Tibetan
པ་ནི་དོགས་པ་དང་བཅས་པའོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པ་ན་ཁྱིམ་པ་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པའོ། །གནས་པས་ཚིག་གིས་དེངས་ཤིག་པ་ནི་དཔེར་སྲིན་བུའི་གྲོང་ནས་བསྐྲད་པའི་དོན་ཏོ། །འདོད་པས་འགྲོའོ་ཞེས་པ་ནི་ཟང་ཟིང་འདོད་པའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་ཁ་ཅིག་བསྐྲད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཞེ་སྡང་གིས་འགྲོའོ་ཞེས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་གི་དབང་གིས་ཁ་ཅིག་བསྐྲད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །གཏི་མུག་གིས་འགྲོའོ་ཞེས་པ་ནི་ཉེས་པར་འདྲ་བ་ལས་འདྲ་བ་མ་ཤེས་པའི་དོན་ཏོ། །འཇིགས་པས་འགྲོ་བ་ནི་འཇིགས་པས་ན་དུར་ཀ་དམར་ལ་སོགས་པ་འཇིགས་པ་མ་བསྐྲད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་མན་ཆད་གཞན་ནི་དངོས་སུ་བརྡ་ཕྲད་པར་ཟད་དོ། །དགེ་སློང་འགའ་ཞིག་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ལ། དེ་ལ་བསྟན་པར་གཏོགས་པ་བསླབ་པའི་གནས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མདོར་གཏོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་གིས་ཆོས་དང་མཐུན་པ་དང་འདུལ་བ་དང་མཐུན་པས་བསྒོ་ན་ངག་ནི་ཉན་ཏེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགེ་ཡང་རུང༌། སྡིག་ཀྱང་རུང༌། བདག་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་སྨྲ་ཤིག །བདག་ཀྱང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དགེ་ཡང་རུང༌། སྡིག་ཀྱང་རུང༌། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྨྲའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་བདག་ལ་སྨྲས་པས་ཆོག་གིས་ཚིག་གི་ལམ་ཐོང་ཤིག་ཅེས་ཟེར་ན། དགེ་སློང་དེ་ལ་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་བསྟན་པར་གཏོགས་པ་བསླབ་པའི་གནས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མདོར་གཏོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་གིས་ཆོས་དང་མཐུན་བ་འདུལ་བ་དང་མཐུན་པ་དག་གིས་བསྒོ་ན། བདག་ཉིད་ངག་མི་ཉན་པར་བྱེད་པ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ངག་ཉོན་ཅིག་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་ལ་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་ཆོས་དང་མཐུན་པ་འདུལ་བ་དང་མཐུན་པ་དག་གིས་བསྒོ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་དགེ་སློང་དག་ལ་ཆོས་དང་མཐུན་པ་འདུལ་བ་དང་མཐུན་པས་སྨྲོས་ཤིག །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། གཅིག་གིས་ངག་གཅིག་ཉན་པ་དང༌། གཅིག་ལ་གཅིག་འདོམས་ཤིང་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་དང༌། གཅིག་གིས་གཅིག་ལྟུང་བ་ལས་འབྱིན་པ་དེ་ལྟ་བུས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་ བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དེའི་འཁོར་འདི་འཕེལ་བར་འགྱུར་གྱི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་ངག་མི་ཉན་པའི་ལས་ཀྱི་མཐའ་འདི་འདྲ་བ་ཐོང་ཤིག་ཅེས་དེ་སྐད་བསྒོ་ཤིག །དེ་ལྟར་དགེ་སློང་དེ་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྐད་བསྒོ་ནས། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་གཏོང་བ་ལྟ་ན་ནི་ལེགས་གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་དངོས་པོ་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ལན་གཉིས་ལ
Chinese
是为疑惑并存。如是见闻时，在家与出家之方所见闻也。安住以语止息者，譬如从虫邑驱逐之义。欲而行者，谓以贪图利养故，驱逐某些比丘之义。嗔恚而行者，谓以嗔恚之势，驱逐某些比丘之义。愚痴而行者，谓于相似之过失，不识相似之义。怖畏而行者，谓以怖畏故，于尸林等怖畏不驱逐之义。其下余者，实为语词连缀而已。有些比丘变为不悦意之自性，于此，凡属教法，属于应学处，属于善逝之经者，诸比丘以合于法及合于律而劝诫时，语应谛听，具寿等，善亦可，恶亦可，于我莫稍言，我亦具寿，善亦可，恶亦可，亦不稍言。具寿，汝于我言已足，放语路也，若如是说，彼比丘，彼等比丘应如是说：具寿，汝凡属教法，属于应学处，属于善逝之经者，诸比丘以合于法，合于律者劝诫时，自身不听语，具寿汝应听语，具寿，汝为彼等比丘以合于法，合于律者劝诫时，具寿亦应为诸比丘以合于法，合于律者说。何以故？此乃一听一语，一诫一示，一从罪堕中救拔，如是，则世尊如来应供正遍知彼之眷属当增长。具寿，汝舍弃不听语之业边，如是劝诫之。如是诸比丘如是劝诫彼比丘后，若见舍弃彼事物，则善，若不舍弃，为舍弃彼事物故，两次
English
It is with doubt. When seeing and hearing in this way, it is what is seen and heard by the lay and monastic sides. To stop with words while dwelling is like the meaning of being expelled from a worm village. To go with desire means that some monks are expelled because of their desire for gain and offerings. To go with hatred means that some monks are expelled under the influence of hatred. To go with ignorance means not knowing the similarity from similar faults. To go with fear means not expelling fear in places like charnel grounds because of fear. The rest below are merely verbal connections. Some monks become of an unpleasant nature. In this regard, those who belong to the teachings, who belong to the places of learning, and who belong to the sutras of the Sugata, when the monks advise with accordance to the Dharma and the Vinaya, the words should be listened to. Those with long life, whether good or bad, do not speak to me at all. I, too, with long life, whether good or bad, will not speak at all. Those with long life, you have spoken enough to me, release the path of words. If they say so, those monks should say to that monk: Those with long life, you who belong to the teachings, who belong to the places of learning, who belong to the sutras of the Sugata, when the monks advise with accordance to the Dharma and the Vinaya, if you do not listen to the words yourself, those with long life, you should listen to the words. Those with long life, when those monks advise you with accordance to the Dharma and the Vinaya, those with long life should also speak to the monks with accordance to the Dharma and the Vinaya. Why? Because in this way, one listens to one word, one advises and shows one, one rescues one from falling into sin. In this way, the retinue of the Bhagavan, the Tathagata, the Arhat, the perfectly complete Buddha, will increase. Those with long life, abandon such an end of the work of not listening to words. Advise in this way. After the monks advise that monk in this way, if they see that he abandons that thing, it is good. If he does not abandon it, for the sake of abandoning that thing, twice
Tibetan
ན་གསུམ་དུ་ཡང་དག་པར་བསྒོ་བར་བྱ། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱའོ། །ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་ཡང་དག་པར་བསྒོ། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་ནས་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་གཏོང་བ་ལྟ་ན་ནི་ལེགས། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་དགེ་འདུན་ལྷག་མའོ། །སངས་རྒྱས་ཡུལ་ཀཽ་ཤཱམྦཱི་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ། དགེ་སློང་མོས་པ་ཅན་ལ་ལྟུང་བ་བྱུང་ནས། སླར་གསོ་བ་མི་བྱེད་པ་ལ། ཕན་པར་འདོད་པའི་དགེ་སློང་གིས་བསྐུལ་བ་ལས་དགེ་སློང་མོས་པ་ཅན་ཁྲོས་ནས། ལྟུང་བ་ཁྱད་ལ་བྱུང་ན་གཞན་སུ་ཞིག་སླར་གསོ་བར་བྱེད། གང་ལ་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་དེ་སླར་གསོ་བར་བྱེད་གྲང༌། ཁྱེད་རྣམས་ནི་དཔེར་ན་ཤིང་རྣམས་ཀྱི་འདབ་མ་ལྷགས་ཏེ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་བཞིན་དུ་ཁྱེད་ཀྱང་རིགས་དང་རུས་ཐ་དད་པ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་འདུས་ཏེ་དཔུང་གཅིག་ཏུ་བྱས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། དགེ་འདུན་གྱིས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བསྒོ་བ་ལས་མ་ཉན་པ་ལས་བཅས། ཡི་གེའི་འབྲུ་གཉེར་ལ་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་བསྒོ་བའི་ལན་ལོག་པས་གློན་ཅིང༌། དག་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ལ་བྱའོ། །བསྟན་པར་གཏོགས་པ་བསླབ་པའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོར་ཐར་པའི་བསླབ་པའོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མདོར་གཏོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུལ་བའི་ཡན་ལག་མདོ་སྡེ་ལས་འབྱུང་བ་རྣམས་སོ། །ཆོས་དང་མཐུན་པ་ནི་མཐུན་པ་དང་ཐོས་པ་དང་དོགས་པའི་གདེང་ཡོད་པའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དུས་ལ་བབ་པར་བསྒོ་བ་དང༌། བདེན་པར་བསྒོ་བ་དང༌། དོན་དང་བཅས་པས་བསྒོ་བ་དང༌། གཉེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་བཞི་ལས་བཟློག་པས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དུས་ལ་བབ་པ་ནི་མི་མང་པོའི་ཁྲོད་ལྟ་བུར་བསྒོ་བའི་དུས་མ་ཡིན་པའོ། །བདེན་པ་ནི་བདེན་པ་ཡང་དག་ན་བསྒོ་བར་བྱའོ། །དོན་དང་བཅས་པ་ནི་དོན་ཡོད་པར་བསྒོའི་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉེན་པོའི་ཚུལ་ནི་ཁྲོ་བའི་ཚིག་རྩུབ་མོ་ལྟ་བུས་བསྒོ་བར་མི་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདུལ་བ་དང་མཐུན་པ་ནི་ཉིད་ཀྱང་འདུལ་བ་ལ་གནས་ཤིང་ཕ་རོལ་ལ་འང་འདུལ་བ་བཞིན་དུ་འདོམས་པའོ། །ངག་མི་ཉན་ཅེས་པ་ནི་ སྐབས་ཕྱེ་སྟེ། ལྟུང་བའི་དངོས་པོ་བརྗོད་ཅིང་ཕྱིན་ཆད་མི་བྱ་བར་ཡི་དམ་བཅས་པ་ལས་མི་ཉན་པའི་དོན་ཏོ། །དགེ་ཡང་རུང་ཞེས་པ་ནི་དགེ་བ་ལ་མ་བཞུགས་ཤིག །སྡིག་ཀྱང་རུང་ཞེས་པ་ནི་སྡིག་པ་ལས་མ་བཟློག་ཤིག་པའོ། །བདག་ལ་སྨྲས་པས་ཆོག་ཅེས་པ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཚིག་མ་བཟོད་ནས་ཡི་ཆད་པའོ། །དེ་མན་ཆད་གཞན་ནི་བརྡ་ཕྲད་པར་ཟད་དོ། །གཅིག་གི་ངག་གཅིག་གིས་ཉན་ཅེས་
Chinese
应当真实地劝诫三次，应当真实地充分教导。真实地劝诫两次三次，真实地充分教导后，如果看来要放弃事物，那是好的。如果不放弃，就是僧残。佛陀住在 कौशाम्बी (憍赏弥)国的时候，某个有信心的比丘犯了堕罪，不肯恢复。想要帮助他的比丘劝告他，那个有信心的比丘却生气地说：“如果犯了堕罪就特殊对待，那还有谁会去恢复？谁犯了堕罪就应该由谁来恢复。”接着说：“你们就像树木的叶子被风吹落后聚集在一起一样，你们也是从不同的种姓和血统出家后聚集在一起，形成了一个团体。”僧团劝诫了三次，但他不听从，因此制定了这条戒律。“对于文字的字句，心怀不悦的自性”是指对于劝诫的回答是反驳，并且是针对清净本身。“属于教法应学之处”是指别解脱的学处。“属于善逝的经”是指律藏的支分，即从经藏中出现的那些。“与法相符”是指与一致、听闻和疑惑的把握有关。那也有四种方式：适时地劝诫，真实地劝诫，带有意义地劝诫，以对治的方式劝诫。与这四种相反则不行。其中，适时是指不应该在很多人面前劝诫。真实是指在真实正确的情况下才应该劝诫。带有意义是指应该带有意义地劝诫，而不是没有意义。对治的方式是指不应该用愤怒的粗暴语言来劝诫。与调伏相符是指自己也安住于调伏，并且像调伏他人一样地教诫。“不听话”是指分开场合，说出堕罪的事物，并且不听从以后不再犯的誓言。“好也可以”是指不要安住于善。“坏也可以”是指不要从罪恶中返回。“对我说了就够了”是指无法忍受善知识的话语而灰心丧气。那之后其他的都只是语助词而已。“一个人的话一个人听”是指
English
It should be truthfully admonished three times, and it should be truthfully and fully taught. After truthfully admonishing two or three times, and truthfully and fully teaching, if it seems that the thing is to be abandoned, that is good. If it is not abandoned, it is a Sanghavasesa. When the Buddha was staying in the country of Kausambi, a monk with faith committed an offense and refused to restore it. A monk who wanted to help him urged him, but the monk with faith became angry and said, "If offenses are treated specially, who else will restore them? Whoever commits an offense should restore it." Then he said, "You are like the leaves of trees that are blown down and gather together. You have also renounced from different castes and lineages and gathered together to form a group." The Sangha admonished him three times, but he did not listen, so this precept was established. "Having a nature of displeasure with the letters and words" means that the answer to the admonition is a rebuttal, and it is directed at purity itself. "Belonging to the place of learning of the teachings" refers to the place of learning of the Pratimoksha. "Belonging to the Sutra of the Sugata" refers to the branches of the Vinaya, that is, those that appear from the Sutra Pitaka. "In accordance with the Dharma" refers to being related to consistency, hearing, and certainty of doubt. There are also four ways: admonishing at the right time, admonishing truthfully, admonishing with meaning, and admonishing in a remedial way. It is not permissible to do the opposite of these four. Among them, the right time is when it is not appropriate to admonish in front of many people. Truthfully means that one should admonish when it is truly correct. With meaning means that one should admonish with meaning, not without meaning. The remedial way means that one should not admonish with angry and harsh words. In accordance with the Vinaya means that one also abides in the Vinaya and teaches others in the same way as one disciplines others. "Not listening" means separating the occasion, stating the things of the offense, and not listening to the vow not to commit it again in the future. "Good is also okay" means do not abide in goodness. "Bad is also okay" means do not turn back from evil. "It is enough to speak to me" means being discouraged because one cannot bear the words of a spiritual friend. After that, the others are just particles. "One person listens to one person's words" means