Tibetan
ནི་མ་བརླབས་ན། གཉིག་ཞག་བཅུ་གཅིག་པོའི་སྐྱ་རེངས་དང་པོ་ཤར་ན་འཆང་བའི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་གིས་དགེ་འདུན་མངའ་བའི་རྫས་གང་ཟག་གི་བདག་ཉིད་དུ་རིས་སུ་བཅད་པ་འཆང་བའི་སྤོང་བར་གཏོགས་པ་ཞག་བཅུ་གཅིག་གི་སྐྱ་རེངས་ལས་འདས་པར་བྱས་ན་འཆང་བའི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་ལ་འཆང་བའི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་བྱུང་ན་དེམ་སྤངས་ཤིང་བྲལ་བར་མ་བྱས་ལ་ལྟུང་བ་མ་བཤགས་པར་རམ། སྤངས་ཤིང་བྲལ་བར་མ་བྱས་ལ་ལྟུང་བ་མ་བཤགས་པར་རམ། སྤངས་ཤིང་བྲལ་བར་བྱས་ལ་ལྟུང་བ་མ་བཤགས་པར་གོས་ཞག་བཅུ་པར་གཏོགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་ཞིག་རྙེད་ན་ཡང་སྔ་མའི་ཤུགས་ཀྱིས་སྤང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་གིས་འཆང་བའི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་བྱུང་ལ་ཇི་སྲིད་དུ་སྤང་བའི་དངོས་པོ་ལས་མ་བཤགས་ཤིང་སོ་སོར་མ་བཤགས་པར་ལྷུང་བཟེད་དམ་ཆོས་གོས་སམ། དྲ་བའམ། ཕོར་བུའམ། སྐ་རགས་སམ། དགེ་སྦྱོང་གི་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་གང་ཡང་རུང་བ་གཞན་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་ན། དེ་ཡང་སྔ་མའི་ཤུགས་ཀྱིས་སྤང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་ལྟུང་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །རྫས་བཟང་དན་དང༌། མང་ཉུང་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །ཁ་བསྐང་བ་ལ་རེ་བ་མེད་ན་ཆུང་བ་ཁྲུ་གང་ཡན་ཆད་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་གོས་གསུམ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཆུང་བ་ཁྲུ་གང་ཡན་ཆད་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །ཚེས་གྲངས་གཅིག་ནས་བཅུའི་བར་དང༌། གཉིས་ནས་བཅུ་གཅིག་གི་བར་དུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །གདོང་ཕྱིས་དང་ཆུ་ཚགས་དང༌། སྟན་དབྱམ་དང་དྲེའུ་རྡོག་ལ་སོགས་པ་ཡོ་བྱད་ཀྱི་གོས་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པ་དག་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །གོས་རུང་བ་ཉིད་དང༌། ཚད་དང་ལྡན་པ་དང༌། ཚད་ལས་ལྷག་པ་ལ་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་ རང་གི་གོས་དང་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པའོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་བདུན་གྱིས་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་དང༌། གོས་དང༌། འཁོར་གསུམ་ཁེབས་པའི་མཐའི་ཚད་དང༌། ཡོད་པ་དང་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པ་དང༌། ཞག་བཅུར་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་དང༌། ཞག་བཅུ་གཅིག་པའི་སྐྱ་རེངས་ཤར་བའོ། །དེ་དག་ལས་ཡན་ལག་མ་ཚང་ན་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ། །སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་ཞག་བཅུ་འདས་པའི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བརྩམས་ནས་དངོས་གཞི་ལ་མ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཉེས་བྱས་སོ། །དངོས་གཞི་ལ་སྦྱོར་བ་ཐ་དད
Chinese
如果没有加持，那么在持有物超过十一天的第一个黎明出现时，就会成为持有应舍堕罪的根本。比丘将僧众拥有的财物划归为个人的所有，属于持有应舍的范畴，如果超过了十一天的黎明，就会成为持有应舍堕罪的根本。如果比丘犯了持有应舍堕罪，在没有舍弃和分离的情况下，没有忏悔堕罪，或者在没有舍弃和分离的情况下，没有忏悔堕罪，或者在舍弃和分离后，没有忏悔堕罪，如果又得到了属于十日衣的同类物品，也会因为之前的缘故而应舍弃，但不会因此而堕罪。如果比丘犯了持有应舍堕罪，只要没有从应舍弃的物品中忏悔和分别忏悔，无论是钵还是法衣，还是网子，还是碗，还是腰带，还是任何其他的比丘生活用具，如果将其放在附近，也会因为之前的缘故而应舍弃，但不会因此而堕罪。物品的好坏以及多少，都没有过失。如果没有希望补充完整，那么小于一肘的，都没有过失。即使是应当加持的三法衣，如果小于一肘，也没有过失。从初一到初十，以及从初二到十一的观察等等，都没有过失。擦脸布和滤水器，以及坐垫和驴蹄等等，没有加持的用具衣物，都没有过失。衣服本身合适，以及符合尺寸，以及超过尺寸，都没有过失。此处的作者是自己的衣服和没有加持的。对此，以七支成为根本堕罪，即自己的，衣服，覆盖三圈的边的尺寸，存在和没有加持，随顺十日，以及十一日的黎明出现。如果这些支分不齐全，则根据情况而有过失。行为的堕罪是恶作，即只要开始了超过十日的应舍堕罪的行为，直到没有达到根本，都是恶作。对于根本，行为各异。
English
If it is not blessed, then when the first light of the eleventh day appears, it becomes the basis for the offense of holding an item requiring forfeiture. If a monk divides property belonging to the Sangha as his own, which falls under the category of holding an item requiring forfeiture, and it exceeds the dawn of the eleventh day, it becomes the basis for the offense of holding an item requiring forfeiture. If a monk commits the offense of holding an item requiring forfeiture, without abandoning and separating from it, and without confessing the offense, or without abandoning and separating from it, and without confessing the offense, or after abandoning and separating from it, and without confessing the offense, if he obtains another similar item belonging to the ten-day robe, it should also be forfeited due to the previous cause, but he will not fall into offense because of it. If a monk commits the offense of holding an item requiring forfeiture, as long as he has not confessed and separately confessed from the item to be forfeited, whether it is a bowl or a Dharma robe, or a net, or a bowl, or a belt, or any other monastic necessities, if he places it nearby, it should also be forfeited due to the previous cause, but he will not fall into offense because of it. There is no fault in the quality or quantity of the item. If there is no hope of completing it, then there is no fault in items smaller than one cubit. Even if it is the three Dharma robes that should be blessed, there is no fault in items smaller than one cubit. There is no fault in observing from the first to the tenth, and from the second to the eleventh, and so on. There is no fault in face cloths and water filters, as well as cushions and donkey hooves, and other unblessed utensil clothing. There is no fault in the clothing itself being suitable, as well as conforming to the size, and exceeding the size. The author here is one's own clothing and that which is not blessed. Regarding this, it becomes a fundamental offense with seven branches, namely one's own, clothing, the size of the edge covering three circles, existence and non-blessing, following the ten days, and the appearance of the dawn of the eleventh day. If these branches are incomplete, then there is fault accordingly. The offense of action is a misdeed, that is, as long as one begins the action of an offense requiring forfeiture that has exceeded ten days, until one does not reach the root, it is a misdeed. For the root, the actions are different.
Tibetan
་པ་ཇི་སྙེད་བརྩམས་པ་རེ་རེ་ལ་ཉེས་བྱས་རེ་རེའོ། །ཁ་བསྐང་བ་ལ་རེ་བ་མེད་པ་དང༌། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་རུང་བའི་ཆོས་གོས་གསུམ་མེད་ལ་གོས་ཁྲུ་གང་གི་ཚད་པས་ཆུང་བ་དང༌། འཁོར་གསུམ་གྱི་ཕྱེད་མི་ཁེབས་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །རུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཚད་པས་ཆུང་བ་འཆང་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་སྟེ། སྦྱོར་བ་ཇི་སྙེད་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་དེ་སྙེད་དོ། །སྦྱོར་བ་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡང་ཉེས་བྱས་ཏེ་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ཡིད་ལ་སེམས་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། །དེ་ནས་ལུས་དང་ངག་གི་སྦྱོར་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་དངོས་སོ། །དེ་ནས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལྟུང་བ་མེད་པ་ནི་རང་གི་མ་ཡིན་པ་དང༌། གོས་མ་ཡིན་པ་དང༌། མེད་པ་དང༌། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང༌། ཞག་བཅུར་རྗེས་སུ་མ་ཞུགས་པ་དང༌། ཞག་བཅུ་གཅིག་པའི་སྐྱ་རེངས་མ་ཤར་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །སྲ་བརྐྱང་བཏིང་བ་མ་ཕྱུང་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ལས་དང་པོ་པ་དང༌། སྨྱོས་པ་དང༌། སེམས་འཁྲུགས་པ་དང༌། ཚོར་བ་དག་གིས་ཉེན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བསླབ་པར་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་འཆང་བའི་སྤང་བར་འགྱུར་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མི་བསྟེན་པར་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཕྱིར་བཅོས་པ་ནི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་དང་སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་དང༌། ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞི་མཐོལ་བ་དང༌། བཤགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལྟུང་བ་མི་འབྱུང་བ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་ཕྱིར་བཅོས་པ་ནི་དེ་བསྡམ་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཡིན་པས་གཞན་ལ་མཐོལ་ པ་དང་བཤགས་མི་དགོས་པར་རང་གི་ཡིད་ཀྱིས་ལྟུང་བ་སྔ་མ་མཐོང་བ་དང༌། ཕྱིན་ཆད་བསྡམས་པས་སྔ་མ་འགྱོད་པ་དང༌། ཕྱིན་ཆད་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསྡམ་པ་བྱས་ན་ལྟུང་བ་ལས་ལྡང་ངོ༌། །སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་པའི་ཉེས་བྱས་ཕྱིར་བཅོས་པ་ནི། ལྟུང་བ་དེ་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཡིན་པས་དེ་མཐོལ་བ་དང་བཤགས་པའི་ཆོ་ག་ནི་དགེ་སློང་གིས་ལྟུང་བ་བཅབ་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་བཤགས་པར་བྱ་བ་གང་ཡང་རུང་བ་བྱུང་བ་ན་བཅབ་པའི་སེམས་གཅིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བཅབ་པར་མི་བྱ་བར་དེ་ཉིད་ཀྱི་མོད་ལ། མཆིལ་ལྷམ་ག
Chinese
所造的每一件，都是一种过失。对于没有希望补救的，以及没有可以加持的三法衣，而且衣服小于一肘的尺寸，以及不能遮盖一半的僧裙，都是过失。持有不合规的，以及尺寸小的，犯了结罪之结罪，是微小的过失。有多少结罪，就有多少结罪之结罪。结罪的结罪也是过失，即微小的过失。其中，首先在心中思虑是结罪之结罪的微小过失。然后，身体和语言的结罪是真实的结罪。然后，最终完成则变为舍堕的根本。应当这样理解。没有堕落的情况是，不是自己的，不是衣服，没有，已经加持，没有经过十天，以及第十一天黎明未出现时，没有堕落。坚硬的铺垫物没有取走，没有堕落。初学者，疯癫者，心烦意乱者，以及被感觉所困扰者，没有堕落。应当学习的是，比丘在一切地方，一切时节，对于应当舍弃的一切，都应当学习不依止。补救的方法是，舍堕的结罪之结罪的微小过失和结罪的真实，以及堕罪的根本，通过坦白和忏悔两种方式，可以学习不产生堕落。其中，舍堕的结罪之结罪，意念的微小过失的补救方法是，因为那是应当制止的过失，所以不需要向他人坦白和忏悔，而是自己心中见到先前的堕落，并且因为以后要制止而对先前感到后悔，并且下决心以后不再做，这样制止就可以从堕落中解脱。舍堕的结罪的过失的补救方法是，因为那个堕落是应当忏悔的过失，所以那个坦白和忏悔的仪轨是，比丘不应当隐藏堕落，无论发生什么应当忏悔的舍堕的结罪的过失，即使只有一念隐藏的心也不应当隐藏，而应当立即，鞋子
English
Each and every act committed is a transgression. For those without hope of amendment, and without the three robes that can be blessed, and when the robe is smaller than the size of one cubit, and when it does not cover half of the monastic skirt, it is a transgression. Holding what is not permissible, and what is small in size, committing a transgression of a transgression is a minor transgression. As many transgressions as there are, there are as many transgressions of transgressions. The transgression of a transgression is also a transgression, that is, a minor transgression. Among these, first thinking in the mind is a minor transgression of the transgression of a transgression. Then, the action of body and speech is the actual transgression of a transgression. Then, the final completion becomes the basis of expiation. This should be understood. There is no downfall when it is not one's own, not a robe, not present, already blessed, not having passed ten days, and when the dawn of the eleventh day has not yet risen. There is no downfall when the hard bedding has not been removed. There is no downfall for a beginner, a madman, one whose mind is disturbed, and one who is afflicted by feelings. What should be learned is that a monk should learn not to rely on all that should be abandoned in all places and at all times. The remedy is that the minor transgression of the transgression of the transgression of abandonment, and the actual transgression, and the basis of the transgression, can be learned not to arise through the two methods of confession and repentance. Among these, the remedy for the minor transgression of the mind, which is the transgression of the transgression of abandonment, is that because it is a transgression that should be restrained, there is no need to confess and repent to others, but one's own mind sees the previous downfall, and because one will restrain oneself in the future, one regrets the previous one, and if one makes a determination not to do it again in the future, then one will be freed from the downfall. The remedy for the transgression of the transgression of abandonment is that because that downfall is a transgression that should be repented, the ritual of confession and repentance is that a monk should not conceal the downfall, and whatever transgression of the transgression of abandonment that should be repented occurs, even with just one thought of concealment, it should not be concealed, but immediately, the shoes