Tibetan
བརྗོད་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་སྐྱོན་རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་སྨྲས་པ་ལན་སྨད་པ་མེད་དོ། །མི་དགའ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཀྱང་རུང་མ་གྱུར་ཀྱང་རུང་བ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །གཞི་གཅིག་ལ་དུ་མ་ཉིད་བཅས་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི། སྐྱོན་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དང༌། ཕ་རོལ་པོ་དགེ་སློང་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ལྔས་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕ་རོལ་པོ་དགེ་སློང་ཉིད་དང༌། སྐྱོན་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དང༌། རང་གི་ཚིག་གང་ཡང་རུང་བ་དང༌། སྐྱོན་རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་སྨྲས་པ་དང༌། ཕ་རོལ་པོས་དོན་གོ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་དག་ལས་ཡན་ལག་མཚང་ན་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ། །སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཏེ། དི་སྲིད་དུ་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བརྩམས་ནས་དངོས་གཞི་ལ་མ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཉེས་བྱས་སོ། །དངོས་གཞི་ལ་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་ཇི་སྙེད་བརྩམས་པ་རེ་རེ་ལ་ཉེས་བྱས་རེ་རེའོ། མིའི་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བར་འདོད་པ་ན་འདི་སྙམ་དུ་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བར་བྱའོ་སྙམ་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ ཉེས་བྱས་སོ། །མིའི་འགྲོ་བ་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་པས་མི་མ་ཡིན་པའི་འགྲོ་བ་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །དུད་འགྲོ་ལ་ཉེས་བྱས་ན་སྨད་དོ། །རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ལ་ནི་དོན་གོ་བ་ཉིད་ཡན་ལག་ཡིན་པས་ཉན་པ་པོ་རང་བཞིན་ཉམས་པ་ལ་སོགས་པས་དོན་མ་གོ་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །ཁྱིམ་པ་དང་ཕྱི་རོལ་པའི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་ཆོས་འདི་པའི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཉམས་པ་དང༌། མཚན་མི་མཐུན་པ་དང༌། བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་དག་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །སྐྱོན་རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམས་པ་ལས་གཞན་ལ་རྒྱལ་རིགས་ཉིད་དང་བྲམ་ཟེ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་ཚིག་ཀྱལ་བ་འབའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་སྟེ། སྦྱོར་བ་ཇི་སྙེད་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་དེ་སྙེད་དེ། སྦྱོར་བ་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་དེ་སྙེད་བྱས་ཕྲ་མོའོ། །ལྟུང་བ་མེད་པ་ནི་སྐྱོན་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པས་བསྟོད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ལས་དང་པོ་པ་དང༌། སྨྱོས་པ་དང༌། སེམས་འཁྲུགས་པ་དང༌། ཚོར་བ་དག་གིས་ཉེན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བསླབ་པར་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མི་བསྟེན་པར་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཕྱིར་བཅོས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་དེ་གྱིས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ཕྲ་མ་བྱེད་པའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་དགེ་སློང་དྲུག་སྡེ་དག་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ཕྲ་མས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་བྱེད་དེ། དེས་དགེ་སློང་དག་སྤ་གོང་བ་དང༌། གཟེངས་དམའ་བ་དང༌། ཞུམ་པར་གྱུར་ནས་ལུང་མནོད་པ་དང༌། ཀླག་པ་དང༌། ཁ་ཏོ་ན་དང༌། རྣལ་འབྱོར་དང༌། ཡིད་ལ་བྱ་བ་དང༌། ནང་གི་སེམས་ཀྱི་ཞི་གནས་ཀྱང་གཏོང་བར་བྱེད། འདི་ལྟར་དུས་ཡུན་རིང་པོ་ནས་ཉེ་བར་བསགས་པ་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་གཅུགས་པའི་རྒྱུན་ཡང་གཅོད་པར་བྱེད་ནས། དགེ་སློང་དོན་ཉུང་དུ་དག་སྨོད་པར་བྱེད། ཕྱར་ཀ་གཏོང་བར་བྱེད། ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱུང་བ་འདི་དང༌། གླེང་གཞི་འདི་དང༌། སྐབས་འདི་ལ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་བསྡུ་བ་མཛད་དེ། དྲུག་སྡེ་དག་ལ་སྨྲས་ནས། དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་མ་ཡིན་པ། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ། རུང་བ་མ་ཡིན་པ། ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནི་ཞེས་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་སྨད་དེ། དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེས་པའི་སྲོག་ཆགས་དག་ཀྱང་ཕྲ་མས་ཀུན་ཏུ་སྤྱད་པ་ན་གསོད་པར་སེམས་ན། མི་རྣམས་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་སྔོན་བྱུང་བའི་བཀའ་མཆིད་དག་བཀའ་སྩལ་ནས། བསླབ་པ་བཅའ་བའི་ཕན་ཡོན་བཅུ་ཡང་དག་པར་གཟིགས་པས་ངའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་ལྟར་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། དགེ་སློང་ལ་ཕྲ་མ་བྱེད་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་དབྱེན་གྱི་བསམ་པ། ཉེས་པ་ནི་དགེ་སློང་ལ་ཕྲ་མ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་དགེ་སློང་ལ་ཕྲ་མ་བྱེད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་ལ་ཕྲ་མ་བྱ་བའི་བསམ་པས་དག་དང༌། ཚིག་དང༌། ཐ་སྙད་དང༌། སྐད་དང༌། བརྗོད་པ་དང༌། ངེས་པའི་ཚིག་དང༌། ཚིག་གི་ལམ་དང༌། ཚིག་གི་སྒྲ་དང༌། ངག་གི་ལས་དང༌། ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་སྨྲ་ནའོ། །ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ལྟུང་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་དངོས་གཞི་དང༌། སྦྱོར་བ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བས་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང༌། ལྟུང་བ་མེད་པ་དང༌། བསླབ
Chinese
说的时候没有呵责。此事的作者，如果说了任何认为是无过失的，就没有呵责。即使变得不高兴，或者没有变得不高兴，也没有呵责。在一个基础上安立多个，没有呵责。此事的作者是，想要说出过失，并且对方是比丘。对此，以五个支分成为真实的堕罪：对方是比丘，想要说出过失，自己的任何语言，说了任何认为是无过失的，对方理解了意义。从这些之中，如果支分不完整，则相应地呵责。行为的堕罪是恶作，如果开始了从过失中说话的堕罪之行，直到没有达到真实，都是恶作。对于真实，每开始多少个不同的行为，就有多少个恶作。想要从人的过失中说话时，心想应该从过失中说话，这是行为，因此是恶作。人的行者，因为是假立的支分，因此对于非人的行者是恶作。对于畜生是恶作，则呵责。对于表色，因为理解意义是支分，因此听者因为自性衰败等没有理解意义，是恶作。对于在家和外道的出家者，以及此法的出家者衰败，以及名称不一致，以及没有受近圆戒者，是恶作。从认为是无过失之外，对于国王种姓和婆罗门种姓等，是恶作。对于不是过失的，仅仅说闲话，是恶作。行为的行为的堕罪是微细的恶作，有多少行为，就有多少行为的行为，行为的恶作的行为也是那么多微细的恶作。没有堕罪是因为不是想要说出过失，因此对于赞叹方面没有堕罪。对于最初的业者，以及疯癫者，以及心烦乱者，以及为感受所逼迫者，没有堕罪。应该学习的是，比丘在所有地方，所有情况下，成为从过失中说话的堕罪的所有方式都
English
There is no censure in speaking. The doer of this, if he speaks anything thinking it is without fault, there is no censure. Even if it becomes unpleasant, or if it does not become unpleasant, there is no censure. Establishing many on one basis, there is no censure. The doer of this is, wanting to speak of faults, and the other person is a bhikshu. For this, with five limbs, it becomes a real offense: the other person is a bhikshu, wanting to speak of faults, one's own language, speaking anything thinking it is without fault, and the other person understands the meaning. From these, if the limbs are incomplete, then censure accordingly. The offense of action is a misdeed, if one starts the action of speaking of offenses, until one does not reach the real thing, it is a misdeed. For the real thing, for each different action started, there is a misdeed. When wanting to speak of a person's faults, thinking that one should speak of faults, this is action, therefore it is a misdeed. A person's goer, because it is an imputed limb, therefore for a non-human goer it is a misdeed. For an animal, it is a misdeed, then censure. For expression, because understanding the meaning is a limb, therefore the listener not understanding the meaning due to natural decay etc., it is a misdeed. For householders and non-Buddhist renunciates, and renunciates of this Dharma who have declined, and those with inconsistent names, and those who have not received full ordination, it is a misdeed. Other than thinking it is without fault, for the royal caste and Brahmin caste etc., it is a misdeed. For what is not a fault, merely speaking idle words, it is a misdeed. The offense of the action of action is a subtle misdeed, for however many actions there are, there are that many actions of action, the action of the misdeed of action is also that many subtle misdeeds. There is no offense because one does not want to speak of faults, therefore for the aspect of praise there is no offense. For the first worker, and the madman, and the disturbed mind, and those oppressed by feelings, there is no offense. What should be learned is that a bhikshu in all places, in all situations, all the ways that become an offense of speaking of faults are
Chinese
应学习依止。回遮如前。由过失而说的堕罪已说讫。 制造离间的堕罪之缘起是： 佛薄伽梵住于舍卫城，只陀林给孤独园。 此时，六群比丘对众比丘作离间之行。由此，诸比丘变得傲慢、卑贱、沮丧，不乐于受持、讽诵、讲说、瑜伽、作意，乃至舍弃内心的寂止。像这样，长久以来积累的与法相应的串习之流也被切断。少数有德比丘受到呵责、抛弃、辱骂。 此时，众比丘向薄伽梵禀告。 之后，薄伽梵因此事、此缘起、此时机，集结比丘僧团，呵责六群比丘说： “这不如沙门之行，不随顺，不应理，不合宜，这并非出家人应做之事。”以多种方式呵责后，又说：“如果对生于畜生道的众生作离间之行，尚且会想杀害，更何况是对人呢？”宣说了往昔的教言。 观见安立学处的十种利益，故说：“我的声闻弟子们，应如是诵此调伏之学处：若比丘作离间语，犯堕罪。” 制定学处之处是舍卫城，对境是六群比丘，烦恼是离间之心，罪行是对比丘作离间语。 所谓“对比丘作离间语”，是指以离间比丘之心，说出语、词、名称、声音、言说、决定词、词语之路、词语之声、语言之业、语言之表诠。 所谓“犯堕罪”，如前。 那么，如何成为堕罪呢？ 此处也以正行、加行、加行之加行安立堕罪，以及无堕罪、
English
One should train to rely on it. Reversal is as before. The downfall of speaking from fault has been explained. The basis of the downfall of making discord is: The Buddha Bhagavan was dwelling in Shravasti, in the Jeta Grove, Anathapindika's Garden. At that time, the group of six monks were constantly engaging in discord among the monks. As a result, the monks became arrogant, lowly, and discouraged, and did not enjoy upholding, reciting, lecturing, yoga, contemplation, and even abandoned the inner peace of their minds. In this way, the stream of Dharma-related habits that had been accumulated for a long time was also cut off. A few virtuous monks were rebuked, abandoned, and insulted. At this time, the monks reported to the Bhagavan. After that, the Bhagavan, because of this event, this origin, and this occasion, gathered the Sangha of monks and rebuked the group of six monks, saying, "This is not the conduct of a Shramana, it is not in accordance, it is not appropriate, it is not suitable, this is not something that a renunciate should do." After rebuking them in various ways, he also said, "If one were to engage in discord with beings born in the animal realm, one would still want to kill them, what need is there to mention people?" He proclaimed the teachings of the past. Seeing the ten benefits of establishing the precepts, he said, "My Shravaka disciples, should recite this training ground of discipline as follows: If a monk makes divisive speech, he commits a downfall." The place where the precept was established was Shravasti, the object was the group of six monks, the affliction was the mind of discord, and the offense was making divisive speech to the monks. The term "making divisive speech to the monks" refers to speaking words, terms, names, sounds, utterances, definitive words, the path of words, the sound of words, the actions of speech, and the expressions of speech with the intention of creating discord among the monks. The term "commits a downfall" is as before. So, how does one become a downfall? Here too, the downfall is established by the actual deed, the preparation, and the preparation of the preparation, as well as the absence of downfall,