང་བ་ལས་ཞག་དྲུག་ཏུ་བཅས། དེའི་རྗེས་ལ་དྲུག་སྡེ་ཤེས་བཞིན་དུ་ཞག་བདུན་འདས་པར་བྱེད་པ་ལས་སྤང་བར་བཅས་སོ། །དབྱར་ཐ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་ཕྱི་མ་ཞུགས་པ་ལ་བྱའོ། །དོགས་པ་དང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐུན་མོས་སོ། །འཇིགས་པ་དང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟག་གཟིག་གིས་འཇིགས་པའོ། །ཉ་མང་བར་ཞེས་པ་ནི་ཤ་སྦྲང་ལ་སོགས་པ་འདུག་པ་ཡོད་པར་ཤེས་པའོ། །དགོན་པ་ནི་རྒྱང་གྲགས་གཅིག་ཕན་ཆད་དོ། །དགོན་པའི་གནས་ནས་གྲོང་དང་གང་ཉེ་བ་ནི་དགོན་པའི་མཚམས་སུ་གཏོགས་ཏེ། དགོན་པར་རྐྱེན་བྱུང་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ་ན་ཆོས་གོས་གཅིག་གྲོང་གང་ཉེ་བར་གཞག་གོ །ཞག་དྲུག་ལོན་ནས་དགོན་པའི་གནས་སུ་ཕྱིར་འཁོར་ན་ཆོས་གོས་དང་མ་ཕྲད་ཀྱང་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དགེ་སློང་གིས་དཔྱིད་ཟླ་བ་གཅིག་ལུས་ན་དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་ཚོལ་ཅིག་དབྱར་ཟད་ནས་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱི་བར་དུ་ཆོང་ཤིག །གལ་ཏེ་དགེ་སློང་དཔྱིད་ཟླ་བ་གཅིག་གི་སྔོན་ལོགས་སུ་དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་བཙལ་ཏམ་དབྱར་ཟད་ན་ཟླ་བ་ཕྱེད་ལས་འདས་པར་འཆང་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བའོ། །སངས་རྒྱས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ། དགེ་སློང་རྣམས་རས་ཆེན་ཚོལ་བ་ལ་ཞུགས་པས་དགེ་བའི་བར་ཆད་དུ་གྱུར་ནས་དོན་ཉུང་བའི་དགེ་སློང་གིས་དཔྱས་པ་ལས་བཅས། རས་ཆེན་དབྱར་ཟླ་ར་བ་ཉ་ནས་འབྲིང་པོ་ཉའི་བར་དུ་བཙལ། དེ་ལས་སྔར་བཙལ་ན་སྤང་བའོ། །རས་ཆེན་སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོ་འགུམ་ཚུན་ཆད་བཅང་དུ་རུང༌། དེ་ལས་འདས་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བའོ། །ཡང་དགེ་སློང་གང་དགེ་འདུན་ལ་བསྔོས་པའི་རྙེད་པ་ཤེས་བཞིན་དུ་གང་ཟག་བདག་གིར་སྔོ་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བའོ། །སངས་རྒྱས་མཉན་དུ
Chinese
总之，裸形外道比丘们前往祇陀林精舍后，佛陀最初制定允许将一件僧衣寄放在俗人家中。之后，比丘们没有理解其意，少数人带着僧衣前往俗人家中，结果被告知“不要在此睡觉”。于是，比丘们将僧衣放在村子里，清晨天亮时，就跑到僧衣那里供养。这样，在天亮之前跑到僧衣那里时，由于害怕野人、盗贼、狮子、老虎和豹子，因此规定在寺院中，僧衣要与自己保持近距离，不要分离。之后，比丘们发现放在村子里的僧衣被烧毁，于是规定在寺院的界限之外游荡和过夜不得超过六夜。此后，六众明知故犯，超过七夜，因此制定了舍堕罪。所谓的“夏末”指的是进入后一阶段。所谓的“伴随疑虑”指的是盗贼。所谓的“伴随恐惧”指的是害怕老虎和豹子。所谓的“多鱼”指的是知道有肉蝇等聚集的地方。所谓的寺院，是指一俱卢舍（约合两公里）以内。寺院的地点离村庄最近的地方属于寺院的范围。如果寺院发生意外而需要搬到其他地方，可以将一件僧衣寄放在离寺院最近的村庄。过了六夜后返回寺院，即使没有见到僧衣，也没有堕罪。如果比丘在春季剩余一个月时，就应该寻找夏季的布料，夏季结束后的半个月内可以缝制。如果比丘在春季剩余一个月之前寻找夏季的布料，或者夏季结束后超过半个月才缝制，则犯舍堕罪。佛陀住在舍卫城时，比丘们忙于寻找布料，成为了善行的障碍，因此佛陀制定了由少欲知足的比丘缝制。寻找布料的时间为夏季第一个月的初一到第二个月的十五。在此之前寻找，则犯舍堕罪。布料可以保存到秋季第二个月结束。超过这个时间，则犯舍堕罪。此外，如果比丘明知故犯，将供养僧团的财物据为己有，则犯舍堕罪。佛陀在舍卫城
English
In short, after the naked ascetic monks went to Jetavana Monastery, the Buddha initially established the rule allowing one monastic robe to be left in a layman's house. Later, the monks did not understand the meaning, and a few went to the layman's house with their robes, only to be told, "Do not sleep here." So, the monks left their robes in the village and ran to the robes to make offerings at dawn. In this way, when running to the robes before dawn, they were afraid of wild people, thieves, lions, tigers, and leopards. Therefore, it was stipulated that in the monastery, the robes should be kept close and not separated. Later, the monks found that the robes left in the village had been burned, so it was stipulated that wandering and staying overnight outside the boundary of the monastery should not exceed six nights. After that, the group of six knowingly violated the rule and exceeded seven nights, so the Nissaggiya Pacittiya was established. The so-called "late summer" refers to entering the later stage. The so-called "accompanied by doubt" refers to thieves. The so-called "accompanied by fear" refers to being afraid of tigers and leopards. The so-called "many fish" refers to knowing that there are places where meat flies and the like gather. The so-called monastery refers to within one krosha (approximately two kilometers). The place closest to the village from the monastery belongs to the scope of the monastery. If an accident occurs in the monastery and it is necessary to move to another place, one monastic robe can be left in the village closest to the monastery. If you return to the monastery after six nights, there is no offense even if you do not see the robe. If a monk has one month left in spring, he should look for summer cloth and can sew it within half a month after the end of summer. If a monk looks for summer cloth before one month is left in spring, or sews it more than half a month after the end of summer, he commits a Nissaggiya Pacittiya. When the Buddha was residing in Shravasti, the monks were busy looking for cloth, which became an obstacle to good deeds, so the Buddha stipulated that it should be sewn by monks with few desires and contentment. The time to look for cloth is from the first day of the first month of summer to the fifteenth day of the second month. Looking for it before this time is an offense of Nissaggiya Pacittiya. The cloth can be stored until the end of the second month of autumn. Exceeding this time is an offense of Nissaggiya Pacittiya. Furthermore, if a monk knowingly takes possession of property dedicated to the Sangha, he commits an offense of Nissaggiya Pacittiya. The Buddha was in Shravasti.
Tibetan
་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ། ཁྱིམ་བདག་གཅིག་གིས་རས་ཟུང་གཉིས་ཤིག་དགེ་འདུན་ལ་བསྔོས་ཏེ་ད་བུལ་བར་བྱས་པ་ལས་ཉེ་དགའ་བོས་ལམ་དུ་བསྒུགས་ཏེ་ང་ལ་བྱིན་ཡོན་ཆེའོ་ཞེས་བྱས་ནས་ཁྱེར་བ་ ལས་བཅས། དགེ་འདུན་ལ་བསྔོས་ཀྱང་དུང༌། གང་ཟག་ལ་བསྔོས་ཀྱང་རུང༌། བསྔོས་པར་ཤེས་བཞིན་དུ་གུད་ཀྱི་དགེ་སློང་གཅིག་གིས་ཁྱེར་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བའོ། །སྐུ་གཟུགས་དང་མཆོད་རྟེན་ལ་བསྔོས་པ་དང་ཆུང་ངུ་ན་དར་མའི་བམ་པོ་ལ་ཕ་སོ་སོར་བསྔོས་པ་ལས་ཕྱིར་ནོར་ཏེ་བསྔོས་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །མཆོད་རྟེན་ཆེན་པོ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང༌། ཆོ་འཕྲུལ་བསྟན་པ་དང༌། ལྷ་ལས་བབ་པ་བཞིའི་རྒྱན་ནི་ཕན་ཚུན་མ་བསྣོར་དུ་རུང་ལ། བདུད་བཏུལ་བ་ལ་སོགས་པ་པོ་ནི་རྒྱན་ནི་བསྣོར་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་ན་བ་རྣམས་ལ་གང་ཕན་པའི་ཡི་གེ་འབྱེ་བ་རྣམས་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། མར་དང་ཏི་ལ་མར་དང་སྦྲང་རྩི་དང་བུ་རམ་སྟེ། དེ་དག་འདོད་ན་དགེ་སློང་ན་བས་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་རང་གིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ་གཞག་པར་བྱ་བའི་བཟའ་བར་བྱའོ། །དེ་ལས་འདས་པར་བསྲེལ་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བའོ། །སངས་རྒྱས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ། དགེ་སློང་སྲུང་བའི་དབང་པོ་དང༌། ཉེ་གནས་ཀྱི་དགེ་སློང་རྣམས། ནད་སྨན་བྱིན་ལེན་བྱེད་ཅིང་མྱངས་པར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བཞག་ལ་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱིས་མྱོང་བར་བྱེད་དུས་མ་ཡིན་པར་ཟ་བར་བྱེད་པས་དོན་ཉུང་བའི་དགེ་སློང་གིས་དཔྱས་པ་ལས་བཅས། སྤང་བ་བྱུང་ནས་དངོས་པོ་མ་སྤངས་ཀྱི་བར་དུ་ན་ཕྱི་མ་རྙེད་པ་དང་དགེ་སྦྱོང་གིས་ཡོ་བྱད་རྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །སྔགས་ཀྱིས་གདབ་པ་ནི་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། སྨན་བྱིན་ལེན་བྱས་ལ་དགེ་སློང་གི་མདུན་དུ་འདུག་སྟེ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དགོངས་ཤིག །བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བའི་དགེ་སློང་རུང་བའི་སྨན་མི་གནས་ཕྱུང་སྟེ། འདི་ཞག་བདུན་དུ་བདག་དང་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད། སྨན་ཟ་བའི་ཚེ་རིང་ན་ཞག་གཅིག་གིས་ཟོས་ཏེ། ཕྱི་མའང་ཟའོ་ཞེས་དགེ་སློང་གཅིག་ལ་བྱའོ། །ཞག་གཉིས་ཀྱིས་ཟོས་ཏེ་ཕྱི་མའང་ཟའོ། །ཞག་བདུན་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བདག་གིས་སྤང་བའི་ལྟུང་བའི་ཆོས་སུམ་ཅུ་པོ་འདི་དག་རྣམས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལ་བདག་གིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ཅི་འདི་ན་ཡོངས་སུ་དག་པར་གནས་སམ་
Chinese
在（佛陀）居住于某地之时，一位施主将两匹布匹供养僧团，并宣布已经布施完毕。然而，阿难陀尊者在路上等候，声称“这对我来说是巨大的供养”，然后取走了布匹。 戒律规定：无论是供养僧团，还是供养个人，如果明知已经供养，其他比丘擅自取走，则构成舍堕罪。如果供养佛像和佛塔，或者年幼时将经卷分别供养给父母，后来又反悔并重新供养，则构成恶作罪。对于大佛塔，即证悟菩提、转法轮、示现神变、天降这四种纪念塔，其装饰物不得互相挪用。而降伏魔众等类型的佛塔，其装饰物也不得挪用。 世尊开示了对于生病比丘有益的食物种类，例如酥油、芝麻油、蜂蜜和红糖。如果需要这些食物，生病的比丘应在七日内自行加持并存放，然后食用。如果超过这个期限储存，则构成舍堕罪。当佛陀住在王舍城时，负责守护的比丘和近侍比丘会接受并给予病人药物，直到病人痊愈。如果他们在非必要时食用，一位持戒不严的比丘进行了呵斥，因此制定了戒律：一旦犯了舍堕罪，在未舍弃物品之前，之后获得的物品以及修行人获得的所有资具都将构成舍堕罪。 加持药物的仪轨如下：接受药物后，坐在比丘面前，说：“诸位尊者请听，我，名为某某的比丘，将此适合的药物取出，为了我以及与我一同梵行的人，在七日内进行加持。”如此重复三次。服药时，如果需要长期服用，则服用一天后，对比丘说：“明天我也要服用。”服用两天后也如此说，直到七天为止。诸位尊者，我已经宣讲完毕这三十条舍堕罪。现在，我想问诸位尊者，你们是否在此清净安住？
English
At the time when (the Buddha) was residing somewhere, a householder dedicated two pieces of cloth to the Sangha, declaring that they had been given away. However, Venerable Ananda waited on the road, claiming, "This is a great offering for me," and then took the cloth. The Vinaya stipulates: Whether it is an offering to the Sangha or to an individual, if another Bhikshu knowingly takes it after it has been offered, it constitutes a Nissaggiya Pacittiya offense. If something is offered to a Buddha image or a stupa, or if a Dharma scroll is offered separately to parents in one's youth, and then one regrets it and re-offers it, it constitutes a Dukkata offense. For great stupas, namely those commemorating enlightenment, turning the wheel of Dharma, displaying miracles, and the descent from the heavens, the decorations should not be interchanged. And for stupas commemorating the subduing of demons, etc., the decorations should not be interchanged either. The Blessed One taught about the types of food that are beneficial for sick Bhikshus, such as ghee, sesame oil, honey, and jaggery. If these foods are needed, the sick Bhikshu should bless and store them himself for seven days, and then consume them. If they are stored beyond this period, it constitutes a Nissaggiya Pacittiya offense. When the Buddha was residing in Rajagriha, the Bhikshus in charge of protection and the attendant Bhikshus would receive and give medicine to the sick until they were healed. If they consumed it unnecessarily, a Bhikshu who was not strict in discipline rebuked them, and therefore the rule was established: Once a Nissaggiya Pacittiya offense has been committed, until the item is relinquished, any items acquired afterward and all the requisites acquired by the practitioner will also constitute a Nissaggiya Pacittiya offense. The ritual for blessing medicine is as follows: After receiving the medicine, sit in front of a Bhikshu and say, "Venerable ones, please listen. I, a Bhikshu named so-and-so, take this suitable medicine and, for the sake of myself and those who practice Brahmacharya with me, bless it for seven days." Repeat this three times. When taking the medicine, if it needs to be taken for a long time, then after taking it for one day, say to a Bhikshu, "I will take it tomorrow as well." Say this after taking it for two days as well, and continue until seven days. Venerable ones, I have finished explaining these thirty Nissaggiya Pacittiya offenses. Now, I would like to ask you, venerable ones, whether you abide here in purity?