Tibetan
བ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསླབ་པ་ལྔ་བཅུ་བཞི་པའོ།། །།བལྕག་བལྕག་མི་བྱ་བར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །མཉན་ཡོད་ན་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་གིས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་གཞན་དུ་གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་ནས་དེས་ཚོད་མ་སྟེ་པོར་སྐྱུར་བ་དག་སྟ་གོན་བྱས་པ་དང༌། དྲུག་སྡེ་དག་གིས་ཁས་སྒྲ་ཕྱུང་སྟེ་སྨྲས་པ། དགའ་བོ་ཉེ་དགའ་ཚོད་མ་སྟེ་པོར་མངར་རོ། །ཁྱིམ་བདག་དེས་ཐོས་ནས་དེ་སྐྱེངས་ནས་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འདུག་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བལྕག་བལྕག་མི་བྱ་བར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་བསྟིང་སླད་ཀྱིས་བསམ་པ། ཉེས་པ་ནི་ཟས་མྱང་བ་ན་ཁའི་སྒྲ་བཅག་བཅག་ཟེར་བའོ། །དེ་ལ་བལྕག་བལྕག་མི་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བལྕག་བལྕག་ཟེར་ཞིང་ཟས་ཟ་བར་མི་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་ཁའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་སྒྲ་བལྕག་བལྕག་ཟེར་བ་དང་ཟས་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཅིག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་སྒྲུབ་པ་ ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསླབ་པ་ལྔ་བཅུ་ལྔ་པའོ།། །།ཧུ་ཧུ་མི་བྱ་བར་ཟས་བཟའ་བར་བྱ་བའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །མཉན་ཡོད་ན་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་གིས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་གཞན་དུ་གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་སྣོད་སྤྱད་མེད་པས་དེས་འབྲས་ཆན་བཙོས་ཏེ་སྒྲོམ་དུ་བླུགས་པ་དང༌། དེ་ཚ་ནས་དྲུག་སྡེ་དག་གིས་ཁས་སྒྲ་ཕྱུང་སྟེ་སྨྲས་པ། དགའ་བོ་ཉེ་དགའ་འབྲས་ཆན་འདི་ཏེ་པོར་གྲང་གིས་ཁའི་དབུགས་ཀྱིས་བསྲོས་ཏེ་བཟའོ། །ཁྱིམ་བདག་དེས་ཐོས་ནས་དེ་སྐྱེངས་ཏེ་ཅང་མི་
Chinese
以及，对于加行和加行的加行的实修本身，根据情况应当呵责，此如前。第五十四条戒。 不咂舌而食的学处之缘起： 佛薄伽梵住在舍卫城（古印度地名）的祇陀林给孤独园。在舍卫城，一位施主邀请佛陀等比丘僧团到另一家赴斋，他准备了酸味的菜肴。六群比丘发出咂舌的声音说：“贤友，近贤友，这酸菜真好吃！”施主听到后感到羞愧，一言不发。当时，比丘们向薄伽梵禀告，薄伽梵如前一样制定了不咂舌而食的学处。地点是舍卫城，人物是六群比丘，烦恼是因轻蔑而生起的想法，过失是在品尝食物时发出咂舌的声音。 所谓“不咂舌”，就是不发出咂舌的声音而吃东西，应当如此好好地学习吃东西。 在此，对于根本罪的安立是，在根本罪的情况下，如果没有那样学习，就会变成应当忏悔的恶作的根本罪。此的作者是口发出咂舌的声音和食物本身。 此有一支，即根本罪的实修本身。 对于加行和加行的加行的实修本身，根据情况应当呵责，此如前。第五十五条戒。 不呼呼作声而食的学处之缘起： 佛薄伽梵住在舍卫城（古印度地名）的祇陀林给孤独园。在舍卫城，一位施主邀请佛陀等比丘僧团到另一家赴斋，由于施主没有器皿，他煮了米饭，装在箱子里。因为太烫了，六群比丘发出声音说：“贤友，近贤友，这米饭太烫了，用口中的气来吹凉再吃吧！”施主听到后感到羞愧，一言不
English
And, for the actual practice of the application and the application of the application, it should be reproached as appropriate, as before. The fifty-fourth precept. The origin of the precept of not smacking one's lips while eating: The Buddha, the Bhagavan, was staying in Jeta Grove, Anathapindika's Garden in Shravasti (ancient Indian place name). In Shravasti, a householder invited the Buddha and the Sangha of monks to another house for a meal. He prepared sour dishes. The group of six monks made smacking sounds and said, "Good friend, near friend, this sour dish is delicious!" The householder heard this and felt ashamed, and said nothing. At that time, the monks reported to the Bhagavan, and the Bhagavan, as before, established the precept of not smacking one's lips while eating. The place was Shravasti, the people were the group of six monks, the affliction was the thought arising from contempt, and the fault was making smacking sounds while tasting food. "Not smacking one's lips" means not making smacking sounds while eating. One should learn to eat well in this way. Here, the establishment of the root offense is that in the case of the root offense, if one does not learn in that way, it will become the root offense of a misdeed that should be confessed. The agent of this is the mouth making smacking sounds and the food itself. This has one branch, which is the actual practice of the root offense itself. For the actual practice of the application and the application of the application, it should be reproached as appropriate, as before. The fifty-fifth precept. The origin of the precept of not making "hu hu" sounds while eating: The Buddha, the Bhagavan, was staying in Jeta Grove, Anathapindika's Garden in Shravasti (ancient Indian place name). In Shravasti, a householder invited the Buddha and the Sangha of monks to another house for a meal. Because the householder had no utensils, he cooked rice and put it in a box. Because it was too hot, the group of six monks made sounds and said, "Good friend, near friend, this rice is too hot, let's cool it with the breath from our mouths and then eat it!" The householder heard this and felt ashamed, and said not a
Tibetan
སྨྲ་བར་འདུག་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཧུ་ཧུ་མི་བྱ་བར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་བསྟིང་སླད་ཀྱིས་བསམ་པ། ཉེས་པ་ནི་ཟས་མྱང་བ་ན་ཁའི་སྒྲ་ཧུ་ཧུ་ཟེར་བའོ། །དེ་ལ་ཧུ་ཧུ་མི་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧུ་ཧུ་ཟེར་ཞིང་ཟ་པར་མི་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་ཁའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་སྒྲ་ཧུ་ཧུ་ཟེར་བ་དང་ཟས་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཅིག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསླབ་པ་ལྔ་བཅུ་དྲུག་པའོ།། །།ཕུ་ཕུ་མི་བྱ་བར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །མཉན་ཡོད་ན་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་གིས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་གཞན་དུ་གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་ དྲངས་ནས་དེས་འབྲས་ཆན་བཙོས་ཏེ་རེ་ལྡེར་བདལ་བ་དང་དེ་གྲངས་པར་གྱུར་ནས། དྲུག་སྡེ་དག་གིས་ཁས་སྒྲ་ཕྱུང་སྟེ་སྨྲས་པ། དགའ་བོ་ཉེ་དགའ་འབྲས་ཆན་འདི་ཏེ་པོར་ཚ་ཡིས་ཁའི་དབུགས་ཀྱིས་བསྒྲང་སྟེ་བཟའོ། །ཁྱིམ་བདག་དེས་ཐོས་ནས་དེ་སྐྱེངས་ཏེ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འདུག་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕུ་ཕུ་མི་བྱ་བར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་བསྟིང་སླད་ཀྱིས་བསམ་པ། ཉེས་པ་ནི་ཟས་མྱང་བ་ན་ཁའི་སྒྲ་ཕུ་ཕུ་ཟེར་བའོ། །དེ་ལ་ཕུ་ཕུ་མི་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུ་ཕུ་ཟེར་ཞིང་ཟས་བཟའ་བར་མི་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་ཁའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་སྒྲ་ཕུ་ཕུ་ཟེར་བ་
Chinese
在说的时候，众比丘向薄伽梵请示，薄伽梵像以前一样制定了不发出“呼呼”的声音吃东西的学处。地方是舍卫城（Śrāvastī，也译作室罗伐悉底）。人是六群比丘。烦恼是懈怠的想法。过失是在尝食物时发出“呼呼”的声音。所谓不发出“呼呼”的声音，就是指不发出“呼呼”的声音吃东西，应当这样好好地学习吃东西。这里，实际的堕罪的安立是，在实际的情况下，如果没有那样学习，就会变成应该忏悔的恶作的实际情况。这里的作者是口中变化的声音发出“呼呼”的声音和食物本身。这里的分支是一个，就是实际的成就本身。加行和加行的加行的成就本身等，如果有什么不合适的，也会像以前一样受到呵责。第五十六条学处。 不发出“噗噗”的声音吃东西的学处的故事是：佛薄伽梵住在舍卫城（Śrāvastī）的祇陀林给孤独园。在舍卫城（Śrāvastī），一位施主邀请佛陀等比丘僧团到另一家去应供。他煮了米饭，铺在席子上，米饭变冷后，六群比丘发出声音说：朋友，亲爱的朋友，这个米饭太烫了，用嘴里的气吹着吃。施主听到后，感到羞愧，一言不发。这时，众比丘向薄伽梵请示，薄伽梵像以前一样制定了不发出“噗噗”的声音吃东西的学处。地方是舍卫城（Śrāvastī）。人是六群比丘。烦恼是懈怠的想法。过失是在尝食物时发出“噗噗”的声音。所谓不发出“噗噗”的声音，就是指不发出“噗噗”的声音吃东西，应当这样好好地学习吃东西。这里，实际的堕罪的安立是，在实际的情况下，如果没有那样学习，就会变成应该忏悔的恶作的实际情况。这里的作者是口中变化的声音发出“噗噗”的声音
English
At the time of speaking, the monks asked the Blessed One, and the Blessed One, as before, established the precept of eating without making a "hu hu" sound. The place was Shravasti. The people were the group of six monks. The affliction was the thought of laziness. The fault was making a "hu hu" sound when tasting food. The so-called not making a "hu hu" sound means not eating while making a "hu hu" sound, and one should learn to eat well in this way. Here, the actual establishment of the transgression is that if one does not learn in that way in the actual situation, it will become the actual situation of a misdeed that should be confessed. The agent here is the sound of the mouth changing, making a "hu hu" sound, and the food itself. The branch here is one, which is the actual accomplishment itself. The preliminary practice and the accomplishment of the preliminary practice of the preliminary practice, etc., if there is anything inappropriate, will also be reproached as before. The fifty-sixth precept. The story of the precept of eating without making a "phu phu" sound is: The Buddha, the Blessed One, was staying in Shravasti, in the Jeta Grove, Anathapindika's Garden. In Shravasti, a householder invited the Buddha and the Sangha of monks to another house for a meal. He cooked rice and spread it on a mat, and after the rice became cold, the group of six monks made a sound and said: Friends, dear friends, this rice is too hot, we are eating it by blowing on it with the breath from our mouths. When the householder heard this, he felt ashamed and remained silent. At this time, the monks asked the Blessed One, and the Blessed One, as before, established the precept of eating without making a "phu phu" sound. The place was Shravasti. The people were the group of six monks. The affliction was the thought of laziness. The fault was making a "phu phu" sound when tasting food. The so-called not making a "phu phu" sound means not eating while making a "phu phu" sound, and one should learn to eat well in this way. Here, the actual establishment of the transgression is that if one does not learn in that way in the actual situation, it will become the actual situation of a misdeed that should be confessed. The agent here is the sound of the mouth changing, making a "phu phu" sound.