Tibetan
ར་རོ། །རྒྱང་གྲགས་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་རྒྱང་གྲགས་ཕྱེད་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་གཅིག་གིས་ལུག་བལ་རུང་བ་ཞྭ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ལས་ལྷག་པའི་ཆུན་པོ་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་མང་པོ་ཞིག་ཁྱེར་ན་ཡང་ལྟུང་བའི་དངོས་གཞི་གཅིག་རྣམ་པར་གཞག་གོ །རྒྱང་གྲགས་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཞེས་སྨོས་པ་དེ་ལ་འདིར་རྒྱང་གྲགས་དང་དཔག་ཚད་ཀྱི་ཚད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་སོགས་པ་ལས་བསྒྱུར་ཏེ་བསྒྲེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་རྡུལ་ཕྲ་མོ་དང༌། ཆུ་དང་ལྕགས་དང་རི་བོང་དང་ལུག་དང་གླང་དང་ཉི་ཟེར་གྱི་རྡུལ་དང༌། སྲོ་མ་དང༌། ཤིག་དང་ནས་དང་སོར་རྣམས་ནི་སྔ་མ་དྲུག་ལས་ཕྱི་མ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲེའོ། །སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ་ཁྲུ་གང་ངོ༌། །ཁྲུ་ཕྱེད་དང་བཞི་ལ་མིའི་སྲིད་དོ། །ཁྲུ་བཞི་ལ་གཞུ་གཅིག་གོ །གཞུ་ལྔ་བརྒྱ་ལ་ཡང་རྒྱང་གྲགས་གཅིག་གོ །རྒྱང་གྲགས་བརྒྱད་ལ་དཔག་ཚད་གཅིག་གོ །དགོན་པའི་དང་པོ་ཡང་རྒྱང་གྲགས་གཅིག་གི་མཐའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་བལ་ཐོགས་པའི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བརྩམས་ནས་དངོས་གཞི་ལ་མ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཉེས་བྱས་སོ། །དངོས་གཞི་ལ་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་ཇི་སྙེད་བརྩམས་པ་རེ་རེ་ལ་ཉེས་བྱས་ རེ་རེའོ། །བལ་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །ཞྭ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་དང་དེ་བས་ཆུང་བ་དེ་དག་གི་དོན་མ་ཡིན་པར་ཁྱེར་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །ཁྱེར་བ་མེད་པ་ན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དཔག་ཚད་གསུམ་གྱི་མཐའ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྒྱང་གྲགས་ཕྱེད་དུ་ཁྱེར་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཁྱེར་བ་ཡོད་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱེར་ན་ནི་རྩོམ་པའི་དུས་ཁོ་ན་ནས་ཉེས་བྱས་གཞན་གཅིག་གོ །རྒྱང་གྲགས་ཕྱེད་དུ་ཕྱིན་ན་ཉེས་བྱས་གཞན་གཅིག་གོ །རྫུ་འཕྲུལ་ལས་གཞན་པས་ནམ་མཁའ་ལ་ལ་ཁྱེར་ཏེ་འགྲོ་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །སྤྲུལ་པས་ཁྱེར་ཏེ་འགྲོ་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་སྟེ། སྦྱོར་བ་ཇི་སྙེད་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་དེ་སྙེད་དེ། སྦྱོར་བ་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་ཉེས་བྱས་ཏེ་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ཡིད་ལ་སེམས་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། །དེ་ནས་ལུས་དང་ངག་གིས་སྦྱོར་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་དངོས་སོ། །དེ་ནས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིའོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལྟུང་བ་མེད་པ་ནི་ཁྱེར་བ་མེད་ན་བདག་ཉིད
Chinese
若然。所谓“行至遥呼之处的尽头”，是因为说行至遥呼之处的一半即为恶作。以一次行为，拿取超过可用于制作羊毛、帽子等物的量的一团、两团或多团，也安立为一个堕落的根本。所谓“行至遥呼之处的尽头”，在此是为了说明将遥呼之处和一寻的量从极微等换算过来进行比较，因此，极微和微尘，水、铁、兔、羊、牛和阳光的微尘，虱子，虫子和青稞和指节，都是后面的一个比前面的六个。二十四个指节为一肘。三个半肘为一个人的身高。四个肘为一张弓。五百张弓为一个遥呼之处。八个遥呼之处为一寻。寺院的最初也是遥呼之处的尽头，如是宣说。行为的堕落是恶作，即从开始着手拿取羊毛的舍堕之堕罪的行为，到未触及根本之前，都是恶作。对于根本，每作多少不同的行为，每一个都是恶作。对于不可用的羊毛是恶作。对于帽子等物的量以及比那更小的那些东西，不是为了那些目的而拿取是恶作。如果没有拿取，自己从三寻的尽头开始，拿取到遥呼之处的一半，是恶作。如果明明有拿取，自己去拿取，那么仅仅从开始的时候起就是另一个恶作。行至遥呼之处的一半，是另一个恶作。如果不是以神通，而是以其他方式在空中拿取而去，是恶作。如果是以化身拿取而去，是恶作。行为的行为的堕落是微小的恶作，有多少行为，行为的行为也有多少，行为的恶作的行为也是恶作，即是微小的恶作。那也是，首先心中思虑是行为的行为的微小恶作。然后以身语进行行为是行为的真实的恶作。然后最终完成是舍堕的根本，应当如是知晓。没有堕落的情况是，如果没有拿取，自己
English
If so. The so-called "reaching the end of the distant call" is because it is said that going halfway to the distant call is a misdeed. With one action, taking one, two, or more bundles exceeding the amount that can be used to make wool, hats, etc., is also established as one fundamental of downfall. The so-called "reaching the end of the distant call" is here to explain that the amount of the distant call and a fathom are converted from extremely small particles and compared, therefore, extremely small particles and dust particles, water, iron, rabbits, sheep, cattle, and dust particles of sunlight, lice, insects, barley, and knuckles, the latter one is compared to the former six. Twenty-four knuckles are one cubit. Three and a half cubits are a person's height. Four cubits are one bow. Five hundred bows are one distant call. Eight distant calls are one fathom. The beginning of the monastery is also the end of a distant call, as it is said. The downfall of action is a misdeed, that is, from the beginning of taking the action of abandoning downfall of taking wool, until the root is not touched, it is all a misdeed. For the root, however many different actions are taken, each one is a misdeed. It is a misdeed for unusable wool. It is a misdeed to take things that are the amount of hats, etc., and those that are smaller than that, not for those purposes. If there is no taking, if one starts from the end of three fathoms and takes halfway to the distant call, it is a misdeed. If there is clearly taking, and one takes it oneself, then from the very beginning it is another misdeed. Going halfway to the distant call is another misdeed. If it is not by means of magical power, but by other means, taking and going in the sky is a misdeed. If it is taking and going by means of emanation, it is a misdeed. The downfall of the action of action is a minor misdeed, there are as many actions as there are actions of action, and the action of misdeed of action is also a misdeed, that is, a minor misdeed. That is also, first thinking in the mind is the minor misdeed of the action of action. Then performing the action with body and speech is the real misdeed of action. Then the final completion is the root of abandonment and downfall, it should be known as such. The situation of no downfall is, if there is no taking, oneself
Tibetan
་ཀྱིས་དཔག་ཚད་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཁྱེར་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ཞྭ་དང་ལྷམ་སྒྲོ་གུ་ཅན་དང༌། སྟོད་ཀོར་ནང་ཚངས་ཅན་དང་རྒྱ་ཅང་དང་ལྕག་བོད་དང་ཤུར་བུ་ཕྲེའུ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་དེ་ཙམ་དག་ཁྱེར་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ལས་དང་བོ་པ་དང༌། སྨྱོས་པ་དང༌། སེམས་འཁྲུགས་པ་དང༌། ཚོར་བ་དག་གིས་ཉེན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བསླབ་པར་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་བལ་ཐོགས་པའི་སྤང་བར་འགྱུར་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མི་བསྟེན་པར་བསླབ་པར་བྱའོ། །ལུས་ཀྱི་ཁུར་ཕྲག་རྡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐུར་རོ། །གློ་དང་རྒྱབ་དང་རྐེད་པ་དང་མགོ་བོ་དག་གིས་ཁུར་བ་ཡང་མི་བསྐུར་རོ། །ཁུར་ཕྱེད་ཀྱི་སྲང་ཚད་ལས་ལྷག་པ་མི་བསྐུར་རོ། །འདིར་དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་དོགས་པར་མི་བྱའོ། །ཕྱིར་བཅོས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བལ་ཐོགས་པའི་སྤང་བ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།བལ་རྨེལ་དུ་འཇུག་པའི་སྤང་བའི་གླེང་གཞི་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་ ན་བཞུགས་སོ། །དྲུག་སྡེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཀྱེ་དགའ་བོ་ཉེ་དགའ་བལ་བགོ་བར་བྱའོ། །ཆ་དུར་བྱ། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་གིས་བཙུན་པ་འཆར་ཀ་འདི་ཉིད་ན་འདུག་འདུག་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་སྐལ་བ་སྦྱིན་ཆ་ལྡར་བྱའོ། །འཆར་ཀས་ཐོས་ནས་དེས་སྨྲས་པ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཁྱེད་ཀྱིས་དེར་རྙེད་པ་གང་གྲུབ་པ་དེ་ཡང་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིར་གྱིས་ཤིག །ཁོ་བོ་འདི་ཉིད་ན་འདུག་འདུག་པས་རྙེད་པ་གང་གྲུབ་པ་དེ་ཡང་ཁོ་བོ་ཉིད་ཀྱིར་བྱའོ། །ཉེ་དགས་བསམས་པ། འདི་འདི་ཉིད་ན་འདུག་འདུག་པས་རྙེད་པ་མང་པོ་གྲུབ་གོར་མ་ཆག་སྙམ་ནས། དེས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བདག་ཅག་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དྲུག་སྡེ་ཡིན་ན། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ལྔ་སྡེར་འགྱུར་བར་བྱ། ཆ་དྲུག་ཁོ་ནར་བྱའོ། །སུ་འགོད་དུ་གཞུག །བཙུན་པ་འཆར་ཀ་སྡུམ་པ་ཡིན་གྱིས་དེ་འགོད་དུ་གཞུག་གོ །འཆར་ཀས་ཆ་དྲུག་ཏུ་བྱས་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐལ་བ་རང་གི་གནས་ཁང་དུ་བཅུག་སྟེ་གཞག་གོ །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་འཆར་ཀ་ཁྱོད་ཀྱིས་རྙེད་པ་གང་གྲུབ་པ་དེ་ཁྱེར་ཤོག་བགོའོ། །འཆར་ཀས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོས་དེའི་བར་དུ་ཀ་ཀ་ནི་གཅིག་ཙམ་ཡང་མ་རྙེད་དོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་བོ་ཅག་བསླུས་སོ། །འཆར་ཀས་བསམས་པ། བདག་གིས་བལ་ཉུང་དུ་མ་ཞིག་རྙེད་པ་འདི་སུ་རྨེལ་དུ་གཞུག །གལ་ཏེ་ཁྱིམ་བདག་ལ་བཅོལ་ན་ནི་དེ་དག་བསླབ་པ་ཡང་དག་པར
Chinese
携带超过三肘尺的距离没有堕落。帽子和鞋子，带扣眼的和尚衣，以及铜锣、鞭子、藏式鞭子和念珠等物品，携带这些没有罪过。初学者、疯癫者、精神错乱者和受感觉困扰者没有堕落。应学之处是，比丘在一切地方、一切时节，对于一切不应亲近的毛发，都应学习不亲近。身体的负担，即所谓的“肩扛”，不应委托他人。胸部、背部、腰部和头部也不应委托他人负担。不应委托超过半秤的负担。在此，不应怀疑比丘和比丘尼之间没有共同之处。补救方法与之前相同。关于不应亲近毛发，即第十六条，已经讲完。将毛发委托他人处理的戒条的缘起是，佛陀世尊住在舍卫城（Shravasti，古印度城市，今北方邦境内）的祇陀林给孤独园（Jetavana Anathapindika-arama）。六群比丘说：“喂，喜悦者，近喜悦者，我们来分毛发吧，分成几份。”他们说：“我们为什么要给住在这里的尊者阿遮迦分一份呢？”阿遮迦听到后说：“诸位贤者，你们在那里得到的任何东西，都归你们自己所有。我住在这里得到的任何东西，也归我自己所有。”近喜悦者想：“他住在这里肯定能得到很多东西。”于是他说：“诸位贤者，我们一直都是六群比丘，为什么要变成五群呢？就分成六份吧。让谁来处理呢？尊者阿遮迦很懒惰，就让他来处理吧。”阿遮迦分成六份后，把自己的那份放回了自己的房间里。他们说：“尊者阿遮迦，你得到的任何东西都拿来分了吧。”阿遮迦说：“我到现在连一根毛都没得到。你们欺骗了我。”阿遮迦想：“我得到的这些少量的毛发，要委托给谁处理呢？如果委托给居士，他们会
English
There is no transgression in carrying something for a distance of three cubits. There is no fault in carrying hats and shoes with buckles, monk's robes with inner linings, gongs, whips, Tibetan whips, rosaries, and other such items. There is no transgression for beginners, the insane, the mentally disturbed, and those afflicted by sensations. What is to be learned is that a bhikshu should learn not to associate with all forms of hair that should be avoided in all places and at all times. The burden of the body, called "shoulder carrying," should not be entrusted to others. The burden on the chest, back, waist, and head should also not be entrusted to others. A burden exceeding half a balance should not be entrusted. Here, one should not doubt that there is nothing in common between bhikshus and bhikshunis. The remedy is the same as before. The sixteenth precept, which is about avoiding hair, has been explained. The basis for the precept of entrusting hair to others is that the Buddha Bhagavan was residing in Shravasti in the Jeta Grove of Anathapindika's Garden. The group of six bhikshus said, "Hey, Joyful One, Near Joyful One, let's divide the hair, let's divide it into shares." They said, "Why should we give a share to the venerable Acharya who is staying here?" Acharya heard this and said, "Venerable ones, whatever you obtain there, belongs to you. Whatever I obtain by staying here, also belongs to me." Near Joyful One thought, "He must be obtaining a lot by staying here." So he said, "Venerable ones, we have always been a group of six bhikshus, why should we become a group of five? Let's just divide it into six shares. Who should handle it? Venerable Acharya is lazy, let him handle it." Acharya divided it into six shares and put his own share back in his room. They said, "Venerable Acharya, bring whatever you have obtained and let's divide it." Acharya said, "I haven't obtained even a single hair so far. You have deceived me." Acharya thought, "To whom should I entrust this small amount of hair that I have obtained? If I entrust it to a householder, they will