Tibetan
མ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་པ་ཅན་དག་གིས་མཐོང་ནས་སྨོད་པར་བྱེད་དེ། འཕགས་པ་དག་བྱིས་པ་ཁྱེའུ་དག་དང་དྭ་དག་དང༌། རྒྱན་པོ་པ་དག་དང་ནལ་གྱི་བུ་དག་འདི་ལྟར་འཚལ་བས་འདི་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ལགས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་མ་གསོལ་ཅིག །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་འདི་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །འཕགས་པ་དག་དགོས་པ་གང་ལགས། ཇེ་དང་པོར་ཁྱེད་ཅག་ཉིད་མི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་བསླབས་པར་གྱུར་པའོ། །དེ་དག་རྒྱ་ཆེར་སྨོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཐོས་ནས་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། ཁྱིམ་པ་དག་ཟེར་བ་བདེན་ནོ་སྙམ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འབྲུ་ནས་ཐ་དད་དུ་མི་བྱ་བར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ། ཉེས་པ་ནི་འབྲས་ཆན་འབྲུ་རེ་རེ་ནས་བཏུ་ ཞིང་ཟ་བའོ། །དེ་ལ་འབྲུ་ནས་ཐ་དད་དུ་མི་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འབྲུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པའི་འབྲུ་སྟེ་ཟན་གང་ལ་འབྲུ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་པས། དེ་དག་རེ་རེ་ནས་བཏུ་ཞིང་བཟའ་བར་མི་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་འབྲུ་ནས་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པ་དང་ཟས་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཅིག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། སྦྱོར་བ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསླབ་པ་ལྔ་བཅུ་དགུ་པའོ།། །།འཕྱས་མི་གདགས་པར་ཟས་བཟའ་བ་བསླབ་པར་བྱ་བའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དྲུག་སྡེ་དག་ཁྱིམ་གཞན་དུ་ཟན་ཟབ་ན་དགའ་བོ་ཉེ་དགའ་ཚོད་མ་འདི་དག་ཧ་ཅང་ཁའོ། །ཧ་ཅང་སྐྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཕྱས་མི་གདགས་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་གཞན་གྱི་ཡིད་མི་སྲུང་བ། ཉེས་པ་ནི་ཟས་ལ་འཕྱས་འདོགས་པའོ། །དེ་ལ་འཕྱས་མི་གདགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟས་ལ་འཕྱ་སྨོད་མི་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་འཕྱས་འདོགས་པ་དང་ཟས་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཅིག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསླབ་པ་དྲུག་ཅུ་པའོ།། །།མཁུར་བ་མི་སྤོ་བར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་ རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དྲུག་སྡེ་དག་ཁྱིམ་གཞན་དུ་ཟན་ཟ་བ་ན་མཁུར་བ་ནས་མཁུར་བར་ཁམ་སྤོ་ཞིང་ཟ་བར་བྱེད་པ་ནས། བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་པ་ཅན་དག་གིས་མཐོང་ནས་སྨོད་པར་བྱེད་དེ། འཕགས་པ་དག་བྱིས་པ་ཁྱེའུ་དག་དང་མུ་ཏོ་བ་དག་འདི་ལྟར་འཚལ་བས་འདི་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ལགས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་མ་གསོལ་ཅིག །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་འདི་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །འཕགས་པ་དག་དགོས་པ་གང་ལགས། ཇེ་དང་པོར་ཁྱེད་ཅག་ཉིད་མི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་བསླབས་པར་གྱུར་པའོ། །དེ་དག་རྒྱ་ཆེར་སྨོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཐོས་ནས་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། ཁྱིམ་པ་དག་ཟེར་བ་བདེན་ནོ་སྙམ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མཁུར་བ་མི་སྤོ་བར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ། ཉེས་པ་ནི་མཁུར་བ་ནས་མཁུར་བར་ཁམ་སྤོ་ཞིང་ཟ་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་མཁུར་བ་མི་སྤོ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཁུར་བ་གཉིས་དག་གལ་བཞིན་དུ་བཀང་དེ་གཡས་གཡོན་སྤོ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་གཞིའི་ནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་མཁུར་བ་སྤོ་བ་དང་ཟས་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཅིག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསླབ་པ་དྲུག་ཅུ་གཅིག་པའོ།། །
Chinese
寡妇和有信仰的施主们看到后便会责骂说：这些圣者像对待小孩、孤儿、赌徒和妓女的儿子一样对待食物，这不合规矩，不要这样吃！他们会说：贤者们，这样做是有必要的。圣者们会问：有什么必要呢？首先，你们自己是不懂规矩且需要学习的。听到他们大肆责骂后，当时比丘们向世尊禀告，世尊心想：居士们说的是真的。因此，像之前一样，要教导他们不要把谷物分开，而要一起吃。于是制定了戒律。地点是舍卫城（Śrāvastī）。人物是六群比丘。烦恼是不合规矩。罪过是从米饭中一颗一颗地挑拣谷物来吃。其中，“不要把谷物分开”的意思是，谷物指的是米饭等谷物，即任何食物中含有谷物。不要一颗一颗地挑拣来吃，而要好好地吃。因此，要教导他们好好地吃食物。在此，对根本堕罪的分类是：在实际情况下，如果不这样做，就会构成忏悔的恶作。此事的作者是分开谷物和食物本身。此事的支分只有一个，即实际的完成。对于准备和准备的准备的完成等，如果有什么不合适的，也会像之前一样受到责备。第五十九条戒律。 不加诽谤地吃食物，这是要学习的。故事的缘起是：佛陀世尊住在舍卫城（Śrāvastī）的祇陀林给孤独园。六群比丘在其他人家里吃食物时说：这令人愉快的食物、美味的食物和蔬菜太淡了！太酸了！当时，比丘们向世尊禀告，世尊像之前一样制定了戒律：要教导他们不要加诽谤地吃食物。地点是舍卫城（Śrāvastī）。人物是六群比丘。烦恼是不守护他人的心意。罪过是诽谤食物。其中，“不加诽谤”的意思是不对食物进行诽谤和诋毁。
English
Widows and faithful patrons, seeing this, would scold, saying: These noble ones treat food like children, orphans, gamblers, and sons of prostitutes. This is not proper; do not eat like this! They would say: Wise ones, there is a need for this. The noble ones would ask: What is the need? First, you yourselves are ignorant and need to be taught. Hearing them scolding extensively, the monks at that time reported to the Blessed One, and the Blessed One thought: The householders are speaking the truth. Therefore, as before, they should be taught not to separate the grains but to eat them together. Thus, the precept was established. The place was Śrāvastī. The persons were the Group of Six. The affliction was impropriety. The fault was picking out each grain from the rice and eating it. Among these, "not separating the grains" means that grains refer to rice and other grains, that is, any food that contains such grains. Do not pick them out one by one to eat, but eat them properly. Therefore, they should be taught to eat food properly. Here, the classification of the root downfall is: In the actual situation, if one does not do so, it becomes the basis for an offense of wrongdoing that must be confessed. The agent of this is separating the grains and the food itself. This has only one branch, which is the actual accomplishment. For the preparation and the accomplishment of the preparation of the preparation, etc., if there is anything inappropriate, it will be blamed as before. The fifty-ninth precept. To eat food without disparaging it is what should be learned. The basis of the story is: The Buddha, the Blessed One, was dwelling in Śrāvastī, in the Jeta Grove, in Anāthapiṇḍika's Garden. The Group of Six, while eating food in another's house, said: These pleasant foods, delicious foods, and vegetables are too bland! Too sour! At that time, the monks reported to the Blessed One, and the Blessed One, as before, established the precept: They should be taught to eat food without disparaging it. The place was Śrāvastī. The persons were the Group of Six. The affliction was not protecting the minds of others. The fault was disparaging the food. Among these, "without disparaging" means not to slander or denigrate the food.
Chinese
应当如此好好地学习吃食物。其中，此处对根本堕罪进行分类，如果在根本的情况下没有那样学习，就会变成应当忏悔的罪行的根本。此处的作者是嘲笑和食物本身。此处的分支是一个，即根本的修行本身。对于加行和加行的加行的修行本身等，也应当根据情况进行呵责，就像之前一样。六十条戒律完毕。 不移动腮帮子而吃食物应当学习的缘起是：佛陀薄伽梵住在舍卫城（Sravasti）的祇陀林给孤独园。六众在其他人家里吃饭时，从一个腮帮子到另一个腮帮子移动食物来吃。婆罗门和有信仰的施主们看到后进行呵责：这些圣者像小孩子和哑巴一样，这样做不合规矩，不要这样吃。他们说：贤者们，这有必要。圣者们，有什么必要呢？首先，你们自己不了解并且没有学习。听到他们广泛的呵责后，当时比丘们向薄伽梵禀告。薄伽梵心想：在家人说的是真的。于是像之前一样，制定了不移动腮帮子而吃食物应当学习的戒律。地点是舍卫城（Sravasti），人物是六众，烦恼是不合规矩，罪过是从一个腮帮子到另一个腮帮子移动食物来吃。其中，所谓不移动腮帮子，是指两个腮帮子都像原来一样装满，不要左右移动，这是总的说法。应当如此好好地学习吃食物。其中，此处对根本堕罪进行分类，如果在根本的情况下没有那样学习，就会变成应当忏悔的罪行的根本。此处的作者是移动腮帮子和食物本身。此处的分支是一个，即根本的修行本身。对于加行和加行的加行的修行本身等，也应当根据情况进行呵责，就像之前一样。六十一条戒律完毕。
English
One should thus train well in eating food. Here, the classification of the fundamental transgression is that if one does not train in that way in the fundamental situation, it becomes the basis of a sin that should be confessed. The agent here is mockery and the food itself. The limb here is one, namely the accomplishment of the fundamental itself. For the application and the accomplishment of the application of the application itself, etc., one should blame as appropriate, just as before. The sixty precepts are complete. The basis for learning to eat food without moving the cheeks is: The Buddha Bhagavan was dwelling in Anathapindika's grove in Jeta's park in Shravasti. When the group of six were eating food in other people's homes, they were moving food from cheek to cheek while eating. Brahmins and faithful householders saw this and rebuked them, saying: These noble ones eat like children and mutes, this is not proper, do not eat like this. They said: Wise ones, there is a need for this. Noble ones, what is the need? First, you yourselves are ignorant and have not been trained. Having heard them scolding extensively, at that time the monks reported to the Bhagavan. The Bhagavan thought: What the householders say is true. So, as before, he made the rule that one should train in eating food without moving the cheeks. The place was Shravasti, the people were the group of six, the affliction was impropriety, and the fault was moving food from cheek to cheek while eating. Among these, the term "without moving the cheeks" means that the two cheeks should be filled as they are, and one should not move them from side to side, this is the general statement. One should thus train well in eating food. Here, the classification of the fundamental transgression is that if one does not train in that way in the fundamental situation, it becomes the basis of a sin that should be confessed. The agent here is moving the cheeks and the food itself. The limb here is one, namely the accomplishment of the fundamental itself. For the application and the accomplishment of the application of the application itself, etc., one should blame as appropriate, just as before. The sixty-first precept is complete.