English
Its definition should be understood. Here, the classification of the actual transgression is as follows: If a bhikṣu, regarding a bhikṣuṇī who is not a relative as not a relative, accepts robes with a verbal expression, then when it comes into his hand or comes into the vicinity of sight, it becomes the actual basis for the transgression of expiation by relinquishment. If a bhikṣu has committed a transgression of expiation by relinquishment, and without having relinquished and separated from it, without confessing the transgression, or having relinquished but not separated from it, without confessing the transgression, or having relinquished and separated from it, without confessing the transgression, if he finds another such robe that is suitable for acceptance, then that too will be relinquished by the force of the previous one, but he will not transgress because of it. If a bhikṣu has committed a transgression of expiation by relinquishment, and as long as he has not confessed from the object of relinquishment, and without confessing separately, if he places near him a begging bowl, or a Dharma robe, or a mat, or a bowl, or a belt, or any other monastic necessities, then that too will be relinquished by the force of the previous one, but he will not transgress because of it. What is permissible, and in accordance with the standard, and exceeding the standard, is without fault. For a bhikṣuṇī who is not a relative, having received full ordination without deterioration, there is no fault. What has come into hand, and what has come into the vicinity of sight, is without fault. Verbal expression is without fault. The agent of this is also as before, namely, the one who primarily generates the thought on the object of a bhikṣuṇī who is not a relative. The definition of not a relative and of thought is as before. For this, possessing the limbs becomes an actual transgression, namely, a bhikṣuṇī who is not a relative, a robe, what is permissible, verbal expression, and acceptance. If the limbs are incomplete, then there is a slight fault as appropriate. Among these, when it is said "a bhikṣuṇī who is not a relative," it indicates that having such a thought about a bhikṣuṇī who is not a relative, or being in doubt, is shown as a limb. When it is said "robe," it is to exclude a begging bowl and medicine, etc. When it is said "permissible," it indicates that the material is pure and permissible, and in accordance with the standard, is shown as a limb. When it is said "verbal expression," it is to exclude accepting without speaking, and expression other than speech. When it is said "acceptance," it is
Tibetan
་སྨོས་བས་ནི་ལག་ཏུ་མ་འོངས་པ་ཉིད་དང༌། བལྟ་བའི་ཉེན་ཀོར་དུ་མ་གྱུར་པ་སེལ་ཏོ། །སྦྱོར་བ་གཅིག་གིས་གོས་གཅིག་གམ། གཉིས་སམ། མང་པོ་ཞིག་ལེན་ན་ལྟུང་བའི་དངོས་གཞི་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་ལེན་པའི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བརྩམས་ནས། དངོས་གཞི་ལ་མ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཉེས་བྱས་སོ། །དངོས་གཞི་ལ་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་ཇི་སྙེད་བརྩམས་པ་རེ་རེ་ལ་ཉེས་བྱས་རེ་རེའོ། །དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་ལ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། ཉེ་དུ་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །གོས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །མི་རུང་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །ཉེ་བར་མ་གྱུར་པ་ནོད་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །ཕྱི་རོལ་པའི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང༌། མ་ཆགས་པ་དང༌། ཉམས་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་སྟེ། སྦྱོར་བ་ཇི་སྙེད་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་དེ་སྙེད་དེ། སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་ཉེས་བྱས་ཏེ། ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ཡིད་ལ་སེམས་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་འོ། །དེ་ནས་ལུས་དང་ངག་གིས་སྦྱོར་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་དངོས་སོ། །དེ་ནས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིའོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཁྱིམ་པའི་རྟགས་ཅན་ལ་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། །ལྟུང་བ་མེད་པ་ནི་ཉེ་དུ་ལ་ཉེ་དུར་འདུ་ཤེས་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དགེ་འདུན་ལ་གོས་འབུལ་བ་དང༌། ལེགས་པར་སྨྲ་བ་ལ་འབུལ་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་པོར་རླག་བྱུང་བདག་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དད་རྫས་བརྗོད་དེ་མདུན་དུ་བཞག་ནས་མི་ལྟོས་པར་རང་སོང་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དགེ་སློང་མ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་ཉོ་ཚོང་གི་ཐ་སྙད་དང་བྲལ་བས་གོས་ལ་སོགས་པ་བྱིན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །རེ་ཞིག་གི་སེམས་ཀྱིས་ལེན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །རིན་སྦྱིན་པ་བརྗེད་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ལས་དང་པོ་པ་དང༌། སྨྱོས་པ་དང༌། སེམས་འཁྲུགས་པ་དང༌། ཚོར་བ་དག་གི་ས་ཉེན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བསླབ་པར་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ལེན་པའི་སྤང་བར་འགྱུར་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མི་བསྟེན་པར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དགེ་སློང་མས་གོས་རིན་ཆེན་པོ་དགེ་སློང་དང་བརྗེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་བདག་ལས་བླང་བར་བྱའོ། །དགེ་སློང་གིས་ད
Chinese
所说的是尚未到手之物，以及消除未成观看之过患。以一个行为取得一件衣物，或者两件，或者很多，则安立为一种堕落之本体。行为之堕落是恶作，乃至造作取得之舍堕之行为，到未触及本体之间都是恶作。对本体造作多少个不同的行为，每一个都有一个恶作。比丘尼对比丘尼认为是亲属，以及对亲属心存疑惑，有恶作。对非衣物有恶作。对不应理有恶作。对非语言之表示有恶作。接受未允许之物有恶作。对外道之出家者，以及未生贪者，以及退失者有恶作。行为之行为的堕落是微细恶作，有多少个行为，就有多少个行为之行为，行为之恶作的行为之行为也是恶作，是微细恶作。其中，首先心中思虑是行为之行为的微细恶作。然后以身语造作是行为之恶作的本体。然后最终完成是舍堕之本体，应当如是知晓。对在家相者有微细恶作。无堕落的情况是，对比丘尼认为是亲属则无堕落。向僧众供养衣物，以及善说而供养则无堕落。初次受具足戒时遗失财物者无堕落。陈述信财并置于面前，不顾自用则无堕落。比丘尼以广大且远离买卖之语而给予衣物等则无堕落。以暂时的心而接受则无堕落。忘记给予报酬则无堕落。初学者，以及疯癫者，以及心烦乱者，以及感受之境地逼近者无堕落。应学之处是，比丘应在一切地方，一切时处，不依一切能成舍堕之形态而应学。比丘尼应为与比丘交换珍贵衣物之故而从施主处取。
English
What is said is about things that have not yet been obtained, and eliminating the danger of not being able to see. If one action obtains one garment, or two, or many, then it is established as one basis of downfall. The downfall of action is a misdeed, and as long as one engages in the action of relinquishing downfall to obtain, until one touches the substance, it is a misdeed. For each different action performed on the substance, there is a misdeed. A Bhikshuni who perceives a relative as a non-relative, and who has doubts about a relative, has a misdeed. There is a misdeed for non-clothing. There is a misdeed for impropriety. There is a misdeed for non-verbal expression. There is a misdeed for accepting what has not been allowed. There is a misdeed for the renunciates of outsiders, as well as those who are not attached, and those who have declined. The downfall of the action of action is a subtle misdeed, as many actions as there are, so many actions of action there are, and the action of misdeed of action of action is also a misdeed, it is a subtle misdeed. Among them, first thinking in the mind is the subtle misdeed of the action of action. Then acting with body and speech is the actual misdeed of action. Then the final completion is the substance of relinquishing downfall, it should be known as such. There is a subtle misdeed for one with the appearance of a householder. There is no downfall when a Bhikshuni is perceived as a relative. There is no downfall in offering clothes to the Sangha, and in offering with good words. There is no downfall for one who loses property for the first time when receiving full ordination. There is no downfall in stating the property of faith and placing it in front, and using it without regard. There is no downfall when a Bhikshuni gives clothes etc. with broad and non-commercial language. There is no downfall in accepting with a temporary mind. There is no downfall in forgetting to give a reward. There is no downfall for a beginner, as well as a madman, as well as one with a disturbed mind, as well as one whose realm of feeling is close. What should be learned is that a Bhikshu should learn not to rely on all forms that can become a relinquishing downfall in all places and at all times. A Bhikshuni should take from the donor for the sake of exchanging precious clothes with a Bhikshu. A Bhikshu...
Tibetan
གེ་སློང་མ་དང་ལྷན་ཅིག་གོས་ལ་ སོགས་པ་བརྗེ་བར་བྱའོ། །རིན་མཉམ་པས་སམ་ཡང་ན་དེ་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗེ་བར་བྱའོ། །ཕྱིར་བཅོས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ལེན་པའི་སྤང་བ་སྟེ་ལྔ་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སློང་བའི་སྤང་བའི་གླེང་གཞི་ཡང་བཅས་པ་དང༌། གནང་བའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། བཅས་པའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །མཉན་ཡོད་ན་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་འདུག་པ་དེས་རིགས་མཉམ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ཏེ། དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྩེ་བར་བྱེད། དགའ་བར་བྱེད། དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ལས་དེས་ཆུང་མ་ལ་སྨྲས་པ། བཟང་མོ་ཁོ་བོ་ཟོང་ཐོགས་ཏེ་ཡུལ་གཞན་དུ་འགྲོའོ། །རྗེའི་སྲས་རེ་ཞིག་གཞོན་པའི་གནས་སྐབས་སུ་རོལ་པ་དང་དགྱེས་པ་དང་དགྱེས་དགུར་སྤྱོད་པ་མཛོད་ལ་བགྲེས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ནོར་བསྒྲུབ་པ་མཛོད་ཅིག །བཟང་མོ་ཅི་ཙམ་དུ་གཞོན་པའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ནི་གྲང་བ་དང་ཚ་བ་བཟོད་པ་ཡིན་པས། ཇི་ནོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞིང་རྒས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་བདེ་བ་སྤྱད་ཅིང་འདུག་པར་བྱའོ། །ཆུང་མས་བསམས་པ། བདག་གིས་བསྐུལ་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རང་ཉིད་བྱེད་དོ་སྙམ་ནས། སྨྲས་པ། རྗེའི་སྲས་དེ་ལྟར་མཛོད་ཅིག །ཁྱིམ་བདག་དེས་ཆུང་མ་དེ་ལ་ཁས་ཟས་ཙམ་བྱིན་ནས། བོང་ཁྱེར་ཏེ་ཡུལ་གཞན་དུ་སོང་ངོ༌། །དེའི་ཆུང་མ་དེས་བསམས་པ། བདག་གི་ཁྱིམ་ཐབ་གྲང་པ་ན་གྲང་བས་སྦྲེབས་བཞིན་པ་དང༌། ཚ་བ་ན་ཚ་བས་གདུངས་བཞིན་པ་དང༌། བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་དག་གིས་གནོད་བཞིན་པ་དང། ཤ་སྦྲང་དང༌། སྦྲང་བུ་དང༌། རླུང་དང་ཉི་མ་དང་སྡིག་སྦྲུལ་གྱི་རེག་པ་དག་གིས་ཉེན་བཞིན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དག་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྤྲོ་བར་བྱེད། འབད་པར་བྱེད། རྩོལ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདག་གི་ཕྱིར་བྱའོ་སྙམ་པ་ཡིན་པས། བདག་ལས་མེད་པར་འདུག་པ་ནི་བདག་གི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་དེས་ཚོང་དུས་སུ་སོང་སྟེ། རས་བལ་བཟང་པོ་བླངས་ནས་དོག་པ་བཟང་པོ་བཀལ་ཏེ། ཐ་ག་པ་མཁས་པ་ལ་རས་ཟུང་བཟང་པོ་འཐག་ཏུ་བཅུག་ནས། དེས་རས་དེ་སྤོས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྒོས་ཏེ། གོས་ཀྱི་ཟ་མ་ཏོག་ཏུ་བཅུག་ སྟེ་བཞག་གོ །ཁྱིམ་བདག་དེས་ཀྱང་དོན་ལེགས་པར་གྲུབ་ནས་ཁེ་སྤོགས་རྙེད་དེ་ལེགས་པར་འོངས་ནས། ཆུང་མ་དེས་ཁྱིམ་བདག་དེ་ཁྲུས་བྱས་ནས་དེ་ལ་རས་ཟུང་དེ་ཕུལ་ལོ། །ཁྱིམ་བདག་དེས་བསམས་པ། བདག་གིས་འདི་ལ་ཁ་ཟས་ཙམ་བཞག་པ་ག
Chinese
应当与比丘尼一起更换衣服等物。以等价的价值，或者以她们喜欢的方式进行更换。修补的方法与之前相同。接受的舍堕，第五条已经讲完。此外，关于乞求的舍堕的缘起，分为制定的缘起和开许的缘起两种。制定的缘起是：佛陀世尊住在舍卫城（Shravasti）的祇陀林给孤独园。在舍卫城，有一位居士娶了门当户对的妻子。他和她一起嬉戏，快乐，享受欢乐。他对妻子说：贤妻，我将携带货物前往其他地方。王妃，暂时在年轻的时候享受玩乐和喜悦，年老的时候积累财富。贤妻，趁着年轻力壮，能够忍受寒冷和炎热，应当积累财富，年老的时候享受安乐。妻子心想：凡是我应该劝勉的事情，他自己都会做。于是说：王妃，就这样做吧。居士只给了妻子一些食物，然后带着货物前往其他地方。他的妻子心想：我的丈夫在寒冷时被寒冷侵袭，在炎热时被炎热折磨，遭受饥渴的困扰，为了明显地积累享用，忍受蚊蝇、飞虫、风、阳光和毒蛇的侵扰，所有这些都是为了我而做的。如果我无所事事地待着，这不符合我的行为。于是她去了市场，买了上好的棉毛，装在精美的箱子里，请了熟练的纺织工匠织出上好的棉布。然后，她用各种香料熏染棉布，放在一个布制的宝箧里。 居士也顺利地完成了任务，获得了利润，顺利地回来了。妻子给居士洗了澡，然后把棉布献给了他。居士心想：我只给了她一些食物，
English
Clothes, etc., should be exchanged with a Bhikshuni. Exchange should be done with equal value or with what they like. The method of mending is the same as before. The fifth of the Nissaggiya Pacittiya, regarding receiving, is finished. Furthermore, the basis of the Nissaggiya Pacittiya regarding begging is twofold: the basis of enactment and the basis of permission. The basis of enactment is: The Buddha Bhagavan was dwelling in Jeta Grove, Anathapindika's monastery in Shravasti. In Shravasti, there was a householder who took a wife from a family of equal status. He played with her, rejoiced, and indulged in pleasure with her. He said to his wife: "Good woman, I will take merchandise and go to another country. Princess, for a while, enjoy playing, rejoicing, and indulging in pleasures in your youth, and accumulate wealth in your old age. Good woman, as long as the great elements of youth can endure cold and heat, wealth should be accumulated, and in old age, one should live in comfort." The wife thought: "Whatever I should urge him to do, he will do himself." So she said: "Princess, do so." The householder gave his wife only some food, and then took his goods and went to another country. His wife thought: "My husband is shivering from the cold when it is cold, suffering from the heat when it is hot, and being harmed by hunger and thirst. He is willing to exert himself, strive, and toil to obviously accumulate enjoyment while being threatened by mosquitoes, flies, wind, sun, and the touch of poisonous snakes. All of these are done for me. Therefore, it is not in accordance with my conduct to be idle." So she went to the market, bought good cotton wool, loaded it into a fine chest, and had a skilled weaver weave fine cotton cloth. Then, she perfumed the cloth with various incense and placed it in a cloth casket. The householder also accomplished his task well, earned a profit, and returned successfully. The wife bathed the householder and offered him the cotton cloth. The householder thought: "I only left her some food,