English
Those who do benefit. The so-called "Brahmin" is a pure Brahmin. "Householder" means wealthy. "City dweller" means a person from the city. "Villager" means a person from the village. "Wealthy person" means a person with countless riches. "Merchant" means one who wears a crown. "Helmsman" refers to someone who has reached a consensus after being invited two or three times. "In the hands of a messenger" means in the hands of a man, woman, or hermaphrodite. "The value of clothing" means gold or silver. "Entrusted" means entrusted to someone. Then, that messenger takes the value of those clothes and goes to where that monk is. After arriving, he says to that monk: "Holy one, please know! A king, minister, Brahmin, householder, city dweller, villager, wealthy person, merchant, or a certain helmsman has entrusted these clothes' value to you. Holy one, please accept these for the sake of compassion." The so-called "saying" means that the messenger offers the value of the clothes entrusted by the patron to the monk and speaks those words. That monk says to the messenger: "O messenger with longevity, monks should not accept the value of clothes. If we get suitable clothes in time, then we can accept them." The so-called "saying" means that monks do not accept unpermitted things, and it should be understood that it is acceptable to get suitable clothes in time. The value of clothes refers to unpermitted things like gold and silver. Suitable clothes are those that can be used. "Getting in time" means getting them when clothes can be sewn, when begging is possible, and when giving is possible. "Accepting" means taking possession, and that is what should be said. If that messenger says to the monk: "Holy ones, is there anyone who serves the holy ones, who accepts the service of the holy ones?" The so-called "saying" means that the messenger investigates who is the permitter of the monks. "Serving" and "accepting service" means emphasizing.
Tibetan
པའི་ཚིག་གི་གཞི་གཅིག་ཏུ་བསྡུའོ། །དགེ་སློང་གོས་འདོད་པས་ཕོ་ཉ་འདི་ནི་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་ནི་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ཏ་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ་ཞེས་ཀུན་དགའ་རབ་པའམ། དགེ་བསྙེན་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་རུང་བར་བྱེད་པ་བསྟན་པ་སྟེ། དགེ་སློང་གོས་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་པ་ནི་གལ་ཏེ་གོས་དོན་དུ་གཉེར་བས་སོ། །ཀུན་དགའ་ར་བ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དགེ་བསྙེན་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞི་ཐ་དད་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་དང༌། ཞལ་ཏ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་པར་སྤྱར་རོ། །དེ་ལ་ཀུན་དགའ་ར་བ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རུང་བ་བྱེད་པ་སྟེ། ལྷ་འབངས་དང༌། རྩེ་རྒོད་ལ་སོགས་པའོ། །དགེ་བསྙེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་བསླབ་པའི་གཞི་ལྔ་བླངས་པ་སྟེ། དགེ་སློང་གི་འཁོར་དུ་གཏོགས་པའོ། །དེ་ནས་ཕོ་ཉ་དེས་གོས་ཀྱི་རིན་དེ་དག་ཁྱེར་ནས་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་ག་ལ་བ་དེར་འགྲོ་བར་བྱ་ཞིང་ཕྱིན་ནས་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཞལ་ཏུ་བྱེད་པ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །ཁྱོད་ཀྱིས་གོས་ཀྱི་རིན་འདི་དག་གིས་གོས་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཉོས་ལ། དགེ་སློང་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་འོངས་པ་དང༌། དེ་ལ་གོས་རུང་བ་དུས་སུ་སྐོན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕོ་ཉས་གོས་ཀྱི་རིན་དག་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་ལ་གཏད་ཅིང༌། དེ་དག་གོས་རུང་བར་བསྒྱུར་ལ། དགེ་སློང་དེ་ལ་དུས་སུ་ཕུལ་ཅིག་ཅེས་གདམས་ཤིང་རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་ཕོ་ཉ་དེས་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་ཡང་དག་པར་བསྒོ་ཞིང༌། ཡང་དག་ པར་བསྟན་ནས། དགེ་སློང་དེ་ག་ལ་བ་དེར་འགྲོ་བར་བྱ་ཞིང་ཕྱིན་ནས་དགེ་སློང་དེ་ལ་འདི་སྐྲད་ཅེས་འཕགས་པས་ཞལ་ཏ་བགྱིད་པ་བསྟན་པ་གང་ལགས་བདེ་ལ། བདག་གིས་ཡང་དག་པར་བསྟན་ལགས་ཀྱི་དེའི་གན་དུ་བཞུད་ཅིག་དང༌། དེས་ཁྱོད་ལ་གོས་རུང་བ་དུས་སུ་བསྐོན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་གཅུགས་པའི་ཚིག་གིས་སྔར་མངོན་སུམ་དུ་གཏུགས་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ཕྱིར་རྗེས་སུ་གོ་བར་བྱ་བའི་ཚིག་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་གོས་འདོད་པས་ཞལ་ཏ་བྱེད་པའི་གན་དུ་སོང་ལ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་བདག་གོས་འདོད་དོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་བདག་གོས་འདོད་དོ་ཞེས་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་བསྐུལ་བར་བྱ། དྲན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་གིས་འཇིག་རྟེན་དང་མི་འགལ་བ་དང༌། འདུལ་བ་དང་མི་འགལ་བར
Chinese
将这些词语归纳为一个基础。想要衣服的比丘派遣使者，此人是为比丘们做侍者的，这是比丘们接受侍奉，或者指派寺院执事或居士做侍者。这是指比丘为比丘们做合适的事情。所谓想要衣服的比丘，是指如果为了衣服而努力。所谓寺院执事和居士做侍者，是不同的基础，两者都是做侍者和接受侍奉。其中，寺院执事是指做合适事情的人，如侍奉僧众等。所谓居士，是指皈依三宝，受持五戒，属于比丘的眷属。之后，那个使者拿着那些衣服的钱，应该去侍者所在的地方，到达后对侍者说：有生命者，请知晓侍奉之事。你用这些衣服的钱买这种或那种衣服，当名为某某的比丘来时，及时给他穿上合适的衣服。这是指使者将衣服的钱交给侍者，让他们把钱变成合适的衣服，并嘱咐比丘及时供养，这是教导和指示的话语。之后，那个使者非常妥善地教导和指示侍者，然后去那个比丘所在的地方，到达后对比丘说：尊者，您所指示的侍奉之事是否安乐？我已经妥善地指示了，请您去他那里，他会及时给您穿上合适的衣服。这是用劝诱的语言，为了完成之前已经明确的事情，所以是之后需要理解的话语。想要衣服的比丘去侍者那里，说：有生命者，侍者，我想要衣服。有生命者，侍者，我想要衣服。这样反复请求两三次。应该记住，比丘不应该违背世俗和戒律。
English
These words are summarized into one basis. A monk who desires robes sends a messenger, this person is a attendant for the monks, this is the monks accepting attendance, or assigning a monastery caretaker or a layperson to be an attendant. This refers to a monk doing what is appropriate for the monks. The so-called monk who desires robes means if one strives for robes. The so-called monastery caretaker and layperson acting as attendants are different bases, both of which are acting as attendants and accepting attendance. Among them, the monastery caretaker refers to the person who does appropriate things, such as serving the Sangha. The so-called layperson refers to one who has taken refuge in the Three Jewels and observes the five precepts, belonging to the retinue of the monks. After that, that messenger takes the money for the robes and should go to where the attendant is, and after arriving, say to the attendant: "Venerable one, please know the matter of attendance. With this money for robes, buy this kind of robe, and when the monk named so-and-so comes, put the appropriate robe on him in time." This means that the messenger gives the money for the robes to the attendant, and asks them to turn the money into appropriate robes, and instructs the monk to offer them in time, these are words of instruction and guidance. After that, that messenger very properly instructs and guides the attendant, and then goes to where that monk is, and after arriving, says to the monk: "Venerable one, is the matter of attendance that you indicated peaceful? I have properly instructed, please go to him, and he will put the appropriate robe on you in time." This is using persuasive language, in order to accomplish what has already been made clear before, so it is a word that needs to be understood later. A monk who desires robes goes to the attendant and says: "Venerable one, attendant, I want robes. Venerable one, attendant, I want robes." He should request this two or three times repeatedly. It should be remembered that a monk should not contradict worldly customs and the Vinaya.