Chinese
如果认为“我说了不符合规矩的话，我犯了堕罪吗？”或者“我做了不好的事情”，无论用什么方式认识到都可以。除了有益的实际内容之外，对于预备行为和轻微过失等其他所有堕罪，如果存在隐瞒的情况，则应纠正先前隐瞒的罪过，并且应知道后来堕罪本身也应纠正。纠正隐瞒的罪过，就是要把堕罪的名称和种类，以及隐瞒的时间长短，都如实坦白。对于僧残罪，如果存在隐瞒的罪过，则必须通过名为“迁单”的羯磨来消除它。明明有坦白和忏悔的机会，如果不坦白不忏悔，则每一天都会增加一个轻微过失。接受坦白的补特伽罗，必须是受过具足戒的比丘，安住于自性，与见解和戒律相同，住在结界内，如果存在名称和种类不同的堕罪，则不应向其他持相同戒律者坦白。忏悔则无论如何都不能向其他持相同戒律者进行。因此，对于导致堕落的行为的预备行为的轻微过失，以及预备行为的过失，以及纠正实际内容的仪轨和真言，都应与九十种堕罪相应地结合起来。具体而言，应分别说明堕罪的类别名称和所发生的各种不同种类，所有其他的仪轨都是相同的。关于虚妄语的堕罪，已经在前面说完了。 《别解脱经广释·律藏总集》第十九卷。 从缺点出发的堕罪的缘起是，佛陀世尊住在舍卫城，胜林园给孤独的精舍里。 当时，六群比丘对比丘们说： “瞎子、瘸子、下贱的、手指残缺的、驼背、矮子、多毛的、哑巴、聋子、依附他人、脚跛、斜眼、嘴唇下垂、头大”，总是说人家的缺点。 因此，比丘们变得沮丧、气馁和羞愧，对学习、阅读、背诵、瑜伽、作意和内心的
English
If one recognizes, in any way, that "I have committed a downfall by speaking of improper conduct," or "I have done something wrong," it is acceptable. Except for the actual content that is beneficial, for all other downfalls such as preparatory actions and minor offenses, if there is concealment, the previously concealed offense should be rectified, and it should be known that the subsequent downfall itself should also be rectified. Rectifying the concealed offense means confessing the name and type of the downfall, and how long it was concealed, as they are. For a Sanghavasesa offense, if there is a concealed offense, it must be eliminated by an act called "moving." If there is an opportunity to confess and repent, but one does not confess or repent, then each day will result in a minor offense. The person to whom one confesses must be a fully ordained Bhikshu, abiding in his own nature, of the same view and discipline, residing within the boundary. If there are downfalls of different names and types, one should not confess to others who hold the same discipline. Repentance should not be done to others who hold the same discipline in any way. Therefore, the slight offenses of the preparatory actions of actions that cause downfall, and the faults of the preparatory actions, and the rituals and mantras for rectifying the actual content, should be combined appropriately with all ninety downfalls. Specifically, the category names of the downfalls and the various different types that have occurred should be stated separately, and all other rituals are the same. The downfall of false speech has already been explained earlier. The Nineteenth Volume of the Extensive Commentary on the Pratimoksha Sutra, Collected from the Vinaya. The basis for the downfall of speaking from faults is that the Buddha Bhagavan was residing in Jeta Grove, Anathapindika's Garden in Shravasti. At that time, the Six Groups of monks said to the monks: "Blind, lame, base, with stubby fingers, hunchbacked, short, hairy, mute, deaf, dependent, crippled, cross-eyed, with drooping lips, big-headed," they always engaged in speaking of people's faults. Therefore, the monks became discouraged, disheartened, and ashamed, and to the learning, reading, recitation, yoga, attention, and inner
Tibetan
་ཞི་གནས་བཏང་ཞིང༌། སྡུག་བསྔལ་དང་ཡུ་དི་མི་བདེ་བ་མང་བར་གནས་ནས། དགེ་སློང་དི་ཉུང་དུ་དག་སྨོད་པར་བྱེད། ཕྱར་ཀ་གཏོང་བར་བྱེད། ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱུང་བ་འདི་དང༌། གླེང་གཞི་འདི་དང༌། སྐབས་འདི་ལ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་བསྡུ་བ་མཛད་དེ། དྲུག་སྡེ་དག་ལ་སྨྲས་ནས་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་མ་ཡིན་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ། རུང་བ་མ་ཡིན་པ། ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་སྨད་དེ། དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེས་པའི་སྲོག་ཆགས་དག་ཀྱང་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བས་ཀུན་དུ་སྤྱད་པ་ན་བྱམས་པའི་རྒྱུན་གཅོད་པར་བྱེད་ན་མི་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཞེས་སྔོན་བྱུང་བའི་བཀའ་མཆི་དག་བཀའ་སྩལ་ནས། བསླབ་པ་བཅའ་བའི་ཕན་ཡོན་བཅུ་ཡང་དག་པར་གཟིགས་པས་ངའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་ལྟར་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། མིའི་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བ་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ངག་ཡང་དག་པར་མ་བསྡམས་པ། ཉེས་པ་ནི་མིའི་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བའོ། །དེ་ལ་མིའི་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིའི་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བའི་བསམས་པས་ངག་དང༌། ཚིག་དང༌། ཐ་སྙད་དང༌། སྐད་དང༌། བརྗོད་པ་དང༌། ངེས་པའི་ཚིག་དང༌། ཚིག་གི་ལམ་དང༌། ཚིག་གི་སྒྲ་དང༌། ངང་གི་ལས་དང༌། ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་སྨྲ་བའོ། ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ལྟུང་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་དངོས་གཞི་དང་སྦྱོར་བ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བས་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། ལྟུང་བ་མེད་པ་དང༌། བསླབ་པར་བྱ་བ་དང༌། །ཕྱིར་བཅོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདིའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་ཇེ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་གི་སྐྱོན་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་པས་ཚིག་འཇམ་པོས་ཀྱང་རུང༌། རྩུབ་པོས་ཀྱང་རུང་སྟེ། སྐྱོན་གྱི་རྣམ་པ་རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་སྨྲ་ན་མི་དགའ་བ་ཉིད་དུ་མ་གྱུར་ན་ཡང་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ཙམ་མ་ཉམས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །སྐྱོན་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་བརྗོད་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །ཚིག་འཇམ་རྩུབ་གང་ཡང་རུང་བས་
Chinese
息灭，安住在痛苦和诸多不适中，少数比丘开始诽谤、责骂和辱骂他人。那时，比丘们向世尊禀告了此事。然后，世尊因为这件事、这个缘起和这个场合，召集了比丘僧团，斥责六群比丘说：‘这种不符合沙门的行为，不随顺，不如法，不合乎规矩的事情，出家人不应该做。’他以多种方式斥责他们，甚至斥责了畜生道的众生，说：‘如果因为说别人的过失而经常这样做，就会断绝慈爱之心，更何况是人呢？’于是，他讲述了过去的故事，并考虑到制定戒律的十种利益，说：‘我的声闻弟子们应该这样诵读学习戒律的基础：如果说别人的过失，就会犯堕罪。’于是制定了戒律。地点是舍卫城，对象是六群比丘，烦恼是未能正确约束语言，罪过是说别人的过失。其中，‘说别人的过失’是指以说别人过失的想法，说出语言、词语、术语、声音、表达、确定的词语、词语的途径、词语的声音、自然的业、语言的表述。‘犯堕罪’的意思和前面一样。那么，如何会犯堕罪呢？这里也要通过正行和加行，以及加行的加行来确定堕罪，以及不犯堕罪的情况，以及应该学习的内容，以及补救的方法来了解此处的定义。其中，确定正行的堕罪是：比丘想要说比丘的过失，无论是用柔和的语言还是粗暴的语言，只要是以认为过失的形态不如法的任何想法来说，即使没有让人不高兴，也会成为说别人过失的堕罪的正行。只要比丘没有失去受具足戒的资格，就不会因此受到责备。只要是以想要说出过失的想法来说，就不会因此受到责备。无论是用柔和的语言还是粗暴的语言，
English
Having subsided, dwelling in suffering and many discomforts, a few monks began to slander, scold, and insult others. At that time, the monks reported this matter to the Blessed One. Then, because of this event, this origin, and this occasion, the Blessed One convened the monastic community of monks and rebuked the group of six monks, saying: 'Such behavior that does not conform to the conduct of a renunciant, is not in accordance, is not proper, and is not in accordance with the rules, should not be done by a renunciant.' He rebuked them in various ways, even rebuking the beings born in the animal realm, saying: 'If one constantly engages in speaking of the faults of others, one will cut off the stream of loving-kindness, what need is there to mention humans?' Then, he told past stories and, considering the ten benefits of establishing precepts, said: 'My hearers should recite and study the basis of discipline in this way: If one speaks of the faults of others, one commits a downfall.' Thus, the precept was established. The place was Shravasti, the individuals were the group of six monks, the affliction was the failure to properly restrain speech, and the offense was speaking of the faults of others. Among these, 'speaking of the faults of others' means, with the intention of speaking of the faults of others, speaking of language, words, terms, sounds, expressions, definite words, the path of words, the sound of words, natural actions, and the expression of speech. 'Committing a downfall' means the same as before. So, how does one commit a downfall? Here, one must understand the definition of this place through the main action and the preparatory action, as well as the preparatory action of the preparatory action to determine the downfall, as well as the circumstances of not committing a downfall, as well as the content that should be learned, and the methods of remedy. Among these, determining the downfall of the main action is: If a monk wants to speak of the faults of a monk, whether it is with gentle words or harsh words, as long as it is spoken with any thought that considers the form of the fault to be improper, even if it does not cause displeasure, it will become the main action of the downfall of speaking of the faults of others. As long as a monk has not lost the qualification of being fully ordained, he will not be blamed for this. As long as it is spoken with the intention of wanting to speak of the faults, he will not be blamed for this. Whether it is with gentle words or harsh words,