Tibetan
ངས་པ་ལ་སོགས་པས་ཐོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བསྣུན་པ་ཡང་ཤེས་བཞིན་དུ་བྱའོ། །རྡོ་ལ་སོགས་པ་དྲིལ་བ་ལ་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ལེགས་པར་སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་བྱའོ། །ཟླའི་ཕྱོགས་ཉུང་དུས་འདེབས་པ་ལྕི་བ་ལ་འབད་པར་མི་བྱའོ། །སྤྱིའི་ཚུགས་སུ་འགྲོ་བར་མི་བྱའོ། །བདག་ཉིད་མཚོན་གྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་མ་བསླབས་པས་གཞན་དེ་ལ་སྦྱར་བར་མི་བྱའོ། །མདའ་ལ་སོགས་པ་མཚོན་འཕང་བ་ལ་བསྒོ་བར་མི་བྱའོ། །ནད་ཕ་མི་ནུས་པ་ལམ་དུ་མི་བཀྲིའོ། །ཕྱིར་བཅོས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གསོད་པའི་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་གསུམ་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སྨྲ་བའི་ཕམ་པར་འགྱུར་བའི་གླེང་གཞི་ནི་བཅས་པ་དང༌། གནང་བའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་བཅས་པའི་གླེང་གཞི་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡངས་པ་ཅན་ན་སྤྲེའུ་རྫིང་གི་འགྲམ་ཁང་བ་བརྩེགས་པའི་ཁང་བཟངས་ན་བཞུགས་སོ། །དེ་ན་ཉ་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཆུ་ཀླུང་ཡིད་འོང་ལྡན་གྱི་འགྲམ་ན་རྟེན་ཅིང་འཁོད་པ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་མ་ཅན་གྱི་གྲོང་ན་གྲོང་གི་བྱང་ཕྱོགས་ཤིང་ཤ་པའི་ཚལ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་མུ་གེ་ཉམ་ངབ་དགོན་པའི་སློང་མོ་བས་ཟས་རྙེད་པར་དཀའ་ཞིང༌། ཕ་མ་དག་ཀྱང་རང་གི་བུ་དག་ལ་ཟས་སྦྱིན་པ་དང་བྱ་བར་སེམས་པ་དཀའ་ན་སློང་མོ་པ་དག་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པ་བྱུང་ངོ༌། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་དགེ་སློང་དག་ ད་ལྟ་མུ་གེ་བྱུང་གི་ཁྱེད་ཅག་སྨོས་འདྲིན་ཇི་ལྟ་བ་དང༌། ཕེབས་པར་སྨྲ་བ་ཇི་ལྟ་བ་དང༌། འགྲོགས་བཤེས་ཇི་ལྟ་བས་ཡངས་བ་ཅན་གྱི་ཉེ་འཁོར་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གྲོང་དུ་དབྱར་གནས་པར་ཁས་ལོང་ཤིག །ང་ཡང་འོད་མ་ཅན་གྱི་གྲོང་འདི་ཉིད་དུ་བསྙེན་བཀུར་བ་དགེ་སློང་ཀུན་དགའ་བོ་དང་དབྱར་གནས་པར་ཁས་ལེན་ཏོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ནས། ཉ་པ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་ཉ་པའི་གྲོང་གི་ཉེ་འཁོར་དུ་ལོ་མ་དང་འདབ་མའི་སྤྱིལ་བུ་དག་བྱས་ཏེ་དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླངས་སོ། །དེ་དག་ཐོས་པ་ཉུང་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་ཉེ་དུ་འོངས་པ་དག་ལ་ཆོས་སྟོན་མི་ནུས་ནས། དེ་དག་གིས་ཉེ་དུ་དག་ལ་ཉེ་དུ་དག་ཁྱེད་ཅག་གང་གི་གྲོང་ཚིགས་ན་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་འདི་ལ་འདི་ལྟར་དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླང་བར་གྱུར་པའི་ཉེ་དུ་དེ་དག་གིས་ནི་རྙེད་པ་ལེགས་པར་རྙེད་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་འདི་ནི་འདུ་ཤེས་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། ཚད་མེད་པ་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ལ་བསམ་གཏན་པ་དང༌། གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་མིའི་ཆོས་བླ་མའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་བསྒྲགས་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱུང་བ་འདི་དང༌། གླེང་གཞི་འདི་དང༌། སྐབས་འདི་ལ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་བསྡུ་བ་མཛད་དེ། བསླབ་པ་བཅའ་བའི་ཕན་ཡོན་བཅུ་ཡང་དག་པར་གཟིགས་པས་ངའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་ལྟར་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་དགེ་སློང་གང་མངོན་པར་མི་ཤེས་ཤིང་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་ལ་མིའི་ཆོས་བླ་མ་མཐའ་དང༌། འཕགས་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཐོབ་པ་དང༌། ཤེས་པ་དང༌། མཐོང་བ་དང༌། རེག་པར་སྤྱོད་པ་མེད་ལ་མེད་བཞིན་དུ་འདི་ཤེས་སོ། །འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཁས་འཆེས་པ་ལས། དེ་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་རྣམ་པར་དག་པར་འདོད་ནས། དུས་གཞན་ཞིག་ན་དྲིས་ཀྱང་རུང་མ་དྲིས་ཀྱང་རུང༌། འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བདག་གིས་ནི་མི་ཤེས་པར་ཤེས་སོ་ཞེས་སྨྲས། མ་མཐོང་པར་མཐོང་ ངོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། གསོབ་གསོག་བརྫུན་དུ་སྨྲས་སོ་ཞེས་ཟེར་ན་དགེ་སློང་དེ་ཡང་ཕམ་པར་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་ཡངས་པ་ཅན། གང་ཟག་ནི་ཉ་པ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་གྲགས་པ་འདོད་པ། ཉེས་པ་ནི་མིའི་ཆོས་བླ་མ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་སྨྲས་པའོ། །གནང་བའི་གླེང་གཞི་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡངས་པ་ཅན་ན་བཞུགས་སོ། །དགེ་སློང་རབ་ཏུ་མང་པོ་གནས་མལ་དགོན་པ་ནགས་ཁྲོད་དང༌། རི་དྲུངས་དང༌། བས་མཐའ་དག་ན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྗེས་སུ་བརྩོན་པར་གནས་པ་དག་གིས་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཉོན་མོངས་པ་དག་རྣམ་པར་གནན་པས་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་གནོད་སེམས་དག་དེ་དག་གི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་དུ་མི་འབྱུང་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དེ་དག་གིས་གཅིག་ལ་གཅིག་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །དགོན་པ་པ་དག་གིས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདག་ཅག་གིས་ཐོབ་སྟེ། བདག་ཅག་སྐྱེ་བ་ནི་ཟད་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ནི་བསྟེན། བྱ་བ་ནི་བྱས། སྲིད་པ་འདི་ལས་གཞན་ནི་མི་ཤེས་ཀྱིས་ཚུར་གཤེགས། བདག་ཅག་གནས་མལ་དགོན་པ་དག་བཏང་སྟེ་གནས་མལ་གྲོང་མཐའ་དག་ཏུ་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་ནས། དེ་དག་གིས་གནས་མལ་དགོན་པ་དག་བཏང་སྟེ་གནས་མལ་གྲོང་མཐའ་དག་ཏུ་ཞུག
Chinese
用箭等去除障碍时，也应有知地进行。搓揉石头等时，应有知地仔细一一检查。月亮渐亏时，播种沉重之物不要勉强。不要进入大众场合。自己没有学会刀剑等技艺，不要让别人去做。不要吩咐发射弓箭等武器。无法治愈的疾病，不要在路上拖延。再次治疗与之前相同。杀生的失败已经讲完，这是第三个。 关于导致失败的言语，其基础是禁令和允许两种。其中，禁令的基础是，佛陀世尊住在广严城猕猴池边的楼阁上。在那里，五百渔夫居住在悦意河岸边，世尊为他们剃度并授具足戒。之后，世尊住在光严城北边的娑罗树林中。当时，饥荒严重，寺院的乞丐难以获得食物，父母也很难给自己的孩子提供食物，更不用说乞丐了。于是，世尊对众比丘说：比丘们，现在发生了饥荒，你们如何询问、如何前往、如何结伴，才能在广严城附近的荒凉村庄安居过夏？我也将在光严城与侍者阿难一起安居过夏。于是，从渔夫中出家的五百比丘在渔村附近用树叶和树枝搭建茅屋，并发誓安居过夏。由于他们学识浅薄，无法向来访的亲友说法。于是，他们对亲友说：亲友们，你们哪个村庄的比丘僧团像这样发誓安居过夏，那些亲友们真是获得了很好的利益，因为这些比丘具有知觉、禅定、无量和无色定的等持，以及
English
When removing obstacles with arrows, etc., it should also be done knowingly. When rubbing stones, etc., it should be done knowingly and carefully inspected one by one. When the moon is waning, do not force the sowing of heavy things. Do not enter public places. If you have not learned the skills of swords, etc., do not let others do it. Do not order the firing of arrows and other weapons. Incurable diseases should not be delayed on the road. The treatment again is the same as before. The defeat of killing has been explained, this is the third. The basis for speech that leads to defeat is twofold: prohibitions and permissions. Among them, the basis of the prohibition is that the Buddha, the World Honored One, was residing in Vaishali in the pavilion with stacked houses on the bank of the Monkey Pond. There, five hundred fishermen were dwelling on the banks of the delightful river, and the World Honored One ordained them and gave them full ordination. After that, the World Honored One resided in the Shala tree grove north of the city of Light. At that time, there was a severe famine, and it was difficult for beggars in the monasteries to obtain food, and it was difficult for parents to provide food for their children, let alone beggars. Then, the World Honored One said to the monks: Monks, now there is a famine, how do you inquire, how do you go, and how do you associate with each other to spend the summer in the desolate villages near Vaishali? I will also spend the summer in the city of Light with the attendant Ananda. Then, the five hundred monks who had ordained from fishermen built huts of leaves and branches near the fishing village and vowed to spend the summer. Because they were not learned, they could not teach the Dharma to visiting relatives and friends. So, they said to their relatives and friends: Relatives and friends, in which of your villages does the Sangha of monks vow to spend the summer like this? Those relatives and friends have truly obtained great benefits, because these monks possess perception, meditation, immeasurable and formless samadhi, and
Chinese
获得禅定的果实，以及对八种解脱进行禅定，并且从两方面都得到解脱。当他们互相宣扬对方不具备人类至上法的功德时，众比丘向世尊禀告了此事。世尊因此事、此缘起、此时机，召集了比丘僧团，并完全看到了制定戒律的十种利益，因此我的声闻弟子们应如此背诵学习的根本：如果任何比丘对于自己没有现量知、完全不知的人类至上法，即边际、圣者、殊胜的获得、知、见、触而行，却声称自己知道、自己见到。如果他希望在犯下此堕罪后得到清净，无论之后是否被询问，都应如此说：‘诸位具寿，我实不知而说知，未见而说见，我说了虚妄的空话。’如果这样说，这位比丘即已失败，不应再住。世尊制定了此戒。地点是广严城（Vaisali），人物是从渔夫出家的五百比丘，烦恼是贪图名声，罪过是说了不真实的人类至上法。制定此戒的缘起是佛陀世尊住在广严城（Vaisali）。众多比丘住在寂静的住所，如森林、山脚、边地等处，精勤于瑜伽，他们依靠少许的止观之因，以世俗的作意压制烦恼，对欲望的贪恋和害心没有在他们的相续中生起。之后，他们互相说：‘诸位具寿，要知道，我们这些住在寂静处的人已经获得了应该获得的，我们的生已尽，梵行已立，所作已办，不再有来生。’来吧，我们舍弃寂静的住所，进入村落的边地吧。’他们这样说了之后，就舍弃了寂静的住所，进入了村落的边地。
English
Having obtained the fruit of meditation, and meditating on the eight liberations, and being liberated from both aspects. When they proclaimed to each other that they did not possess the virtues of the supreme human Dharma, the monks then pleaded with the Blessed One. The Blessed One, because of this event, this origin, and this occasion, convened the Sangha of monks. Having fully seen the ten benefits of establishing the precepts, my disciples should recite the basis for learning the Vinaya in this way: Furthermore, any monk who, without manifest knowledge and without complete knowledge, claims to know or see the supreme human Dharma, which is the limit, the noble, the distinction, the attainment, the knowledge, the seeing, and the practice of touching, even though he does not possess them, and then, wishing to be purified from the transgression that has occurred, whether asked or not at another time, says, 'Venerable ones, I said that I knew what I did not know, and I said that I saw what I did not see, and I spoke falsely and emptily.' If he says this, that monk is defeated and should not remain. The Blessed One made this precept. The place was Vaishali. The persons were five hundred monks who had become monks from fishermen. The affliction was the desire for fame. The fault was speaking of the supreme human Dharma that was not true. The occasion for the granting was that the Buddha, the Blessed One, was dwelling in Vaishali. Many monks dwelling in solitary hermitages, forests, at the foot of mountains, and in remote places, diligently striving in yoga, relying on a small cause of tranquility and insight, suppressing afflictions with worldly attention, so that attachment to desire and harmful thoughts did not arise in their minds. Afterwards, they said to each other, 'Venerable ones, know that we who dwell in solitude have attained what is to be attained. Our birth is exhausted, our practice of celibacy is established, what was to be done is done, and we know no other existence than this. Come, let us abandon our solitary hermitages and enter the outskirts of villages.' Having said this, they abandoned their solitary hermitages and entered the outskirts of villages.