Tibetan
སྙེད་དེ། སྦྱོར་བ་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་སྙེས་བྱས་ཏེ་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། ལྟུང་བ་མེད་པ་ནི་ཟས་མ་སྤངས་པ་ཉིད་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ལྷག་བོར་བྱས་པ་ཉིད་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དེར་འདི་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དུས་སུ་རུང་བའི་ཟས་མ་ཡིན་པ་ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་དང༌། ཞག་བདུན་པ་དང༌། འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་དང༌། དུས་ཀུན་ཏུ་རུང་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །མ་ཟོས་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ལས་དང་བོ་པ་དང༌། སྨྱོས་པ་དང༌། སེམས་འཁྲུགས་པ་དང༌། ཚོར་བ་དག་གིས་ཉེན་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བསླབ་པར་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་སྟན་གཅིག་པའི་ཟས་ཀྱི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མི་བསྟེན་པར་བསླབ་པར་བྱའོ། །སྟན་གཅིག་པའི་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཟས་མ་སྤངས་པས་ཇི་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པ་བཟའ་བར་བྱའོ། །ཟས་བརྩམས་སུ་འདུག་སྟེ། བཅའ་བ་ལྔ་དང་བཟའ་བ་ལྔའི་ཟས་བརྩམས་ཤིང་ཐ་ན་ལན་ཚྭ་ཙམ་ཡན་ཆང་བཟའ་བར་བྱ་བ་གང་རུང་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བྱིན་ལེན་བྱས་ཏེ་ཟས་བརྩམས་པས་ལྡང་བར་མི་བྱའོ། །དགེ་སློང་ཟས་ཟོས་ཟིན་ཅིང་སྤངས་ཏེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་སུ་རྫོགས་ཤིང་མཐར་ཐུག་པར་བྱས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གིས་བཅའ་བའམ་བཟའ་བ་རྙེད་ཅིང་ཟ་བར་འདོད་ན། དེས་ལྷག་བོར་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ་བཟའ་བར་བྱའོ། །ཕྱིར་བ་ཅེས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །སྟན་གཅིག་པའི་ཟས་ཀྱི་ལྟུང་བྱེད་དེས་སུམ་ཅུ་བཞི་པ་བཤད་ཟིད་ཏོ།། །།སྤངས་པ་ལ་སྟོབས་པའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་གླེང་བཞི་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་འདའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །མཉན་ཡོད་ན་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་འདུག་པ་དེས་རིགས་མཉམ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ན་དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྩེ་བར་བྱེད་དགའ་བར་བྱེད་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་རྒས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཉེ་དུ་ཟད་པ་དང༌། ནོར་ཟད་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ཟད་པར་གྱུར་ནས་དེས་ཆུང་མ་ལ་སྨྲས་པ། བཟང་མོ་ཁོ་བོ་རྒས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ནོར་བསྒྲུབ་མི་ནུས་ཀྱི་རབ་ཏུ་འབྱུང་དུ་འགྲོའོ། །རྗེའི་སྲས་དེ་བཞིན་མཛོད་ཅིག །དེ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་སོང་སྟེ། དེ་དགེ་སློང་ཞིག་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་གསོལ་པ་དང༌། དེས་མཁན་པོ་སྤོང་བ་ལ་དགོན་པ་ ན་བསམ་གཏན་བྱེད་པ་ཞིག་ཡོད་བའི་གན་དུ་ཁྲིད་དེ། ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞེང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། དེ་དགེ་སློང་དེ་ལ་གཏད་དེ
Chinese
是故，造作恶作之造作，亦是微细之恶作。不堕者，谓不舍食，则不堕。作余食亦不堕。于此知之亦不堕。非时食，谓于时中许，七日，尽其生，及一切时许，则不堕。不食亦不堕。初业者，狂者，心乱者，为诸受所逼者，皆不堕。应学之处，谓比丘于一切处，一切时，于一坐食之堕罪，一切皆不应依，应学于一坐食。应学于不舍食，食几何而足。应于食间而坐，于五种硬食及五种软食之食间，乃至以少许盐，或饮酒等，作少许之授受，不应以食间而止息。比丘食已，舍已，究竟圆满究竟，若复得硬食或软食，欲食者，应作余食想，然后食之。言“复出”者，如前。一坐食之堕罪，第三十四已说竟。舍食力之堕罪四事者，佛薄伽梵住于舍卫国祇陀林给孤独园。舍卫国有一居士，娶同族之妻，与彼嬉戏，欢喜，受用快乐。彼于衰老之时，亲属衰减，资财衰减，受用衰减，遂告其妻曰：“善女，我于衰老之时，不能营求资财，我欲出家。”王之子亦应如是作。彼往祇陀林，请一比丘令出家，彼引至阿阇梨弃舍，于林中修禅定者之处，令于善说之法毗奈耶中出家受具足戒已，付嘱彼比丘。
English
Therefore, the making of an evil deed is also a subtle evil deed. Not falling means that not abandoning food does not cause one to fall. Making leftover food also does not cause one to fall. Knowing this does not cause one to fall. Non-seasonal food, which is allowed in season, seven days, for life, and all times, does not cause one to fall. Not eating also does not cause one to fall. Beginners, madmen, those with disturbed minds, and those afflicted by feelings do not fall. What should be learned is that a bhikkhu should not rely on any of the ways that lead to the downfall of eating a single meal in all places and at all times. One should learn to eat a single meal. One should learn to eat as much as is enough without abandoning food. One should sit between meals. Between five kinds of hard food and five kinds of soft food, even with a little salt or alcohol, one should not stop with a little giving and receiving between meals. If a bhikkhu has eaten, abandoned, completely finished, and completely ended his meal, and then finds hard or soft food and wants to eat it, he should think of it as leftover food and then eat it. The term "returning" means as before. The thirty-fourth downfall of eating a single meal has been explained. The four things that cause the downfall of abandoning food are: the Buddha Bhagavan was dwelling in the Jeta Grove in Anathapindika's Garden in Shravasti. In Shravasti, there was a householder who took a wife from the same clan, and he played with her, rejoiced, and enjoyed happiness. When he was old, his relatives diminished, his wealth diminished, and his enjoyment diminished, so he said to his wife, "Good woman, I cannot seek wealth in my old age, I want to go forth." The king's son should also do the same. He went to Jeta Grove and asked a bhikkhu to ordain him. He led him to the place where the acharya abandoned and meditated in the forest. After he had ordained and received the full ordination in the well-spoken Dharma Vinaya, he entrusted him to that bhikkhu.
Tibetan
་གཏང་ངོ༌། །དགེ་སློང་དེས་རྒན་ཞུགས་དེ་ཀློག་པ་དང༌། སློབ་ཏུ་འཇུག་པ་ན་རྒན་ཞུགས་དེ་བརྗེད་ངས་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ལྟུང་བ་འབྱིན་ནས་དེས་དེ་མདུན་དུ་ཙོག་པུར་འདུག་ཏུ་བཅུག་སྟེ་ལྟུང་བ་འཆགས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། རྒན་ཞུགས་དེས་བསམས་པ། བདག་སློབ་དཔོན་འདིས་རྟག་ཏུ་མདུན་དུ་ཙོག་པུར་འདུག་ཏུ་བཅུག་སྟེ་ལྟུང་བ་འཆགས་སུ་འཛུད་པས་བདག་གིས་ཀྱང་འདི་མདུན་ཙོག་པུར་འདུག་ཏུ་བཅུག་སྟེ་ལྟུང་བ་འཆགས་སུ་གཞུག་པའི་ཐབས་ཅི་ཡོད་སྙམ་མོ། །ཁྱིམ་བདག་གཅིག་གིས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་གཞན་དུ་གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གཤེགས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གདུགས་ཚོད་གསོལ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་ཆོས་བསྟན་པར་བརྩམས་སོ། །དགེ་སློང་དེས་རྒན་ཞུགས་དེ་ཁྲིད་དེ་སྦྱིན་བདག་གི་ཁྱིམ་དུ་སོང་བ་དང༌། སྦྱིན་བདག་གིས་དེ་གཉིས་ལ་ཟས་བསྟབས་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཁོ་བོ་ཅག་ཟས་ཟོས་ཟིན་ཏོ་ཞེས་སྤངས་པ་དང༌། སྦྱིན་བདག་གིས་སྨྲས་པ། བསྣོམས་ཏེ་བཞུད་ལ་ལྷག་བོར་མཛོད་ཅིག །དེ་གཉིས་ཀྱིས་བྱིན་ལེན་བྱས་ཏེ་དོང་ནས། རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་ཕྱིན་པ་དང༌། དགེ་སློང་དེ་ནི་ཆུ་འཆག །རྒན་ཞུགས་དེ་ནི་ལྷག་བོར་བྱེད་དུ་བཅུག་ན། རྒན་ཞུགས་ཀྱིས་རྣག་གི་སྐལ་བ་ནི་ལྷག་བོར་བྱས་ལ། དགེ་སློང་དེའི་སྐལ་བ་ནི་ལྷག་བོར་མ་བྱས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ་ཟར་བཅུག་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ལྷག་བོར་མ་བྱས་བའི་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བ་ཟོས་ཀྱི་ལྟུང་བ་ཤོགས་ཤིག་ཅེས་བྱས་པ་དང༌། དགེ་སློང་དེས་སྨྲས་པ། རྒན་ཞུགས་ཁོ་བོས་ལྟུང་བ་མི་འཆགས་ཀྱི་འདི་ལྟར་ཁྱོད་ཉིད་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་སྐབས་དེ་བརྗོད་པ་དང༌། དགེ་སློང་དོན་ཉུང་དུ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་དག་ཤེས་བཞིན་དུ་དག་སློང་ཟས་ཟོས་ཟིན་ཅིང་སྤངས་པ་ལ་སྐབས་ཚོལ་ཞིང་ཅི་ནས་ཀྱང་དགེ་སློང་འདི་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་བྱའོ་སྙམ་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་དུ་བྱས་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འདི་འཆོ་ཤིག་འདི་ཟོ་ཞིག་ཅེས་ལྷག་བོར་མ་བྱས་པའི་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བ་དུས་ཀྱིས་སྟོབས་ བར་བྱེད་ཅེས་སྨོད་པར་བྱེད། ཕྱར་ཀ་གཏོང་བར་བྱེད། ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་བའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱུང་བ་འདི་དང༌། གླེང་གཞི་འདི་དང༌། སྐབས་འདི་ལ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་བསྡུ་བ་མཛད
Chinese
给予。那位比丘让老者念诵，并教导他时，老者因健忘而屡次犯错，于是他让老者在他面前蹲着，让他忏悔罪过。老者心想：我被这位老师总是让我蹲在面前忏悔罪过，我有什么办法也能让他蹲在我面前忏悔罪过呢？一位施主邀请佛陀等比丘僧团到另一家举行供斋，佛陀等比丘僧团前往，世尊享用供斋后，开始为施主说法。那位比丘带着老者去了施主家，施主为他们二人准备了食物，他们二人推辞说我们已经吃完饭了。施主说：请分着用，把剩下的留下。他们二人接受后，从那里去了胜林园。那位比丘去取水，让老者留下剩余的食物。老者把脓的份额留下了，比丘的份额却没有留下，并让他吃掉，然后在下面说：你吃了没有留下的食物，犯戒了吧。比丘说：老者，我不忏悔罪过，像这样你自己会因此而犯戒的。他把这件事告诉了比丘们。比丘们责问道：你们这些少欲的比丘，为什么明明知道已经吃完饭并推辞了，还要寻找机会，一定要让这位比丘犯错呢？就因为这个原因，他们辱骂说：这位有德之人吃这个，喝那个，用时间的力量来增加没有留下的食物。他们进行辱骂，进行诽谤，进行斥责。比丘们将这件事禀告了世尊。之后，世尊针对这件事、这个缘起和这个情况，召集了比丘僧团。
English
gave. That monk had the old man recite and taught him, but the old man was forgetful and repeatedly made mistakes, so he made the old man squat in front of him and made him confess his sins. The old man thought: 'I am always made to squat in front of me by this teacher to confess my sins, what can I do to make him squat in front of me and confess his sins?' A householder invited the Buddha and other monks to another house for a meal offering. The Buddha and other monks went, and after the Blessed One had enjoyed the meal offering, he began to teach the Dharma to the householder. That monk took the old man to the householder's house, and the householder prepared food for the two of them, and the two of them declined, saying that we had already eaten. The householder said: 'Please share it and leave the rest.' The two of them accepted and went from there to Jeta Grove. That monk went to fetch water, and let the old man leave the remaining food. The old man left the portion of pus, but did not leave the monk's portion, and made him eat it, and then said below: 'You ate the food that was not left, you have broken the precepts.' The monk said: 'Old man, I will not confess my sins, in this way you yourself will break the precepts.' He told the monks about this. The monks rebuked: 'Why do you monks with few desires, knowing that you have already eaten and declined, still look for opportunities to make this monk commit a mistake?' Because of this, they insulted him, saying: 'This virtuous person eats this, drinks that, and uses the power of time to increase the food that has not been left.' They insulted, slandered, and rebuked him. The monks reported this matter to the Blessed One. Then, the Blessed One, in response to this event, this origin, and this situation, convened the monastic community of monks.
Tibetan
་དེ། རྒན་ཞུགས་དེ་ལ་རྨས་ནས། དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་མ་ཡིན་པ། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ། རུང་བ་མ་ཡིན་པ། ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ། དེ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་རྣམ་པར་སྨད་དེ། བསླབ་པ་བཅའ་བའི་ཕན་ཡོན་བཅུ་ཡང་དག་པར་གཟིགས་པས་ངའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་ལྟར་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་དགེ་སློང་གང་ཤེས་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་ཟས་ཟོས་ཟིན་ཅིང་སྤངས་པ་ལ་སྐབས་ཚོལ་ཞིང་ཅི་ནས་ཀྱང་དགེ་སློང་འདི་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་བྱའོ་སྙམ་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་དུ་བྱས་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འདི་འཆོ་ཤིག་འདི་ཟོ་ཤིག་ཅེས་ལྷག་བོར་མ་བྱས་པའི་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བ་དུས་ཀྱིས་སྟོབས་པར་བྱེད་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དགེ་སློང་རྒན་ཞུགས། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཉེས་རྩོམ། ཉེས་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་ཟས་ཟོས་ཟིན་ཅིང་སྤངས་པ་ལ་ལྷག་བོར་མ་བྱས་པའི་བཅའ་བ་དང༌། བཟའ་བ་དུས་ཀྱིས་སྟོབས་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་དགེ་སློང་གང་ཞེས་བྱ་ནི་ཆོས་འདི་པའོ། །ཤེས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རང་ཉིད་ཀྱི་རིག་པའམ་གཞན་དག་གིས་བརྗོད་པས་སོ། །དགེ་སློང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འདི་པའོ། །ཟས་ཟོས་ཟིན་ཅིང་སྤངས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་མཐར་ཐུག་པར་བྱས་པ་ལ་གོ་སྐབས་ཚོལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀླ་ན་ཀ་ཚོལ་ཞིང་ངོ༌། ཅི་ནས་ཀྱང་དགེ་སློང་འདི་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་བྱའོ། སྙམ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་ནས་ཀྱང་དགེ་སློང་འདི་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པར་བྱས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའོ། །དེ་ཉིད་རྐྱེན་དུ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་མ་ཡིན་པའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་འདི་འཆོ་ཤིག་འདི་ཟོ་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བའོ། །ལྷག་བོར་མ་བྱས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མར་མ་བྱས་ཤིང་མ་བོར་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་བའིའོ། །བཅའ་བ་དང་བཟའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅའ་བ་ལྔ་པོ་དང་བཟའ་བ་ལྔ་བོ་དག་གོ །དུས་ཀྱིས་སྟོབས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྟོབས་ནའོ། །ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ལྟུང་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་དངོས་གཞི་དང༌། སྦྱོར་བ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བས་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། ལྟུང་བ་མེད་པ་དང༌། བསླབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ཕྱིར་བཅོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདིའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་བྱའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དགེ་སློང་ཤེས་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་ཟས་ཟོས་ཟིན་ཅིང་སྤངས་པ་ལྷག་བོར་མ་བྱས་པ
Chinese
那。因为伤害了那位年老的比丘，（认为）不是沙门的行径，不随顺，不如法，不合规矩，那不是出家人该做的事，用多种方式加以呵责。世尊完全洞察到制定学处有十种利益，因此我的声闻弟子们应当如此背诵律藏的根本：再者，如果任何比丘明知，对比丘已经吃完并舍弃的食物，寻找机会，心想无论如何也要让这位比丘犯错，就以此为缘由，说“这位有寿者吃这个，吃那个”，如果让未舍弃的食物和饮品，多次食用，则犯堕罪。世尊如此制定学处。地点是舍卫城，人物是年老的比丘，烦恼是造罪，罪过是明知对比丘已经吃完并舍弃的食物，让未舍弃的食物和饮品多次食用。其中，所谓“任何比丘”，是指属于此法者。所谓“明知”，是指自己知道，或者通过他人告知。所谓“比丘”，是指属于此法者。所谓“对比丘已经吃完并舍弃的食物”，是指已经完全结束和达到终点。所谓“寻找机会”，是指寻找瑕疵。所谓“心想无论如何也要让这位比丘犯错”，是指心想无论如何也要让这位比丘因此而犯堕罪。所谓“就以此为缘由”，是指不是其他原因。所谓“这位有寿者吃这个，吃那个”，是指食物和饮品。所谓“未舍弃的”，是指没有剩余，没有舍弃，没有完全放弃的。所谓“食物和饮品”，是指五种食物和五种饮品。所谓“多次食用”，是指一次又一次地食用。所谓“犯堕罪”，如前所述。那么，如何构成堕罪呢？这里，也要通过正行、加行、以加行的加行安立堕罪、无堕罪、应学之处和忏悔等来了解此处的定义。其中，此处安立正行的堕罪是：比丘明知对比丘已经吃完并舍弃的食物，未舍弃的……
English
That. Because of harming that old monk, (thinking) it is not the conduct of a śrāmaṇa, not in accordance, not proper, not in accordance with the rules, that is not what a renunciant should do, and scolding in various ways. The Blessed One fully discerned the ten benefits of establishing the training, therefore my śrāvaka disciples should recite the root of the Vinaya in this way: Furthermore, if any monk knowingly seeks an opportunity with regard to food that a monk has already eaten and discarded, thinking that he must somehow make this monk commit a fault, and for that reason says, "This venerable one, eat this, eat that," if he causes the unabandoned food and drink to be consumed repeatedly, then he commits a downfall. The Blessed One thus established the training. The place was Śrāvastī, the person was an old monk, the affliction was committing a sin, and the offense was knowingly causing the unabandoned food and drink to be consumed repeatedly with regard to food that a monk had already eaten and discarded. Among them, "any monk" refers to one who belongs to this Dharma. "Knowingly" means knowing oneself or being informed by others. "Monk" refers to one who belongs to this Dharma. "With regard to food that a monk has already eaten and discarded" means having completely finished and reached the end. "Seeking an opportunity" means looking for flaws. "Thinking that he must somehow make this monk commit a fault" means thinking that he must somehow cause this monk to commit a downfall. "For that reason" means not for other reasons. "This venerable one, eat this, eat that" refers to food and drink. "Unabandoned" means not remaining, not abandoned, not completely given up. "Food and drink" refers to the five kinds of food and the five kinds of drink. "Consumed repeatedly" means consuming again and again. "Commits a downfall" is as previously stated. So, how is a downfall constituted? Here, one must also understand the definition of this place through the main action, the preparatory action, the establishment of the downfall through the preparatory action of the preparatory action, the absence of downfall, the place of learning, and repentance. Among them, the establishment of the downfall of the main action here is: a monk knowingly, with regard to food that a monk has already eaten and discarded, unabandoned...