Tibetan
གིས་རང་གི་ནོར་ཆུད་མ་གཟན་ཅིག་ཅེས་སྤྲིང་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་ནི་དུས་དང་པོར་བྱ་བ་དང་ཆོ་ག་ཡིན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དགེ་སློང་གིས་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་ལ་གོས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྔར་བསྐུལ་བ་ལན་གསུམ་བྱས་པ་ལས་ལྷག་པ་དང༌། སྔར་བསྡད་པ་ལན་གསུམ་བྱས་པ་ལས་ལྷག་པར་འཚལ་ཏམ། ཞལ་ཏ་བྱེད་པས་སྦྱིན་བདག་གི་སེམས་བསྡུ་བར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ཁས་མ་བླངས་པར་དུས་དེར་གོས་བླངས་ན་བསྐུལ་བའི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་ གཞིར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །སྦྱིན་བདག་དང༌། ཕོ་ཉ་དང་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་མི་ཉིད་དང༌། ཁྱིམ་པ་ཉིད་ལན་སྨད་པ་མེད་དོ། །དེ་གསུམ་ཉེ་དུ་དང་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །དེ་གསུམ་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་ཉིད་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །བསྐུལ་བ་དང་ཕྱོགས་ན་སྡོད་པ་གོ་རིམས་བཞིན་ནམ། སྔ་ཕྱིར་བྱས་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་སྦྱིན་བདག་དང་ཕོ་ཉ་དང་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་གསུམ་ཆར་མི་ཉིད་དང་ཁྱིམ་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དང༌། བསྐུལ་བ་དང་བསྡད་པ་ལྷག་པ་དང༌། སྦྱིན་པར་བྱེད་པའི་སེམས་བསྡུ་བར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ཁས་མ་བླངས་པའོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ལྔས་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱིན་བདག་དང༌། ཕོ་ཉ་དང༌། ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་གསུམ་ཆར་མི་ཉིད་ཡིན་པ་དང༌། གོས་ཀྱི་རིན་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་སྤངས་པ་དང༌། བསྐུལ་བ་དང་བསྡད་པ་ལྷག་པ་དང༌། སྦྱིན་པར་བྱེད་པའི་སེམས་བསྡུ་བར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་ཁས་མ་བླངས་པ་དང་གོས་བླངས་པའོ། །དེ་དག་ལས་ཡན་ལག་མ་ཚང་ན་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་བདག་དང༌། ཕོ་ཉ་དང༌། ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་གསུམ་ཆར་མི་ཉིད་དང༌། ཁྱིམ་པ་ཉིད་ཅེས་སྨོས་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་དག་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོས་ཀྱི་རིན་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་སྤངས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ཡང་དེ་ལས་བཟློག་པ་དག་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་ཅེས་ཟེར་ཏེ། གོས་ཀྱི་རིན་གསེར་ལ་སོགས་པ་རུང་བར་མ་བྱས་པ་དག་ནི་རིགས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གོས་ཀྱི་རིན་གསེར་ལ་སོགས་པ་རུང་བར་བྱས་པ་དག་ནི་བླངས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བླང་པར་བྱ་ཞིང་བླངས་ནས་ཀྱང་སྦྱིན་བདག་དེ་ཉིད་ལ་ཡིད་བརྟན་ཏེ་བཅང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁོ་བོ་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་ཟེར་ཏེ། གལ་ཏེ་སྦྱིན་བདག་གིས་གོས་ཀྱི་རིན་གྱི་བསམ་པས་སྦྱིན་པར་བྱེད་ཅིང༌། དགེ་སློང་ལ་ཡང་གོས་ཀྱི་དགོས་
Chinese
应当派遣使者说：“不要浪费自己的财物。”这是最初的行事和仪轨。之后，为了比丘获得衣服，如果劝请超过三次，或者静坐超过三次，是否可以？如果劝请者没有承诺帮助施主收摄心意，就在那时取走衣服，那么就构成了劝请的舍堕罪的根本。施主、使者和劝请者都是人，并且都是在家人的话，就没有过失。这三者是亲属或非亲属，都没有过失。这三者是男性或女性，都没有过失。劝请和在旁边静坐是按照顺序，或者先后的，都没有过失。这里的作者是施主、使者和劝请者三者都是人，并且都是在家人的情况，以及劝请和静坐超过次数，以及没有承诺帮助收摄施舍的心意。这里有五个支分会构成根本的堕罪：施主、使者和劝请者三者都是人；放弃了不适合作为衣服价格的东西；劝请和静坐超过次数；没有承诺帮助收摄施舍的心意；以及取走了衣服。如果这些支分不齐全，那么就根据情况而有过失。其中，提到施主、使者和劝请者三者都是人，并且都是在家人的情况，是因为与此相反的情况会被认为是恶作。提到放弃了不适合作为衣服价格的东西，也是因为与此相反的情况会被认为是恶作。这里有些人这样说：没有将黄金等作为衣服的价格，应当用这种道理来类比。如果将黄金等作为衣服的价格，那么即使取走也没有过失。正如世尊所说：应当取走，取走后也要信任施主并持有。他们是这样说的。我认为应当这样说：如果施主以衣服价格的想法进行布施，并且比丘也需要衣服
English
One should send a messenger, saying, "Do not waste your wealth." This is the initial action and ritual. After that, for a bhikkhu to obtain robes, is it permissible to solicit more than three times, or to sit in silence more than three times? If the solicitor does not promise to help the donor collect their mind, and takes the robe at that time, then it constitutes the basis for the pārājika of soliciting. There is no fault if the donor, messenger, and solicitor are all human and householders. There is no fault if these three are relatives or non-relatives. There is no fault if these three are male or female. There is no fault if the soliciting and sitting nearby are done in order or out of order. The actors here are the donor, messenger, and solicitor, all three being human and householders, and the soliciting and sitting exceeding the limit, and not promising to help collect the mind of giving. Here, five branches will cause the basis of the offense: the donor, messenger, and solicitor are all human; abandoning what is not suitable as the price of the robe; soliciting and sitting exceeding the limit; not promising to help collect the mind of giving; and taking the robe. If these branches are not complete, then there is fault accordingly. Among them, mentioning that the donor, messenger, and solicitor are all human and householders is because the opposite is said to be a misdeed. Mentioning abandoning what is not suitable as the price of the robe is also because the opposite is said to be a misdeed. Here, some say this: what has not been made suitable as the price of the robe, such as gold, should be applied by this very reasoning. If gold and the like have been made suitable as the price of the robe, then there is no fault even if it is taken. As the Blessed One said, "It should be taken, and having taken it, one should trust and hold onto that very donor." That is what they say. I say this: if the donor gives with the intention of the price of the robe, and the bhikkhu also needs the robe