Tibetan
།དོན་ཇི་ལྟ་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་དངོས་གཞི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་ཏེ། ཡིད་གཉིས་ནི་ཉེས་བྱས་དང་འདྲའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བསྔོས་པ་ཉིད་ན་དྲལ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤང་བར་འགྱུར་བ་རང་གི་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཏང་སྟེ་བསྔོས་པ་ཉིད་ན་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་སམ། རུང་བར་མ་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང་རང་གི་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དེ། རང་གི་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དགེ་སློང་གིས་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་དག་དགེ་འདུན་ལའམ། གང་ཟག་ལའམ། གཞན་ལ་སྔོ་བར་བྱེད་ན་གང་ལ་སྔོ་བར་བྱེད་པ་དེས་དེ་ཤེས་ཀྱང་རུང་མི་ཤེས་ཀྱང་རུང༌། དེའི་གན་དུ་བསྐུར་ཀྱང་རུང༌། མ་བསྐུར་ཀྱང་རུང་སྟེ། རང་གི་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེ་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་སམ། རུང་བར་མ་བྱས་ཀྱང་སྤང་བར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ཀོ་ལྤགས་ཀྱི་གཞི་ལས། གང་གིས་བསྐུར་བ་དེ་ལ་སྤང་བ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ལ་ནི་དངོས་པོ་ལས་རྣམ་པར་གཞག་གི་འདུ་ཤེས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་ལ་ཆོས་གོས་དག་ བསྐུར་བ་གང་གིས་བསྐུར་བ་དེས་ཀྱང་སྤངས་པར་གྱུར། གང་ལ་བསྐུར་པ་དེས་ཀྱང་སྤངས་པར་གྱུར་ན། དེ་ལ་དེ་དག་གང་ལ་བསྐུར་བ་དེ་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་ན་ནི་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་བསྐུར་བ་དེ་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་ན་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་ཏེ། ལེགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྫས་དེ་གང་གིས་སྒྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གི །གང་ལ་བསྔོས་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་དོན་དུ་ངས་པར་བྱས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུར་ངེས་པར་བྱས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པར་ངེས་པར་བསྔོས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དེ་བསྔོས་པ་ཉིད་ཡིན་པའོ། །འདིར་གཞུང་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་དོན་དུ་སྲེལ་བར་བྱེད་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ལྟུང་བཟེད་ལ་གསུངས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་རུང་བས་སྤྱིར་བསྟན་ཏོ། །ཆོས་གོས་ལས་ཀྱང་རུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་གོས་ལས་ཀྱང་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྔོ་བར་བྱས་ན་རང་གི་ཉིད་དང་འབྲལ་བར་སྟོན་ཏོ། །རུང་བར་
Chinese
因为说了，不像事物本身那样，就不是根本。对于不属于自己的东西产生怀疑，是犯了错误，因为说了，怀疑就像犯了错误一样。所谓“在那时已经献出，就已经断绝”，是指凡是应当舍弃的自身之物，一旦心已完全放下，在那献出之时，就没有加持吗？即使已经允许，也已经脱离了自身，不是自身之物了。这里这样教导说：比丘将法衣等物献给僧团、个人或其他人的时候，无论接受献物的人知道与否，无论是否交付给他，都因为已经脱离了自身，所以没有加持吗？即使没有允许，也不会变成应当舍弃之物。这里的经文是出自皮革之基，其中所说的“凡是交付的人，都不会产生舍弃”，就是这个意思。对于死者的遗物，不是从事物上进行分别的观念，也是如此。这里经文说：比丘将法衣等物交付给比丘，凡是交付的人也已经舍弃，凡是接受交付的人也已经舍弃，那么，对于那些交付给的人进行加持，就是没有加持。对于交付的人进行加持，就是已经加持，是已经很好地加持了。因此，物品是由谁制作的，就认为是那个人的死者遗物，而不是献给的人的。所谓“为了出家的目的而献出，也是如此”，是指为了出家的原因而确定，确定地分别，确定地献出，也是如此，就是献出本身。这里的经文是说，为了出家的目的而烧掉，就没有堕落。虽然这是针对钵说的，但是对于法衣等物也是可以的，所以是普遍地说明。所谓“也可以从法衣上允许”，是指为了可以从法衣上允许，如果献出，就表示脱离了自身。允许
English
Because it is said that what is not like the thing itself is not the basis. To doubt what is not one's own is a transgression, because it is said that doubt is like a transgression. The so-called "having been dedicated at the time of dedication, it is already severed" means that whatever of one's own that should be abandoned, once the mind has completely let go, is it not blessed at the time of dedication? Even if it has been allowed, it has already separated from itself and is not its own. Here it is taught: When a monk dedicates robes and other things to the Sangha, an individual, or another, whether the recipient knows it or not, whether it is delivered to him or not, because it has separated from himself, is it not blessed? Even if it has not been allowed, it will not become something to be abandoned. The scripture here is from the Leather Basis, which says, "Whoever delivers it will not incur abandonment," which is the same meaning. For the belongings of the dead, it is not the notion of distinguishing from things, and it is also like this. Here the scripture says: If a monk gives robes and other things to a monk, whoever gives it has already abandoned it, and whoever receives it has also abandoned it, then to bless those to whom it is given is not to bless them. To bless the one who gives is to bless, it is to bless well. Therefore, the object is considered the belongings of the dead of the one who made it, not of the one to whom it was dedicated. The so-called "dedicated for the purpose of ordination is also the same" means that it is determined for the cause of ordination, definitely distinguished, definitely dedicated, is also the same, which is the dedication itself. The scripture here says that there is no downfall if it is burned for the purpose of ordination. Although this is said for the bowl, it is also possible for robes and other things, so it is generally explained. The so-called "it can also be allowed from the robes" means that in order to be allowed from the robes, if it is dedicated, it indicates separation from oneself. Allow
Tibetan
བྱ་བའི་ཆོ་ག་དང་སྔགས་ནི་དགེ་སློང་གི་མདུན་དུ་འགྲེང་སྟེ། གཉི་གས་གོས་ཀྱི་གྲྭ་ནས་བཟུང་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བའི་གོས་ལྷག་པ་རུང་བར་མ་བྱས་པ། རུང་བར་བྱ་བར་འོས་པ་འདི་མཁན་པོ་ལ་རུང་བར་བགྱིའོ། །མཁན་པོ་ལ་ཡིད་བརྟན་ཏེ་བཅང་བར་བགྱིའོ། །རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བགྱིའོ་ཞེས་ལན་གསུམ་དུ་བཟླས། མཁན་པོ་ལས་གཞན་པ་ཞིག་ལ་རུང་བར་བྱ་ན་ཡང་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་མིང་བརྗེ་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ན་རང་གི་ཉིད་ཅེས་པའི་ལྟུང་བ་འདི་ལ་བསྔོས་པ་ཉིད་དང་རུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཐབས་ཀྱིས་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུན་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །རང་གི་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཉམས་པར་མ་ཟད་དོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་གིས་ཆེས་ལ་ཆོས་གོས་རྙེད་ལ་ཚེས་ལྔའི་ཉིན་པར་ཆོས་གོས་དེ་རུང་བར་བྱེད་དམ་སྔོ་བར་བྱེད་ན། ཕྱིས་དེའི་ཉིན་མོ་ཉིད་ལ་ཆོས་ གོས་གཞན་ཞིག་རྙེད་ཀྱང་སྔ་མའི་ཤན་འདྲེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ལས་ཉམས་ན་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དགེ་སློང་རང་ཉིད་སེམས་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པས་རང་བཞིན་ཐ་མལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཉམས་པར་གྱུར་ན་ཡང་དེའི་ཚེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུས་འབྲེལ་པ་ཉམས་པ་ཡིན་པས། སྔར་རང་བཞིན་ལས་མ་ཉམས་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཤན་དེས་ཕྱིས་རང་གི་སེམས་ཕྱིར་རྙེད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཤན་འདྲེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ཉེ་བ་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་བཙན་པ་དགེ་སློང་གིས་ཆོས་གོས་རྙེད་ནས་དགུང་ལྔ་ལགས་ནས་སེམས་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པར་གྱུར་ན་དེའི་དགུང་བཅུ་པོ་སླད་མ་གང་ཚུན་ཆད་ནས་བགྲང་བར་བགྱི། ཉེ་བ་འཁོར་གང་ཚུན་ཆད་ནས་རང་གི་སེམས་ཕྱིར་རྙེད་པ་ནས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞག་ལྔ་པོ་སྔ་མ་དག་མི་བགྲང་བ་ལས་ན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་རྒྱུན་འབྲེལ་པ་ཉམས་པར་མངོན་ཏེ། བར་དུ་སེམས་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་ན་དངོས་པོ་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་ལ་ཡང་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་དེ་ཉིད་ཡོད་ན་ཕྱིས་རྙེད་པའི་དངོས་པོ་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་ལ་ཡང་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །དངོས་པོ་དེ་ལྟ་བུ་
Chinese
行为的仪轨和咒语是，比丘站在前面，抓住两件衣服的边缘，这样说：“具寿请听。我，名为某某的未作可用的剩余衣服，这个适合做可用的，为了堪布而做可用。信任堪布而持有。如缘而行。”这样重复三次。如果为了堪布以外的人做可用，也要替换名字为某某。对于此，随行本身也是退失，这样说，对于自己本身的堕罪，以发愿本身和做可用本身的方便，自己本身的随行，也就是相续本身也是退失，应当知道。不仅仅是自己本身退失。这样教导说，如果比丘在某日得到法衣，在初五那天做法衣可用或染色，之后在那天得到其他法衣，也不会混杂之前的印记，因为随行本身退失了。自性退失也是，也应当连接到随行本身退失了这样说。这样教导说，比丘自己由于心极度散乱等从自性平常的体性本身退失，那时自己随顺的因缘相续退失，所以之前未从自性退失的随顺印记，之后自己寻回心时的自性也不会混杂印记。这里的经是，近事询问，强盛的比丘得到法衣后，五年后心极度散乱，那么那十年从之后哪里开始计算？从近事哪里寻回自己的心开始计算。之前的五年不计算，是因为随行的相续退失了，因为中间心极度散乱。如果它存在，那么那样的事物也会发生在其他人身上，也就是说，如果随行存在，那么之后得到的那样的事物也会发生在其他人身上。那样的事物
English
The ritual and mantra of the act is that the monk stands in front, holding the edge of the two robes, and says this: "Venerable one, please listen. I, named so-and-so, make this remaining robe, which has not been made usable, and which is suitable to be made usable, usable for the abbot. I will hold it trusting the abbot. I will act according to the circumstances." Repeat this three times. If it is to be made usable for someone other than the abbot, the name should also be replaced with so-and-so. Regarding this, the very act of following is also a loss, so it is said that for the transgression of one's own self, by means of the aspiration itself and the act of making usable itself, the very act of following one's own self, that is, the continuity itself, is also known to be a loss. Not only one's own self is lost. It is taught thus: If a monk obtains a Dharma robe on a certain day and makes that Dharma robe usable or dyes it on the fifth day, even if he obtains another Dharma robe on that very day later, it will not be mixed with the previous mark, because the very act of following is lost. Even if it is lost from its own nature, it should also be connected to the statement that the very act of following is lost. It is taught thus: Even if the monk himself has fallen away from the very nature of his ordinary self due to extreme mental confusion, etc., at that time the causal connection that accords with himself is lost, so the mark of accordance that had not previously fallen away from its own nature will not be mixed with the nature of the state when he later regains his mind. Here, the scripture is that the attendant asked, if a strong monk obtains a Dharma robe and becomes extremely mentally disturbed after five years, then from where should those ten years be counted later? It is said that it should be counted from where the attendant regains his own mind. The previous five days are not counted, because it is evident that the continuity of following is lost, because the mind was extremely disturbed in the middle. If it exists, then such a thing will also happen to others, that is, if the following exists, then such a thing that is obtained later will also happen to others. Such a thing