Tibetan
བྱ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འཆར་ཀ །ཉོན་མོངས་པ་ནི་བག་ཆགས་མ་བྱང་བས་མ་བསམས་པར་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བ་མི་འཇུག་པ། ཉེས་པ་ནི་སྟན་ལ་མ་བརྟགས་པར་ཁྱིམ་གཞན་དུ་སྟན་ལ་འདུག་པའོ། །དེ་ལ་སྟན་ལ་མ་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱིམ་གཞན་དེར་སྟན་ལ་མ་བརྟགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཁྱིམ་གཞན་དུ་སྟན་ལ་འདུག་པར་མི་བྱ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་མ་བརྟགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཅིག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསླབ་པ་སུམ་ཅུ་གཉིས་པའོ།། །།ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྗིད་ཀྱིས་མི་དབབ་པར་ཁྱིམ་གཞན་དུ་སྟན་ལ་འདུག་པར་བསླབ་པར་བྱ་བའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སེར་སྐྱའི་གནས་ན་ནྱ་གྲོ་དྷའི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་པར་བྱུང་ནས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་ཞིང་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས། ལོ་དྲུག་ལོན་ནས་སེར་སྐྱའི་གནས་སུ་བྱོན་པ་དེའི་ཚེ་ཉི་མ་གཅིག་ན་ཡབ་ཀྱི་ཐད་དུ་གདུགས་ཚོད་གསོལ། ཉི་མ་གཉིས་པ་ལ་ནི་རང་གི་བཙུན་མོའི་འཁོར་དུ་གདུགས་ཚོད་གསོལ་བ་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འཆར་ཀས་བཙུན་མོ་གྲགས་འཛིན་མ་བཤོས་འདྲི་མ་གསོལ་ཟེར་བ་ལ་རྐང་པས་རྐང་པ་ལ་ཕུལ་བ་དང༌། དེ་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་མ་འགྱེལ་ནས། དེས་བཙུན་མོ་ས་འཚོ་མ་ལ་སྨྲས་པ། ས་འཚོ་མ་འཕགས་པ་འཆར་ཀས་བདག་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ གྱི་སྤྱན་སྔར་མཐོ་བཙམས་སོ། །ཅི་བྱས་དེས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་བརྗོད་པ་དང༌། དེས་སྨྲས་པ། དེ་ཅི་ནས་ཀྱང་ཕྱིན་ཆད་དེ་ལྟ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་མི་དགའ་བར་བྱའོ། །ཅི་ཙམ་ཉི་མ་གཞན་ཞིག་ལ་བཙུན་མོ་གྲགས་འཛིན་གྱིས་ཁྲིའུ་མ་བརྒྱུས་པ་ཞིག་རས་ཀྱིས་གཡོགས་ནས་བུ་མོ་མདག་གཞུག་མ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འཆར་ཀས་བྲམ་ཟེའི་མིང་གིས་འབོད་དུ་བཏང་བ་དང༌། དེས་བསམ་པ། དེར་གོང་མ་ཆག་པར་སྦྱིན་པ་བྱེད་ཀྱིས་འགྲོའོ་སྙམ་ནས་དེ་མྱུར་བ་མྱུར་བར་སོང་སྟེ་སྨྲས་པ། ཇེ་སློང་མོ་པ་དག་ལ་ཅི་ཞག་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟའོ། །གྲགས་འཛིན་གྱིས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་ཞོའི་ཁམ་པོར་འདི་དང་ཕྱེའི་ཁམ་
Chinese
制定了应该学习的条规，地点是在舍卫城（Sravasti）。人物是具寿乐炽。烦恼是由于习气未净，未经思考而产生的知见不容许。过失是没有观察坐垫就在其他人家里坐在坐垫上。所谓没有观察坐垫，就是指在其他人家里没有观察坐垫。因此，应该学习不在其他人家里随便坐坐垫。在此，对于根本堕罪的安立是，在根本的情况下，如果没有那样学习，就会变成应该忏悔的恶作的根本。此处的作者就是没有观察的行为本身。对此，支分只有一个，就是根本的成办本身。至于加行和加行的加行的成办等，则应视情况而定，如前所述。这是第三十二条学处。不以全身的重量压迫，应该学习在其他人家里坐在坐垫上。这个的缘起是，佛薄伽梵住在舍卫城的给孤独园的芒果园林中。当世尊成道十二年，圆满成佛六年后来到舍卫城时，有一天接受了父亲的供养，第二天接受了自己的妃子的眷属的供养，当时具寿乐炽对妃子名声母说，没有请问梳洗就供养，用脚踢脚，但她因为有力量没有倒下。她对妃子地母说：地母，乐炽尊者在我和佛陀等比丘僧团前傲慢。说了做了什么，变成了什么样。她说：无论如何，以后不要再那样做了，那样会不高兴的。过了几天，名声母用布盖住一个没有编织的矮凳，让女儿玛达嘎珠嘎玛用婆罗门的名字叫乐炽尊者。他想：在那里，为了不减少供养而去做布施吧，于是他迅速地去了，说道：给乞丐们施舍什么呢？名声母说：尊者，这是酸奶和面粉的...
English
Having established the rule that one should train in conduct, the location was Sravasti. The person was the venerable Udayin. The affliction was that, due to the impurity of habit, unconsidered knowledge and vision were not permitted. The fault was sitting on a seat in another's house without examining it. 'Without examining the seat' means not examining the seat in that other's house. Therefore, one should train not to sit on a seat in another's house. Here, the establishment of the fundamental offense is that if one does not train in that way in the fundamental circumstance, it becomes the basis for an act of wrongdoing that must be confessed. The agent here is the very act of not examining. It has one branch, which is the accomplishment of the fundamental itself. As for the preparation and the accomplishment of the preparation of the preparation, etc., it should be blamed as appropriate, as before. This is the thirty-second training. Without pressing down with the weight of the whole body, one should train to sit on a seat in another's house. The story of this is that the Buddha Bhagavan was dwelling in the Nyagrodha monastery in Kapilavastu. When the Bhagavan had been enlightened for twelve years and had been perfectly enlightened for six years, he went to Kapilavastu. One day he received alms from his father, and the second day he received alms from his own consort's retinue. Then the venerable Udayin said to the consort Ghrta, 'You offer without asking about grooming,' and kicked her foot with his foot, but she did not fall because she was strong. She said to the consort Prthivi, 'Prthivi, the venerable Udayin was arrogant before me and the Sangha of monks including the Buddha.' She told what she had done and what had happened. She said, 'In any case, one should not do that again in the future, so that one will be displeased.' After some days, the consort Ghrta covered an unbraided stool with cloth and had her daughter Madgajugama call the venerable Udayin by the name of a Brahmin. He thought, 'There, I will go to make offerings so as not to reduce the offerings,' and he went quickly and said, 'What should be given to the beggars?' Ghrta said, 'Venerable, this is yogurt and flour...'