Tibetan
་རྒྱུ་ཞིང་འགྲོ་བ་ན་མཉན་ཡོད་དུ་ཕྱིན་ནས། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུའི་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང༌། ཉེ་གནས་དག་ལ་དྲིས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་བ་རྒྱུས་སམ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཅུང་ཞིག་བདེ་བར་ཡང་བརྒྱུས། ཅུང་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་བར་ཡང་བརྒྱུས་སོ། །ཅི་ཞིག་བདེ་བར་བརྒྱུས། མཁན་པོས་གདུལ་བའི་བྱ་བ་འདི་སྙེད་ཅིག་མཛད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བར་བརྒྱུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་བར་བརྒྱུས། མཁན་པོ་བསྙུང་བཞིན་དུ་གདུགས་ཚོད་བཅད་དེ་རི་བྲགས་དེ་ནས་བཞུད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ལྟ་བས་ན། ན་བ་མ་གཏོགས་ཏེ་དགེ་སློང་གིས་པུས་འཁྱུད་བཅད་བར་རྗེས་སུ་གནང་ངོ༌། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡིས་བསླབ་པ་འདོད་པ་དང༌། བསླབ་པ་ལ་གུས་པ་དང༌། བསླབ་པ་ལ་ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པའི་བསྔགས་བ་བརྗོད་ནས། དགེ་སློང་རྣམས་ལ་དེ་དང་མཐུན་པ་དང༌། དེའི་ཤས་ཆེ་བ་དང༌། དེ་དང་འཚམ་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་བཀའ་མཆེད་མཛད་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེ་ལྟ་བས་ན་སྔ་མ་ནི་བཅས་པ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་གནང་བ་ཡིན་ཏེ། ངའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་ལྟར་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། འདུག་གནས་གཅིག་ཏུ་ཞག་ལོན་པའི་དགེ་སློང་མི་ན་པས་བསོད་སྙོམས་གཅིག་བཟའ་བར་བྱའོ། །དེ་ལས་ལྷག་པར་ཟ་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གནང་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེས་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ལ་འདུག་གནས་གཅིག་ཏུ་ཞག་ལོན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་འདུག་གནས་སུ་ཞག་ལོན་པའི་འོ། །དགེ་སློང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འདི་པའོ། །མི་ན་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ན་བ་མ་གཏོགས་པས་སོ། །བསོད་སྙོམས་གཅིག་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟན་ལན་ཅིག་གོ །དེ་ལས་ལྷག་པར་ཟ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་ལན་མང་དུ་ཟ་ནའོ། །ལྟུང་བྱེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ ལྟུང་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་དངོས་གཞི་དང༌། སྦྱོར་བ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བས་ལྟུང་བ་རྣམ་བར་གཞག་པ་དང༌། ལྟུང་བ་མེད་པ་དང༌། བསླབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ཕྱིར་བཅོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདིའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གནག་པ་ནི་དགེ་སློང་མི་ན་བས་ཆོས་འདི་པའི་མ་ཡིན་པ་བདག་
Chinese
于是，（僧众）前往舍卫城（Nyaman yod，古印度城市）。比丘们与具寿舍利子住在一起，询问侍者们：具寿们如何安乐度日？具寿们是否稍微安乐？是否稍微痛苦？什么使他们安乐？堪布做了如此多的调伏之事，那使他们安乐。什么使他们痛苦？堪布生病时，遮着阳伞，从那山岩离开，那使他们痛苦。当他们这样说的时候，比丘们向世尊禀告。世尊开示说：因此，除了生病，允许比丘们可以截断膝盖以下的（衣服）。之后，世尊赞叹了想要学习、尊重学习、以及减少学习用品的行为。世尊对比丘们做了与此相应、大部分与此相关、以及与此相符的、具有佛法的教诲，并对比丘们开示说：比丘们，因此，之前是遮止的，现在是开许的。我的声闻弟子们应该如此宣说学习的根本：《住在同一个地方过夜的比丘，如果没生病，应该吃一份斋饭。如果吃超过一份，则犯堕罪。》就这样做了开许。地点是舍卫城，人物是具寿舍利子，烦恼和过失是没有的。其中，“住在同一个地方过夜”指的是住在外道的地方过夜。“比丘”指的是信仰此法的人。“没生病”指的是除了生病之外。“应该吃一份斋饭”指的是吃一次食物。“如果吃超过一份”指的是如果吃超过一次。“犯堕罪”指的是和之前一样。那么，堕罪是如何产生的呢？在这里，也要通过正行、加行、加行的加行来区分堕罪、无堕罪、应该学习的、以及补救的方法来了解此处的特征。其中，在这里区分正行的堕罪是：没生病的比丘，不是信仰此法的人，自己……
English
Then, (the Sangha) went to Shravasti (Nyaman yod, an ancient Indian city). The monks stayed with the Venerable Shariputra and asked the attendants: How do the Venerable Ones live in comfort? Are the Venerable Ones slightly comfortable? Are they slightly suffering? What makes them comfortable? The abbot did so many things to tame (others), that made them comfortable. What makes them suffer? When the abbot was sick, he shielded himself with an umbrella and left that rock, that made them suffer. When they said this, the monks reported to the Blessed One. The Blessed One taught: Therefore, except for being sick, monks are allowed to cut off (the clothes) below the knees. After that, the Blessed One praised the behavior of wanting to learn, respecting learning, and reducing learning supplies. The Blessed One gave the monks teachings of Dharma that were corresponding to this, mostly related to this, and in accordance with this, and instructed the monks: Monks, therefore, the previous one was prohibited, and this one is now permitted. My Shravaka disciples should proclaim the root of learning in this way: 《A monk who stays overnight in the same place, if not sick, should eat one meal of alms. If he eats more than one, he commits a transgression.》 Thus, permission was granted. The location is Shravasti, the person is the Venerable Shariputra, and there are no afflictions or faults. Among them, "staying overnight in the same place" refers to staying overnight in a place of non-Buddhists. "Monk" refers to a person who believes in this Dharma. "Not sick" refers to except for being sick. "Should eat one meal of alms" refers to eating one meal. "If he eats more than one" refers to if he eats more than once. "Committing a transgression" is the same as before. So, how does a transgression arise? Here, too, one must understand the characteristics here by distinguishing transgressions, non-transgressions, what should be learned, and remedies through the main action, the preparatory action, and the preparatory action of the preparatory action. Among them, here, distinguishing the transgression of the main action is: a monk who is not sick, who is not a believer in this Dharma, himself...
Tibetan
པོ་ཁྱིམ་པ་དང་བཅས་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་འདུག་གནས་སུ་ཞག་གཅིག་ལོན་པ་ལ་སྦྱིན་བདག་གིས་མ་བསྟབས་པར་ཉི་མ་གཉིས་པའི་བསོད་སྙོམས་ཟོས་ན་འདུག་གནས་སུ་ཟ་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་མི་ན་བ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །འདུག་གནས་ཆོས་འདི་པའི་མ་ཡིན་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །འདུག་གནས་དེའི་བདག་པོ་ཁྱིམ་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །འདུག་གནས་དེ་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་ཡིན་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །དེར་དགེ་སློང་ཉི་མ་དང་པོ་ལ་བསོད་སྙོམས་གཅིག་ཟ་ནས་ཆག་གཅིག་ལོན་པས་ཉི་མ་གཉིས་པའི་བསོད་སྙོམས་ཟོས་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །ཉི་མ་གཉིས་པའི་བསོད་སྙོམས་སྦྱིན་བདག་གིས་མ་བསྟབས་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །བཟའ་པ་ལྔའི་ཁོང་སུ་གཏོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །ཉི་མ་གཉིས་པ་དེའི་བསོད་སྙོམས་སྦྱིན་བདག་གིས་མ་བསྟབས་བར་ཟོས་ན་ཟོས་པ་དེ་ལ་དངོས་གཞི་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་དགེ་སློང་མི་ན་བ་སྦྱིན་བདག་གིས་མ་བསྟབས་པ་ལ་ཆོས་འདི་པའི་མ་ཡིན་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་འདུག་གནས་བདག་པོ་ཁྱིམ་པ་དང་བཅས་པ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་དྲུག་གིས་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་མི་ན་བ་དང༌། སྦྱིན་བདག་གིས་མ་བསྟབས་པ་དང༌། འདུག་གནས་ཆོས་འདི་པའི་མ་ཡིན་པ་དང་གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་ཡིན་པ་དང༌། བདག་པོ་ཁྱིམ་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། དགེ་སློང་དེས་ཟན་ཟོས་ནས་ཞག་གཅིག་ལོན་པ་དང༌། ཉི་མ་གཉིས་པའི་བསོད་སྙོམས་ཟོས་པའོ། །དེ་དག་ལས་ཡན་ལག་མ་ཚང་ན་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ། །སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཏེ་ཇི་སྲིད་དུ་འདུག་གནས་སུ་ཟ་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་རབ་བརྩམས་ནས་དངོས་གཞི་ལ་མ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཉེས་བྱས་སོ། །དངོས་གཞི་ལ་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་ཇི་སྙེད་བརྩམས་པ་རེ་རེ་ལ་ཉེས་བྱས་རེ་རེའོ། །དེར་ཉི་མ་དང་པོ་ལ་ན་ཟོས་པ་ཉི་མ་ གཉིས་པའི་བར་དུ་གནས་པ་ཉི་བའི་བསོད་སྙོམས་མ་ཟོས་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །འདུག་གནས་དེའི་བདག་པོ་མེད་པ་དང༌། བདག་པོ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང༌། བདག་པོ་མུ་སྟེགས་ཅན་དང༌། བདག་པོ་ཉེ་དུ་ཡིན་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཉི་མ་གཉིས་པ་ལ་གཞན་ནས་བསོད་སྙོམས་བླངས་ནས་འདུག་གནས་དེར་ཟོས་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །ཉི་མ་གཉིས་པ་ལ་བཟའ་བར་བྱ་བ་ལས་གཞན་པ་བཅའ་བ་དང་བཏུང་བ་དང༌། གཞིབ་པ་དང་བལྡག་པ་དག་ཟོས་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །བཟའ་བར་བྱ་བ་ནི་བའི་བ་ལྔའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའོ། །སྦྱོར་བའི་སྦྱོར
Chinese
如果比丘住在包括在家人在内的外道住处过了一夜，没有得到施主的允许就吃了第二天的食物，那么就构成了在住处吃东西的堕罪的根本。对于没有生病的比丘，没有犯过失。对于不是佛教徒的住处，没有犯过失。对于那个住处的包括在家人在内的主人，没有犯过失。对于那个住处是外道的，没有犯过失。在那里，比丘第一天吃了一份食物，过了一夜，第二天吃了食物，没有犯过失。第二天没有得到施主允许就吃了食物，没有犯过失。对于属于五种食物中的任何一种，没有犯过失。如果第二天没有得到施主的允许就吃了食物，那么对于吃的那件事本身，没有犯过失。这里的作者是没有生病的比丘，没有得到施主的允许，不是佛教徒，外道的住处，包括在家人在内的主人就是作者本身。这里有六个支分会导致根本的堕罪：没有生病的比丘，没有得到施主的允许，住处不是佛教徒的，而是外道的，主人包括在家人在内，比丘吃了食物过了一夜，以及吃了第二天的食物。如果这些支分不齐全，那么根据情况会有过失。行为的堕罪是恶作，只要开始实施在住处吃东西的堕罪的行为，直到没有达到根本，都是恶作。对于根本，每实施一个不同的行为，就有一个恶作。在那里，第一天吃了东西，在第二天之间居住，没有吃第二天的食物，是恶作。如果那个住处没有主人，主人是出家人，主人是外道，主人是亲戚，都是恶作。第二天从别处拿了食物，在那个住处吃了，是恶作。第二天吃了除了食物以外的，如咀嚼物、饮料、舔舐物等，是恶作。食物是属于五种食物中的。行为的行为
English
If a monk stays overnight in a non-Buddhist dwelling, including laypeople, and eats the next day's alms without the permission of the donor, then it becomes the basis for the root downfall of eating in the dwelling. For a monk who is not sick, there is no fault. For a dwelling that is not of this Dharma, there is no fault. For the owner of that dwelling, including laypeople, there is no fault. For that dwelling being of non-Buddhists, there is no fault. There, if a monk eats one alms on the first day and spends one night, there is no fault in eating the second day's alms. There is no fault in the second day's alms not being given by the donor. There is no fault in anything belonging to the five kinds of food. If the second day's alms are eaten without the donor's permission, there is no fault in the eating itself. The agent here is a monk who is not sick, who has not been given permission by the donor, who is not of this Dharma, the non-Buddhist dwelling, the owner including laypeople is the agent himself. Here, six limbs cause the root downfall: a monk who is not sick, not given permission by the donor, the dwelling not being of this Dharma and being of another non-Buddhist, the owner including laypeople, the monk having eaten food and spent one night, and eating the second day's alms. If those limbs are not complete, then there is a fault as appropriate. The downfall of action is a misdeed, as long as the action of the downfall of eating in the dwelling is undertaken until the root is not reached, it is a misdeed. For each different action undertaken for the root, there is one misdeed. There, having eaten on the first day, residing between the second day, not having eaten the second day's alms, is a misdeed. If that dwelling has no owner, the owner is a renunciate, the owner is a non-Buddhist, the owner is a relative, it is a misdeed. Having taken alms from another on the second day and eaten it in that dwelling, it is a misdeed. On the second day, having eaten other than food, such as chewing, drinking, licking, etc., it is a misdeed. Food is that which belongs to the five kinds of food. The action of the action