Tibetan
མས་འཁྲུགས་པ་དང། ཚོར་བ་དག་གིས་ཉེན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བསླབ་པར་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཤིང་བལ་གྱིས་གོས་པར་བྱེད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མི་བསྟེན་པར་བསླབ་པར་བྱའོ། །གང་གིས་མདུན་དུ་འཆགས་པར་བྱེད་པ་དེས་ཁྱོད་ཀྱིས་དངོས་པོ་བསྡུས་སམ་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། །བསྡུས་པ་ཉིད་མ་དྲིས་པར་འཆགས་པ་བླང་བར་མི་བྱའོ། །མ་བསྡུས་པར་འཆགས་ན་ལྟུང་བདེ་བཤགས་པ་མ་ཡིན་པས་ཡང་བཤགས་པར་བྱའོ། །ཕྱིར་བཅོས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཤིང་བལ་གྱིས་གོས་པར་བྱས་པའི་ལྟུང་བྱེད་དེ་བརྒྱད་ཅུ་དྲུག་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།གདིང་བ་ལས་གྱུར་པའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་གླེང་གཞི་ནི་བཅས་པ་དང༌། གནང་བའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། བཅས་པའི་གླེང་གཞི་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ དགེ་སློང་གི་གདིང་བ་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དགེ་སློང་དག་ཚད་ལས་ཧ་ཅང་ལྷག་པར་བྱེད་དུ་འཇུག་ནས་དགེ་སློང་དོན་ཉུང་དུ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་གིས་གདིང་བ་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ནས། ཅིའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་དག་ཚད་ལས་ཧ་ཅང་ལྷག་པར་བྱེད་དུ་འཇུག་ཅེ་སྨོད་པར་བྱེད། ཕྱར་ཁ་གཏོང་བར་བྱེད། ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱུང་བ་འདི་དང༌། གླིང་གཞི་འདི་དང༌། སྐབས་འདི་ལ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་བསྡུ་བ་མཛད་དེ། དགེ་སློང་དག་ལ་རྨས་ནས། འདོད་པ་ཆེ་བ་དང༌། ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང༌། གསོ་དཀའ་བ་དང༌། དགང་དཀའ་བ་རྣམ་པར་སྨད་ཅིང༌། འདོད་པ་ཆུང་བ་དང༌། ཆོག་ཤེས་པ་དང༌། གསོ་སླ་བ་དང༌། དགང་སླ་བ་དང༌། ཕྲི་བ་དང༌། ཡོ་བྱད་བསྙུང་བ་དང༌། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང༌། མཛེས་པ་དང༌། དྲོད་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་དེ། བསླབ་པ་བཅའ་བའི་ཕན་ཡོན་བཅུ་ཡང་དག་པར་གཟིགས་པས་ངའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་ལྟར་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། དགེ་སློང་གི་གདིང་བ་བྱེད་དུ་འཇུག་ན་ཚད་ཤིན་ཏུ་བྱེད་དུ་ཆུག་ཤིག །དེ་ལ་གདིང་བའི་ཚད་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྲིད་དུ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མཐོའི་མཐོ་དོ་ཞེང་དུ་མཐོ་ཕྱེད་དང་དོའོ། །དེ་ལས་ལྷག་པར་བྱེད་དུ་འཇུག་ན་བཅད་ནས་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དགེ་སློང་རབ་
Chinese
不因争吵和感受而堕入危险之中。应学之处是，比丘在一切地方、一切时节，不应依止以木棉为衣，应如是学习。谁在前面缝制，应问他：‘你收集物品了吗？’未经询问是否收集，不应接受缝制。若未收集而缝制，则非易忏之堕罪，应重忏。事后修补亦如前。以木棉为衣之堕罪，第八十六条已述竟。 床座所生之堕罪之缘起，有制立和开许两种。制立之缘起是，佛薄伽梵住于舍卫城，胜林给孤独园。薄伽梵开示说：“应令比丘制作床座。”诸比丘制作得太过分，以致少欲比丘们呵责说：“薄伽梵开示说应令比丘制作床座，为何诸比丘制作得太过分？”他们进行呵责，互相指责，说粗恶语。此时，诸比丘禀白薄伽梵。之后，薄伽梵因此事、此缘起、此时机，集结比丘僧众，呵责诸比丘说：“你们这些大欲、不知足、难养、难满的人！”并赞叹少欲、知足、易养、易满、简朴、减少资具、修持功德、美观、具知惭愧。又因如来完全了知安立学处之十种利益，故我的声闻弟子们，应如是诵出此随顺于调伏之学处：‘若令比丘制作床座，应令其极为适量。’其中，床座之量是：长度为如来之肘高，宽度为肘高之半。若令其超过此量，则应割截，否则犯堕罪。”如是制立。处所是舍卫城，补特伽罗是众多比丘。
English
One should not fall into danger due to quarrels and feelings. What should be learned is that a bhikkhu should not rely on wearing cotton in all places and at all times, and should learn in this way. Whoever sews in front should ask him, 'Have you collected the items?' One should not accept sewing without asking whether they have been collected. If one sews without collecting, it is not an easily confessed offense, and one should confess again. Subsequent repairs are the same as before. The offense of wearing cotton, the eighty-sixth, has been explained. The origin of the offense arising from a seat is twofold: establishment and permission. The origin of the establishment is that the Buddha, the Bhagavan, was dwelling in Shravasti, in the Jeta Grove, Anathapindika's Garden. The Bhagavan declared, 'Bhikkhus should be allowed to make seats.' The bhikkhus made them excessively, so that the bhikkhus with few desires rebuked them, saying, 'The Bhagavan declared that bhikkhus should be allowed to make seats, why do the bhikkhus make them excessively?' They rebuked, pointed fingers, and spoke harshly. At that time, the bhikkhus reported to the Bhagavan. Then, the Bhagavan, because of this event, this origin, and this occasion, assembled the bhikkhu sangha and rebuked the bhikkhus, saying, 'You are greedy, insatiable, difficult to nourish, and difficult to satisfy!' And he praised those who are content, know satisfaction, are easy to nourish, easy to satisfy, simple, reduce possessions, practice virtues, are beautiful, and have a sense of shame. Furthermore, because the Tathagata fully knows the ten benefits of establishing the precepts, my shravaka disciples should recite this foundation of training in accordance with discipline as follows: 'If a bhikkhu is allowed to make a seat, he should be allowed to make it very moderately.' The measure of the seat is as follows: the length is the height of the Sugata's cubit, and the width is half the height of the cubit. If one allows it to be made larger than this, it should be cut off, otherwise it is an offense to be confessed.' Thus it was established. The place was Shravasti, and the individuals were many bhikkhus.
Tibetan
ཏུ་མང་པོ་དག །ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཚད་མི་ཤེས་པ། ཉེས་པ་ནི་གདིང་བ་ཚད་ལས་ཧ་ཅང་ལྷག་པར་བྱེད་དུ་འཇུག་པའོ། །གནང་བའི་གླེང་གཞི་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་འཆར་ཀ་ཚད་ལས་ཧ་ཅང་ཡང་ལྷག་པས་དེའི་གདིང་བ་དེས་མི་ཆོག་ནས་དེས་གནས་མལ་སྲུང་བའི་ཕྱིར་རྐང་པའི་མཐའ་ལོགས་སུ་ལོ་མའི་ཆུན་པོ་དག་བཞག་གོ །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཚོ་ཞིང་བཞུགས་ལ་གསོན་ཅིང་གཞེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་གདུལ་བར་གྱུར་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ་རྗེས་སུ་ཐུགས་བརྩེ་བས་དུས་དང་དུས་སུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་རྒྱུར་གཤེགས་པ་དང༌། དུད་འགྲོར་རྒྱུ་ བ་དང༌། ཡི་དགས་སུ་རྒྱུ་བ་དང༌། ལྷར་རྒྱུ་བ་དང༌། ལྗོངས་རྒྱུ་བ་དང༌། ཆུ་གྲང་རྒྱུ་བ་དང༌། རི་རྒྱུ་བ་དང༌། དུར་ཁྲོད་རྒྱུ་བ་དང༌། གཙུག་ལག་ཁང་རྒྱུར་གཤེགས་པས་དོན་འདིར་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཙུག་ལག་ཁང་རྒྱུར་གཤེགས་པར་བཞེད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆེ་དང་ལྡན་པ་འཆར་ཀའི་གཙུག་ལག་ཁང་གལ་བདེར་གཤེགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འཆར་ཀའི་རྐང་པའི་མཐའ་ལོགས་སུ་ལོ་མའི་ཆུན་པོ་དག་བཞག་པ་གཟིགས་སོ། །གཟིགས་ནས་ཀྱང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་འདི་སུའི་མལ། བཙུན་པ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འཆར་ཀའི་མལ་ལ་ལགས་སོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་རྐང་པའི་མཐའ་ལོགས་སུ་ལོ་མའི་ཆུན་པོ་དག་བཞག །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་གི་གདིང་བ་བྱེད་དུ་འཇུག་ན་ཚད་བཞིན་དུ་བྱེད་དུ་ཆུག་ཤིག །དེ་ལ་གདིང་བའི་ཚད་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྲིད་དུ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མཐོའི་མཐོ་དོ། །ཞེང་དུ་མཐོ་ཕྱེད་དང་དོ། །དེ་ལས་ལྷག་པར་བྱེད་དུ་འཇུག་ན་བཅད་ནས་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་འདུལ་བ་ལ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་བསླབ་པའི་གཞི་དེ་ལྟར་བཅའ་བ་མཛད་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འཆར་ཀ་ཚད་ལས་ཧ་ཅང་ལྷག་པས་དེའི་གདིང་བ་དེས་འཚལ་ནས་དེས་གནས་མལ་བསྲུང་བའི་སླད་དུ་སུག་པའི་མཐའ་ལོགས་སུ་ལོ་མའི་ཆུན་པོ་དག་བཞག་གོ །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་ལྟ་བས་ན་སྲིད་དུ་མཐོ་གང་གིས་སྲིང་ས་ཤིག །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསླབ་པ་འདོད་པ་དང༌། བསླབ་པ་ལ་གུས་པ་དང༌། བསླབ་པ་ལ་ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་དེ་དང་མཐུན་པ་དང༌། དེའི་ཤས་ཆེ་བ་དང༌། དེ་དང་འཚམ་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་བཀའ་མཆིད་མཛད་ནས། དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེ་ལྟ་བས
Chinese
多啊！烦恼是无法衡量的，过失是允许坐垫超过限度。开许的缘起是，佛薄伽梵住在舍卫城，只陀林给孤独园。具寿阿湿波誓超过限度，因为他的坐垫不够，所以为了保护住所，在脚边放了一堆树叶。佛薄伽梵活着、住着、存在着，活着和存在的人们的法性是，以慈悲心对待被调伏的众生，时常前往众生地狱、畜生、饿鬼、天界、地方、冷水、山、坟地、寺庙，因此，佛薄伽梵想要前往寺庙，于是薄伽梵前往具寿阿湿波誓的寺庙安乐处。薄伽梵看见具寿阿湿波誓在脚边放了一堆树叶。看见后，对具寿阿难陀说：阿难陀，这是谁的床位？尊者，是具寿阿湿波誓的床位。那么，为什么在脚边放了一堆树叶？尊者，薄伽梵允许比丘制作坐垫，应该按照尺寸制作。坐垫的尺寸是：长度是善逝一肘的高度，宽度是半肘的高度。如果超过这个尺寸，就割掉，犯堕罪。因此，声闻们在律藏中制定了这样的学处，具寿阿湿波誓超过了限度，因为他的坐垫不够，所以为了保护住所，在脚边放了一堆树叶。阿难陀，因此，用一肘的高度来测量长度。之后，薄伽梵赞叹了想要学习、恭敬学习、减少学习用品的人，并对比丘们说了与此相应、占大部分、与之相符的具有佛法的教诲。对比丘们说：比丘们，因此
English
Many! Afflictions are immeasurable, and faults are allowing the cushion to exceed the limit. The occasion for permission is that the Buddha Bhagavan was dwelling in Sravasti, in Jeta's Grove, Anathapindika's Garden. The venerable Asvajit exceeded the limit, and because his cushion was not enough, he placed a pile of leaves at the edge of his feet to protect his dwelling. The nature of the Buddhas, the Bhagavat, who live and dwell and exist, is that they always go to the hells of beings, animals, hungry ghosts, gods, places, cold water, mountains, cemeteries, and temples, out of compassion for those who have been tamed. Therefore, the Buddha Bhagavan wanted to go to the temple, so the Bhagavan went to the comfortable place of the venerable Asvajit's temple. The Bhagavan saw that the venerable Asvajit had placed a pile of leaves at the edge of his feet. Having seen this, he said to the venerable Ananda: Ananda, whose bed is this? Venerable, it is the bed of the venerable Asvajit. Then why did he put a pile of leaves at the edge of his feet? Venerable, the Bhagavan allows monks to make cushions, and they should be made according to the size. The size of the cushion is: the length is the height of the Sugata's cubit, and the width is half a cubit. If it exceeds this size, it should be cut off, and it is a downfall. Therefore, the hearers in the Vinaya established such a training, and the venerable Asvajit exceeded the limit, because his cushion was not enough, so he put a pile of leaves at the edge of his feet to protect his dwelling. Ananda, therefore, measure the length with the height of a cubit. Then the Bhagavan praised those who wanted to learn, respected learning, and reduced the use of learning materials, and spoke to the monks teachings that were in accordance with this, mostly, and in accordance with it. He said to the monks: Monks, therefore