Tibetan
ར་བའི་སྦྱོར་བས་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། ལྟུང་བ་མེད་པ་དང༌། བསླབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ཕྱིར་བཅོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདིའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དགེ་སློང་གིས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལས་མདོ་སྡེ་མ་གཏོགས་པ་ལ་འདུལ་བ་ཉིད་དང༌། ཆོས་མངོན་པ་ལས་འདུལ་བར་གཏོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་བརྙས་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་བརྗོད་པ་ན་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདུལ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་གཏོགས་པ་སོ་སོར་ཐར་པ་དང༌། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། གཞི་དང༌། ཕྲན་ཚོགས་དང༌། གཞུང་བླ་མའི་ཚིག་ལ་བརྙས་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་བརྗོད་པའི་ཚིག་རེ་རེ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། འདིར་བརྙས་ཐབས་ཀྱི་བྱེད་བྲག་ལས་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་སྦྱོར་བ་གཅིག་པ་རེ་རེ་ལ་ལྟུང་བ་བྱེད་བྲག་རེ་རེར་རྣམ་པར་གཞག་གི་གདོན་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་གིས་དགེ་སློང་རྣམས་འགྱོད་པ་དང༌། ཡིད་ལ་གཅགས་པ་དང༌། གནོད་པར་འགྱུར་བ་བསླབ་པའི་གཞི་ཕྲན་ཚོགས་རབ་ཏུ་ཕྲ་བ་འདི་དག་གིས་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཕྱེད་ཅིང་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་གདོན་པ་བཏོན་པ་དག་གིས་ཅི་བྱ་ཞེས་ཟེར་བའི་ཚིག་རེ་རེ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལས་འདུལ་བར་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་བསམ་པའོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ལྔས་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། །ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་བསམ་པ་དང༌། ཚིག་ཏུ་སྨྲས་པ་དང༌། འདུལ་བར་གཏོགས་པ་ཉིད་དང༌། རང་གི་ཚིག་དང༌། གཞན་གྱིས་དོན་གོ་བའོ། །དེ་དག་ལས་ཡན་ལག་མ་ཚང་ན་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨང་དོ། །སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཏེ། ཇི་སྲིད་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བརྩམས་ནས་དངོས་གཞི་ལ་མ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཉེས་བྱས་སོ། །དངོས་གཞི་ལ་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་ཇི་སྙེད་པ་བརྩམས་པ་རེ་རེ་ལ་ཉེས་བྱས་རེ་རེའོ། །ཁྱད་དུ་གསོད་པ་བསམས་པ་ཙམ་ལ་ཉེས་བྱས་ཏེ་ཚིག་མ་རྫོགས་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །མདོ་སྡེ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །གཞན་སྨར་བཅུག་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །གཞན་གྱིས་དོན་མ་གོ་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་མའི་བསླབ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་སྟེ། སྦྱོར་བ་ ཇི་སྙེས་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་དེ་སྙེད་དེ། སྦྱོར་བ་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་ཉེས་བྱས་ཏེ། ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། །ལྟུང་བ་མེད་པ་ནི་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་དང༌། ཚིག་ཏུ་མ་སྨྲས་པ་ལ་ནི
Chinese
以作意之方便安立堕罪，无堕罪，应学，以及还净等，应知此等之体性。其中，此处安立真实堕罪者，谓比丘于三藏中，除经藏外，于调伏本身，及于法藏中属于调伏之任何者，若说出轻蔑之语，则成为别解脱之真实堕罪。凡属于调伏者，谓别解脱及彼之分别，事，小事，及根本论师之语，说出轻蔑之语，对每一词句皆无有罪。此处，由轻蔑之作意差别，于词句之差别，每一相同之作意，安立每一堕罪之差别，而非由讽诵之差别而安立。若有说：“此等令比丘等生后悔，令心不悦，及成损害之极微细之应学处，以半月半月诵出别解脱经者，有何用耶？”对每一词句皆无有罪。此之作者，谓于三藏中，所有属于调伏者，及轻蔑之意乐。此有五支，成为真实之堕罪，谓：轻蔑之意乐，说为语句，属于调伏本身，自己之语句，及他人了知其义。彼等之中，若支分不全，则随其所应而有罪。作意之堕罪是恶作，谓：乃至作意生起轻蔑之堕罪之作意，而未及于真实堕罪之间，皆为恶作。于真实堕罪，作意多少不同之作意，则每一作意皆为每一恶作。仅思惟轻蔑为恶作，谓语句未圆满为恶作。于经藏为恶作。令他人说为恶作。他人不了知其义为恶作。于比丘尼之学处为恶作。作意之作意之堕罪是极微细之恶作，谓：作意有多少，则作意之作意亦有多少，作意恶作之作意亦为恶作，是极微细之恶作。无堕罪者，谓无有轻蔑之意乐，及未说为语句。
English
The nature of transgressions, non-transgressions, what should be learned, and purification should be understood through the application of means. Here, the establishment of actual transgressions is as follows: if a monk, from the three baskets, except for the Sutra Pitaka, speaks contemptuously of the Vinaya itself, or anything belonging to the Vinaya from the Abhidhamma Pitaka, it becomes an actual transgression of expiation. Anything that belongs to the Vinaya, such as the Pratimoksha, its explanations, the basis, minor matters, and the words of the root teacher, there is no offense for each word spoken with contempt. Here, based on the difference in the intention of contempt, for each identical application of the difference in words, each transgression is established as a difference, but not based on the difference in recitation. There is no offense for each word spoken by those who say, "What is the use of those who recite the Pratimoksha Sutra every half month with these extremely subtle bases of learning that cause monks to regret, be displeased, and be harmed?" The agent of this is the intention to despise all that belongs to the Vinaya from the three baskets. This has five branches that become actual transgressions: the intention to despise, speaking the words, belonging to the Vinaya itself, one's own words, and others understanding the meaning. If these branches are incomplete, there is an offense as appropriate. The transgression of application is a misdeed: as long as the application of the transgression of despising arises and does not reach the actual transgression, it is a misdeed. For each different application of the actual transgression, each application is a misdeed. Merely thinking of despising is a misdeed, that is, not completing the words is a misdeed. A misdeed for the Sutra Pitaka. Causing others to speak is a misdeed. Others not understanding the meaning is a misdeed. A misdeed for the training of nuns. The transgression of the application of application is a very subtle misdeed: as many applications as there are, there are as many applications of application, and the application of the misdeed of application is also a misdeed, which is a very subtle misdeed. Non-transgression is the absence of the intention to despise and not speaking the words.
Tibetan
་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ལས་དང་པོ་པ་དང༌། སྨྱོས་པ་དང༌། སེམས་འཁྲུགས་པ་དང༌། ཚོར་བདག་གིས་ཉེན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བསླབ་པར་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མི་བསྟེན་པར་བྱའོ། །སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱི་བྱེད་བྲག་དང༌། བསླབ་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །ཕྱིར་བཅོས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དེ་བཅུ་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སྡོམ་ལ། ས་བོན་འཕྱ་བ་བསྒོ་བ་དང༌། །ཁྲི་དང་གདིང་དང་སྐྲོད་པ་དང༌། །ཕྱིས་གནོན་འབྱུང་བ་འདེབས་པ་དང༌། །རིམ་པ་གཉིས་སུ་བརྩེགས་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུ་པ་གཉིས་ཏེ། སྡོམ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚིག་གི་དོན་དང་དགོས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བཅུ་པ་གཉིས་པ་འདིས་ཀྱང་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་བསྟན་ཏེ། ས་བོན་དང༌། སྐྱེ་བ་འཇིག་པ་དང༌། འཕྱ་བ་དང༌། བསྒོ་བ་རྣལ་གཟོན་པ་དང༌། གནས་མལ་དང༌། གདིང་བ་དང༌། སྐྲོད་པ་དང༌། ཕྱིས་གནོན་དང༌། རྩེ་བ་འབྱུང་བ་ལ་འདུག་པ་དང༌། སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དང༌། གཙུག་ལག་ཁང་གི་ལྟུང་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་ས་བོན་དང་སྐྱེ་བ་འཇིག་པའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་གླེང་གཞི་ནི་བྱུང་བ་དང་བཅས་པའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། བྱུང་བའི་གླེང་གཞི་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་རབ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་སྔོན་ཤིང་མཁན་རྒན་ཞུགས་བྱིས་པ་རྨོངས་པ་མི་མཁས་པ་མི་གསལ་བ་ཞིག་གིས་ཤིང་ལྗོན་པ་བཅད་ནས་དགེ་འདུན་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་བྱེད་དུ་བཅུག་གོ །དེ་ཤིང་ལྗོན་པ་དེ་ལ་གནས་པའི་ལྷ་ཁ་དོག་ཤིན་ཏུ་འདས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མཚན་མོ་ནམ་སྲོས་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་གཉིས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། མཐའ་གཅིག་ཏུ་འདུག་པ་དང༌། འདི་ལྟར་ལྷ་དེའི་ཁ་དོག་གི་མཐུས་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ཐམས་ཅད་སྣད་བ་ རྒྱ་ཆེན་པོས་ཁྱབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལྷ་དེས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་སྔོན་ཤིང་མཁན་རྒན་ཞུགས་བྱིས་པ་རྨོངས་པ་མི་གསལ་བ་མི་མཁས་པ་ཞིག་གིས་བདག་གིས་གནས་དང༌། གླིང་དང༌། སྐྱོབ་པ་དང༌། སྐྱབས་དང༌། དཔུང་གཉེན་དང༌། གནས་མལ་དང༌། གཞི་དང༌། རྟེན་གྱི་ཞུགས་ཤིང་ལྗོན་པ་གང་ལགས་པ་དེ་བཀུམ་ནས་དགེ་འདུན་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་བགྱིད་དུ་སྩལ་ཏེ། བཙུན་པ་དགུན་
Chinese
没有堕落。最初的业者，疯癫者，心烦意乱者，以及被感觉所困扰者，没有堕落。应学之处是，比丘在一切地方，一切时节，一切时节，都不要依止那些会成为特别杀害的堕落之事物。应精通三藏的行事方式和应学之事的特征。补救方法如前。特别杀害的堕落，第十个已经讲完。偈颂：种子嘲讽与劝诫，床和坐垫与驱赶，之后压迫生起种植，次第两次重叠。这被称为第二十个，偈颂的意思是：词义和必要性如前。这第二个十个也显示了十种堕落之法：种子，生灭，嘲讽，劝诫，强行砍伐，住所，坐垫，驱赶，之后压迫，在顶峰生起处安坐，与有情众生一起享用，以及寺庙的堕落。其中，关于种子和生灭的堕落的起因，有两种情况，即与生俱来的情况。生起的起因是，佛陀世尊住在舍卫城祇陀林给孤独园。当时，以前有个老木匠，年老体衰，愚昧无知，不聪明不清晰，他砍伐了树木，让僧团建造寺庙。那棵树上的神，无论其颜色多么超凡，在夜晚黄昏时，去了世尊那里，走到世尊的双足前，以头顶礼拜，在一旁坐下。就这样，那位神的光芒，以巨大的光芒遍布了整个祇陀林。然后，那位神对世尊这样说道：尊者，以前有个老木匠，年老体衰，愚昧无知，不聪明不清晰，他砍伐了我的住所，我的岛屿，我的救护者，我的庇护所，我的亲友，我的住所，我的基础，作为依靠的树木，并让僧团建造寺庙。尊者，冬天
English
There is no falling. There is no falling for the first worker, the madman, the disturbed in mind, and the one afflicted by feeling. What is to be learned is that a bhikshu should not rely on all the things that become a downfall of special killing in all places, at all times, at all times. One should be skilled in the conduct of the three pitakas and the characteristics of what is to be learned. The remedy is as before. The tenth of the downfall of special killing has been explained. Verse: Seeds, mockery and exhortation, bed and cushion and expulsion, later oppression arises planting, twice in succession stacked. This is called the second tenth, the meaning of the verse is: The meaning and necessity of the words are as before. This second tenth also shows the ten dharmas of downfall: seeds, birth and destruction, mockery, exhortation, forceful cutting, dwelling, cushion, expulsion, later oppression, sitting on the arising peak, enjoying with sentient beings, and the downfall of the temple. Among them, the cause of the downfall of seeds and birth and destruction is twofold, due to the circumstances of arising. The cause of arising is that the Buddha Bhagavan was dwelling in Jeta Grove, Anathapindika's Garden in Shravasti. At that time, there was formerly an old carpenter, old and frail, ignorant, not clever, not clear, who cut down trees and had the sangha build a temple. The god dwelling in that tree, whatever his color was exceedingly transcendent, went to the Bhagavan at nightfall, went to the feet of the Bhagavan, bowed his head, and sat on one side. Thus, the power of that god's color pervaded the entire Jeta Grove with great light. Then, that god said to the Bhagavan: Venerable, formerly there was an old carpenter, old and frail, ignorant, not clever, not clear, who cut down my dwelling, my island, my protector, my refuge, my kinsman, my dwelling, my foundation, the tree that was the support, and had the sangha build a temple. Venerable, winter