Tibetan
ཁྲིམས་མི་གཅིག་པ་ནི་དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྷག་པར་བྱས་པ་བེའུ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་འོ་མ་མི་བཏུང་བ་དང༌། བྱས་པ་དོན་མེད་པ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རས་ཀྱི་ཁ་ཚར་མི་བཅད་པ་དང༌། གུ་ལང་ཆེན་པོའི་ཁུ་བ་ཡིན་པས་ན་ཚྭ་མི་བཟའ་བ་དང༌། འགྲོ་བ་མང་པོའི་བསོད་ནམས་མི་དགག་པའི་ཕྱིར་དགོན་པར་གནས་མི་བཅའ་བ་ལྟ་བུའོ། །ལྟ་བ་མི་གཅིག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་གཞན་དུ་དེ་ལྟའོ། །སྤྱོད་པ་མི་གཅིག་པ་ནི་བསོད་ནམས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚུལ་ཐ་དད་པའོ། །འཚོ་བ་མི་གཅིག་པ་ནི་དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་ཁ་གསག་དང༌། གཞོགས་སློང་དང༌། ཁེ་དང༌། བཀུར་སྟིས་འཚོ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞུགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྡོམ་པ་ཐ་དད་དུ་འཛུད་པ་དང༌། ལམ་ཐ་དད་དུ་འཛུད་པའོ། །དབྱེ་བར་བྱ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟས་མང་པོ་དང་གྲོགས་མང་པོ་རྙེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོད་པ་ཡང་དག་པར་གཟུང་ངོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་བསམས་པའོ། །རབ་ཏུ་འཛིན་ཅེས་པ་ནི་ཞེ་ལ་གནོན་པའོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོ་བ་ནི། གང་དབྱེན་དུ་ཞུགས་པ་དེ་ལ་དགེ་སློང་མང་ཡང་རུང་བས་ཚིག་བཞམས་ཏེ་བསྒོ་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདུམ་པར་གྱིས་ཅེས་པ་ནི་བསྒོ་བ་སྟེ་བརྡ་ཕྲད་པར་ཟད་དོ། །དགེ་འདུན་མཐུན་ཞེས་པ་ནི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མི་ཕྱེད་ཅེས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཏེ་ཆོས་མཐུན་པ་དང༌། ཟང་ཟིང་མཐུན་པ་དང༌། དད་པ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་དུ་དགའ་ཞེས་པ་ནི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་འཕེལ་བའོ། །མི་རྩོད་ཅེས་པ་ནི་སྤྱོད་པ་ངན་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ལྟ་བ་ལ་སོགས་པས་མི་རྩོད་པའོ། །རྩེ་གཅིག་ཅེས་པ་ནི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལྟ་བུ་མི་འགྱུར་བའོ། །འདོན་པ་ནི་གཅིག་ཅེས་པ་ནི་སོ་སོར་ཐར་པ་གཅིག་པའོ། །ཆུ་དང་འོ་མ་འདྲེས་པ་ནི་གཅིག་གི་ཚིག་གཅིག་གིས་བཟོད་པ་སྟེ། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་ཏོ། །སྟོན་པའི་བསྟན་པའི་བྱེད་པ་ནི་བསྟན་ཅིང་བསྟད་པ་ལ་བྱའོ། །བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པ་ལ་བདེ་བ་ནི་ལུས་རེག་པ་ནི་སེམས་སོ། །དེ་ལ་བསྒོ་བ་ནི་མི་དགེ་བ་ཐོང་ཤིག་པའོ། །བསྟན་པ་ནི་འཇུག་པར་གྱིས་ཤིག་པའོ། །དངོས་པོ་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་མན་ཆད་ནི་དགེ་འདུན་གྱིས་གསོལ་པ་དང༌། ཞུ་བའི་ལས་ཀྱིས་ལན་གསུམ་ བསྒོ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་དགེ་སློང་གིས་བསྒོ་བའི་ཚེ་མ་བཏང་ན་ཉེས་བྱས། དགེ་འདུན་གྱིས་གསོལ་བ་དང་ཞུ་བའི་ལས་ཀྱིས་ལན་གསུམ་བསྒོ་ཏེ་མ་བཏང་ན་ལན་གཉིས་ཀྱི་ཚེ་སྦོམ་
Chinese
律仪不一者，譬如提婆达多之律仪，特意为了损害犊牛而不饮乳；为了使所作不变成无意义，而不剪裁布的边缘；因为是大的甘蔗汁，所以不吃盐；为了不阻止众多有情的福德，而不建寺庙居住等。见解不一者，在非佛教的其他教派中也是如此。行持不一者，对于行持福德等有不同的方式。生活不一者，譬如提婆达多通过谄媚奉承、劝诱乞讨、牟取利益和受人尊敬来生活。对于进入这些差别之中，有两种方式：进入不同的律仪和进入不同的道路。名为“应当区分”的原因是为了能够获得更多的食物和更多的朋友。“应当如实地接受诤讼”的意思是像那样思考。“完全执持”的意思是压在心上。比丘们的教诫是：对于进入分裂的人，即使有很多比丘，也要谨慎地用言语进行教诫。 “令和合”是教诫，仅仅是语气的助词。“僧团和合”是指见解等。“不分离”是指成为一体的意思，因为法相同、财物相同和信仰相同。“普遍欢喜”是指善的方面增长。“不争论”是指远离恶劣的行为，即不与见解等争论。“一心”是指善的方面或如禅定般不改变。“念诵是一”是指戒律相同。“水和乳混合”是指以一个人的话语来忍受，是不分离的意思。“导师教法的行为”是指教导和训诫。“安住于触乐”中的安乐是身体，触是心。对于此，教诫是舍弃不善。“教导”是令进入。从“为了舍弃那个事物”以下，僧团应当通过祈请和请求的行为进行三次教诫。对此，最初比丘进行教诫时，如果不舍弃，则犯轻罪。僧团通过祈请和请求的行为进行三次教诫，如果不舍弃，则在第二次时犯粗罪。
English
Different discipline is like the discipline of Devadatta, who specifically does not drink milk to harm calves; does not cut the edges of cloth so that what is done does not become meaningless; does not eat salt because it is the juice of large sugar cane; and does not build monasteries to live in so as not to hinder the merit of many beings. Different views are also found in other non-Buddhist religions. Different conduct refers to different ways of practicing merit and so on. Different livelihoods are like Devadatta living by flattery, soliciting, profiting, and being respected. There are two ways to enter these differences: entering different disciplines and entering different paths. The reason for "to be distinguished" is to be able to obtain more food and more friends. "To take up disputes correctly" means to think in that way. "To fully grasp" means to suppress it in the heart. The admonition of the monks is: even if there are many monks, those who have entered into division should be admonished with careful words. "Make peace" is an admonition, merely a particle of speech. "The Sangha is in harmony" refers to views and so on. "Not to be divided" means to become one, because the Dharma is the same, wealth is the same, and faith is the same. "Universally joyful" means that the aspect of virtue increases. "Not to quarrel" means to be free from bad behavior, that is, not to quarrel with views and so on. "One-pointed" means that the aspect of virtue or like samadhi does not change. "Recitation is one" means that the Pratimoksha is the same. "Water and milk mixed" means to endure with the words of one person, which means not to be separated. "The actions of the Teacher's teachings" refers to teaching and admonishing. In "abiding in the touch of bliss," bliss is the body, and touch is the mind. For this, the admonition is to abandon the unwholesome. "Teaching" is to cause to enter. From "in order to abandon that thing" onwards, the Sangha should admonish three times through the act of petitioning and requesting. Regarding this, if the monk does not abandon it when he first admonishes, he commits a minor offense. If the Sangha admonishes three times through the act of petitioning and requesting, and he does not abandon it, he commits a grave offense on the second time.
Tibetan
པོ་རེ་རེ། གསུམ་པོའི་ཐ་མར་མ་བཏང་ན་ལྷག་མར་འགྱུར། ལྷག་མ་འདི་ལ་ཉེས་བྱས་གཅིག་དང༌། སྦོམ་པོ་གསུམ་དང་ལྷག་མ་གཅིག་སྟེ་ལྟུང་བ་ལྔ་ཕྲུགས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ལ་དགེ་འདུན་གྱིས་བསྒོ་བའི་ལས་མ་བྱས་པར་དགེ་འདུན་ཕྱེ་བར་གྱུར་ན། ལྷག་མར་ནི་མི་འགྱུར་ཁྲིམས་ནི་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡན་ལག་ནི་གསུམ་སྟེ་མ་བཏང་ན་ལྷག་མའོ། །གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་མང་པོ་ཡང་རུང་སྟེ། དགེ་སློང་དེའི་གྲོགས་སུ་གྱུར་ལ་དབྱེན་མེད་པར་ཕྱོགས་ནས། གལ་ཏེ་དེ་དག་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགེ་ཡང་རུང་སྡིག་ཀྱང་རུང༌། དགེ་སློང་འདི་ལ་ཁྱོད་ཅུང་ཟད་མ་སྨྲ་ཤིག །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་འདི་ནི་ཆོས་སྨྲ་བ། འདུལ་བ་སྨྲ་བའོ། །དགེ་སློང་འདི་ནི་ཆོས་དང་འདུལ་བ་ཡང་དག་པར་བཟུང་ནས་རབ་ཏུ་འཛིན་ཅིང་སྤྱོད་པའོ། །དགེ་སློང་འདི་ནི་ཤེས་བཞིན་དུ་སྨྲའི་མི་ཤེས་པར་མ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་འདི་གང་ལ་དད་ཅིང་བཟོད་པ་དེ་ལ་བདག་ཅག་ཀྱང་དད་ཅིང་བཟོད་དོ་ཞེས་ཁྱེད་དེ་སྐད་མ་ཟེར་ཅིག །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་འདི་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་འདུལ་བ་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བའོ། །དགེ་སློང་འདི་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ། འདུལ་བ་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་སྟེ། དགེ་སློང་འདི་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་དང་འདུལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་དག་པར་བཟུང་ནས་རབ་ཏུ་འཛིན་ཅིང་སྤྱོད་པའོ། །དགེ་སློང་འདི་ནི་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་སྨྲའི་ཤེས་པར་མ་ཡིན་གྱི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཁྱེད་དགེ་འདུན་དབྱེ་བ་ལ་དད་པར་མ་བྱེད་པར་འདུལ་བ་ལ་དད་པར་གྱིས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགེ་འདུན་འདུམ་པར་གྱིས་ཤིག །དགེ་འདུན་མཐུན་མི་ཕྱེད་ཀུན་དུ་དགའ་མི་རྩོད་རྩེ་གཅིག་འདོན་པ་གཅིག་ཆུ་དང་འོ་མ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་འབྱེད་ན་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པར་མི་འགྱུར་གྱི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགེ་འདུན་འབྱེད་པ་འདི་འདྲ་བ་ལ་ཕྱོགས་ནས་དབྱེན་དུ་སྨྲ་བ་ཐོང་ཤིག་ཅེས་དེ་སྐད་བསྒོ་ཤིག །དེ་ལྟར་དགེ་སློང་དག་ལ་དགེ་སློང་དག་གིས་དེ་སྐད་བསྒོ་ནས་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་གཏོང་བ་ལྟ་ན་ནི་ལེགས། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་དངོས་པོ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་ཡང་དག་པར་བསྒོ་བར་བྱ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། །ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་ཡང་དག་པར་ བསྒོ་ཡང་དག་པར་བསྟན་ནས་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་གཏོང་བ་ལྟ་ན་ནི་ལེགས། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་དགེ་འདུན་ལྷག་མའོ། །སངས་རྒྱས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ། དགེ་སློང་ལྷ་སྦྱིན་
Chinese
如果每一条，三条的最后一条没有舍弃，就会变成僧残。这个僧残会产生一个堕罪，三个粗罪和一个僧残罪，总共五个堕罪。如果僧团没有进行劝诫的羯磨就分裂了僧团，就不会变成僧残，戒律也就没有了。支分有三，不舍弃就会变成僧残。一个或两个或多个都可以，成为那位比丘的朋友，不怀恶意地站在一边，如果那些人对比丘们说：诸位有寿命者，无论是善是恶，对比丘不要说任何话。那是什么原因呢？因为这位比丘是说法者，是持律者。这位比丘正确地受持、精勤地执持和行持佛法和戒律。这位比丘是明知而说，不是不知而说。这位比丘信仰和忍受什么，我们也信仰和忍受什么，你们不要这样说。那是什么原因呢？因为这位比丘说非佛法，说非戒律。这位比丘说非佛法，说非戒律，这位比丘正确地受持、精勤地执持和行持非佛法和非戒律。这位比丘是不知而说，不是明知。诸位有寿命者，你们不要信仰分裂僧团，而要信仰戒律。诸位有寿命者，你们要和合僧团。僧团和合不分裂，普遍欢喜，没有争论，一心一意，发声一致，像水和牛奶混合在一起一样。如果分裂导师的教法，就不会安住在安乐之中。诸位有寿命者，对于像这样分裂僧团的人，要站在一边，放弃说离间语，就这样劝诫。像这样，比丘们对比丘们这样劝诫后，如果看到他舍弃那种行为，那是好的。如果不舍弃，为了舍弃那种行为，应该如理如实地劝诫两次三次，如理如实地教导。两次三次如理如实地 劝诫，如理如实地教导后，如果看到他舍弃那种行为，那是好的。如果不舍弃，就是僧残。佛陀住在王舍城的时候，比丘提婆达多
English
If each one, the last of the three, is not relinquished, it becomes a saṃghāvaśeṣa. This saṃghāvaśeṣa will produce one offense, three gross offenses, and one saṃghāvaśeṣa offense, a total of five offenses. If the saṃgha splits without performing the act of admonishment by the saṃgha, it will not become a saṃghāvaśeṣa, and the discipline will be lost. The branches are three; if not relinquished, it becomes a saṃghāvaśeṣa. One or two or many may become friends of that bhikṣu, standing on one side without malice. If those people say to the bhikṣus: "Venerable ones, whether good or bad, do not say anything to this bhikṣu." What is the reason for that? Because this bhikṣu is a speaker of the Dharma, a holder of the Vinaya. This bhikṣu correctly upholds, diligently holds, and practices the Dharma and the Vinaya. This bhikṣu speaks knowingly, not unknowingly. Whatever this bhikṣu believes in and endures, we also believe in and endure. Do not say such things. What is the reason for that? Because this bhikṣu speaks what is not the Dharma, speaks what is not the Vinaya. This bhikṣu speaks what is not the Dharma, speaks what is not the Vinaya. This bhikṣu correctly upholds, diligently holds, and practices what is not the Dharma and what is not the Vinaya. This bhikṣu speaks unknowingly, not knowingly. Venerable ones, do not believe in splitting the saṃgha, but believe in the Vinaya. Venerable ones, harmonize the saṃgha. The saṃgha is harmonious and not split, universally joyful, without disputes, with one mind, speaking in one voice, like water and milk mixed together. If the Teacher's teachings are split, one will not abide in ease. Venerable ones, for those who split the saṃgha in this way, stand on one side and abandon speaking divisive words. Admonish them in this way. In this way, after the bhikṣus admonish the bhikṣus, if they see that he relinquishes that behavior, that is good. If he does not relinquish it, for the sake of relinquishing that behavior, he should be admonished and taught truthfully two or three times. After admonishing and teaching truthfully two or three times, if they see that he relinquishes that behavior, that is good. If he does not relinquish it, it is a saṃghāvaśeṣa. When the Buddha was residing in Rājagṛha, the bhikṣu Devadatta