Tibetan
ལ་ཏེ་དེའི་གན་དུ་སོང་ལ་མ་བརྗོད་ན་འཆབ་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་དུ་དོགས་ནས་དེའི་དབང་གིས་དེར་མི་འགྲོའམ། གཞན་དུ་སོང་བས་བརྗོད་པ་མ་བྱས་པ་ལ་ཡང་འཆབ་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །རྐྱེན་ཅིས་ཀྱང་མ་བསྐལ་བར་དེའི་གན་དུ་མི་འགྲོ་བ་དང༌། གཞན་དུ་འགྲོ་བ་དང༌། སྐྱ་རེངས་ཀྱི་མདུན་རོལ་དུ་མི་མཐོལ་བ་དང༌། འཆབ་པའི་སེམས་སྐྱེས་པ་དག་ནི་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གང་ལ་མཐོལ་བར་བྱ་བའི་གང་ཟག་དགེ་སློང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལྟ་བ་དང༌། མཚན་མཐུན་པ་མཚམས་ཀྱི་ནང་ན་འདུག་པ་ལྟུང་བ་མིང་དང་རིགས་ལས་མི་མཐུན་པ་མེད་ན་ཆོས་འདི་པ་སྔར་བསྟན་པ་ངག་ལ་མཐོལ་ན་ཡང་མཐོལ་བ་ཉིད་ཡན་ཏེ། དེ་དག་གི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ལྟུང་བ་མཐོལ་བ་སྤྱིར་བསྟན་པ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། མཐོལ་བའི་སྔགས་རྫོགས་པར་བྱའོ། །མཐོལ་བའི་སྔགས་རིལ་གྱིས་བརྗོད་མ་ནུས་ན་ཐ་ན་མིང་ངམ་རིགས་གཅིག་གོ་བར་བྱས་ན་ཡང་མཐོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདིར་མིང་ནི་ལྟུང་བའི་སྡེ་ཚན་ནོ། །རིགས་ནི་ལྟུང་བ་གང་བྱུང་བའོ། །དེ་ལྟར་ལྟུང་བའི་སྦྱོར་བ་མཐོལ་ན་སྦྱོར་བ་དེའི་སྦྱོར་བ་ཉེས་བྱས་ནི་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མཐོལ་མི་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་མཐོལ་ནས་བཤགས་པ་ནི་དགེ་འདུན་ལྷག་མའི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོ་ལྕི་བ་ནི། མཚམས་གང་ན་དགེ་སློང་ལྔ་ཡན་ཆད་འདུག་པའི་དགེ་སློང་དུད་དུ་མ་བཅད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ། གང་ན་དགེ་སློང་ལྔར་མ་ལངས་པའི་གནས་སུ་བཤགས་སུ་མི་རུང་ངོ༌། །དེར་གནས་གཞན་ནས་དགེ་སློང་དག་གཉེར་ཏེ་ལྔ་ཡན་ཆད་དུ་ཁ་བསྐང་བ་ལ་ནི་བཤགས་སུ་རུང་ངོ༌། །དགེ་སློང་ལྔ་ཡན་ཆད་གནས་པར་དགེ་སློང་གཞན་གཞག་སྟེ། ལྔ་ཡན་ཆད་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བཅད་པ་ལ་ཡང་བཤགས་སུ་མི་ རུང་སྟེ། ལྔ་ཡན་ཆད་ནས་དེ་ན་དགེ་སློང་ཇི་སྙེད་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བཤགས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དགེ་འདུན་ལྷག་མའི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོ་སྤང་བ་ནི་མཚམས་ཀྱི་ནང་ཡང་རུང་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡང་རུང་སྟེ། དགེ་སློང་གཅིག་ལ་བཤགས་པ་ཉིད་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉིན་མཚན་དེའི་དང་པོ་ནི་སྐྱ་རེངས་དང་པོ་དེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིན་མཚན་དེའི་དང་པོ་ནི་སྐྱ་རེངས་དང་པོ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྐྱ་རེངས་པོ་དང༌། སྐྱ་རེངས་བར་མ་དང༌། སྐྱ་རེངས་ཐ་མ་དག་ལས་སྐྱ་རེངས་དང་པོ་དེའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་གྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེའོ། །དེས་ན་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་འཆང་བ་དང། འབྲལ་བ་དང༌། འཇོག་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་ཞག་བཅུ་གཅིག་པའི་སྐྱ་རེངས་དང་པོ་ཤར་བ་དང༌། ཞག་གཅིག་གི་སྐྱ་རེངས་དང་པོ་ཤར་བ་དང༌། ཟླ་བ་གཅིག་ལས་ལྷག་པའི་སྐྱ་རེངས་དང་པོ་ཤར་ན་སྤང་བར་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལས་ལ་ནི་འདས་ན་ཉི་མ་ཤར་བའི་འོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་སྔ་མ་དེའི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གསོ་སྦྱོང་དང་དག་དབྱེ་ལ་སོགས་པ་ཚེས་གྲངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དང་འབྲེལ་པའི་ལས་དག་ལ་ནི་རྐྱེན་འགའ་ཞིག་གིས་དུས་འདས་ཤིང་ཡོལ་བར་གྱུར་ན་ཉི་མ་ཤར་བའི་སྐད་ཅིག་མ་དེའི་དང་པོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིན་མཚན་གྱི་དང་པོ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱ་རེངས་དང་པོ་ཤར་བར་གྱུར་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཇི་སྲིད་དུ་ཉི་མ་ཤར་བར་མ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་གསོ་སྦྱོང་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱར་རུང་ངོ༌། །སྤང་བ་ལ་ནི་འདུ་ཤེས་ལས་གཙོ་ཆེར་རང་གི་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤང་བའི་དངོས་པོ་ལ་ནི་འདུ་ཤེས་ལས་གཙོ་ཆེར་རང་གི་ཉིད་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང༌། ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་གཉིས་ནི་དངོས་པོ་ལས་གཙོ་ཆེར་རང་གི་ཉིད་ཡིན་གྱི་འདུ་ཤེས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ཀོ་ལྤགས་ཀྱི་གཞི་ལས། དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་ལ་ཆོས་གོས་དག་བསྐུར་ཞིང་འདི་ནས་བཏང་བ་དེར་མ་ཕྱིན་པ་དག་ལ་ནི་གང་ལ་ཡང་སྤང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཆོས་གོས་བ་ལ་སོགས་པ་བསྐུར་བ་དེ་ཐག་རིང་པོ་ནས་གནས་པའི་དགེ་སློང་དེ་དབང་བར་བྱས་ན་དངོས་པོ་དེ་ལ་དགེ་སློང་དེ་རང་གི་ཉིད་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པས་ དེས་ན་སྤང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྐུར་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ལས་བརྐུས་ན་ཡང་གང་ལ་བསྐུར་བ་དེ་ལས་བརྐུས་པར་མི་འགྱུར་གྱི། གང་གིས་བསྐུར་བ་དེ་ལས་བརྐུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་དགེ་སློང་ཡང་དག་པར་བྱིན་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་གྱིས་བསྐུར་བའི་དངོས་པོ་དེ་མ་ཐོབ་པ་ཁོ་ནར་ཤིའམ། བསྐུར་བར་བྱེད་པ་དང༌། གཉི་ག་ཤི་བར་གྱུར་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དངོས་པོ་དེ་སྐུར་བར་བྱེད་པའི་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའི། ཡང་དག་པར་བྱིན་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་དངོས་པོ་ལས་རྣམ་པར་གཞག་གི །འདུ་ཤེས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འདུ་ཤེས་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་ནི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་ལ། འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཉིད་ལ་ནི་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ཀྱང་རང་གི་མ་ཡིན་པ་ལ་རང་གིར་འདུ་ཤེས་ན་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །རང་གི་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བ་ནི་སྤང་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ལ་ནི་དངོས་གཞིའོ།
Chinese
如果因为担心去了那里而不说就会犯隐瞒的罪过，因此因为这个原因而不去那里吗？去了别的地方而不说，也没有隐瞒的罪过。无论如何，在因缘未成熟之前不去那里，去别的地方，不在黎明前坦白，以及产生隐瞒的心，这些都是犯了罪，就像前面说的那样。可以坦白的对境，是比丘受具足戒后安住于自性，以及同戒者住在结界内，如果所犯的堕罪在名称和种类上没有不同，那么对先前所说的这些持律者口头坦白，也算是坦白。这些的分类也和前面一样。总的来说，坦白堕罪也和前面一样，要完整地念诵坦白的咒语。如果不能完整地念诵坦白的咒语，即使只说出一个名称或种类，也算是坦白。这里，名称是指堕罪的类别，种类是指所犯的堕罪。这样，如果坦白了堕罪的加行，那么那个加行的加行恶作就不需要另外坦白了。像这样坦白之后，忏悔僧残罪这种严重的堕罪，必须在有五个或五个以上比丘聚集的结界内，向所有没有被分开的比丘忏悔。如果比丘不足五个的地方，就不能忏悔。从其他地方找来比丘，补足五个以上，就可以忏悔。在有五个以上比丘的地方，安排其他比丘，如果把五个以上（的比丘）单独分开，也不能忏悔。从五个以上开始，那里有多少比丘，就必须向所有的比丘忏悔。舍弃僧残罪这种严重的罪过，无论在结界内还是结界外，向一个比丘忏悔本身就是一种恶作。所谓“那天的最初是最初的黎明”，是指那天的最初是最初的黎明，就像这样：从初黎明、中黎明和末黎明中，最初的黎明的第一刹那是什么，那就是。因此，在安立堕罪时，对于持有、分离、放置等等，也要考虑十一天的黎明。
English
If one fears that going there and not confessing would incur the fault of concealment, would one not go there for that reason? Going elsewhere and not confessing does not incur the fault of concealment. In any case, before the conditions are ripe, not going there, going elsewhere, not confessing before dawn, and generating a mind of concealment are all misdeeds, as before. The person to whom one should confess is a fully ordained monk who abides in his own nature, and if there are no differences in name and kind of transgression among those who are of the same discipline and reside within the boundary, then confessing verbally to these upholders of the Dharma as previously taught is itself a confession. The distinctions of these are also as before. The general teaching of confessing transgressions is also as before. The mantra of confession should be recited completely. If one cannot recite the mantra of confession completely, even if one makes known a single name or kind, it becomes a confession. Here, 'name' refers to the category of transgression, and 'kind' refers to the transgression that has occurred. Thus, if one confesses the preparation for a transgression, one does not need to separately confess the misdeed of the preparation for that preparation. Having confessed in this way, the confession of a grave offense of the Sangha-avasesa, which is a serious offense, must be confessed to all the monks who are not separated in a boundary where five or more monks are gathered. It is not permissible to confess in a place where there are not enough five monks. It is permissible to confess if one obtains monks from another place and completes five or more. If other monks are placed in a place where there are five or more monks, it is not permissible to confess even if five or more are separated separately. From five or more onwards, one must confess to all the monks who reside there. Abandoning the grave offense of the Sangha-avasesa, whether inside or outside the boundary, confessing to a single monk is itself a misdeed. The saying, 'The first of that day is the first dawn,' means that the first of that day is the first dawn, like this: of the first dawn, the middle dawn, and the last dawn, whatever is the first moment of the first dawn, that is it. Therefore, in establishing transgressions, one should also consider the dawn of eleven days for holding, separating, placing, and so on.
Chinese
黎明初升之时，以及一日之内的黎明初升之时，若超过一月之黎明初升，则应知为舍堕。关于业，若已过，则称“太阳升起之哦”，这是对先前特征的排除。对于与日期数字的差别相关的羯磨，如布萨和净治等，若因某些因缘而时间已过且已结束，则太阳升起之刹那的最初者，即是日夜之最初。因此，所谓“日”，即使黎明初升已然发生，但在太阳未升起之前，此时仍可进行布萨等羯磨。关于舍堕，所谓“意识比事物更重要”，是指对于舍堕之物，意识比事物本身更重要，而非事物本身。不予而取和死者之物，则是事物比意识更重要，而非意识本身。此处，经文出自皮革之根本：比丘将法衣等物托付给比丘，从此处送出而未到达彼处，则对任何事物都不会成为舍堕。如此教导说：如此托付法衣等物，若能使居住遥远的比丘拥有，则因该比丘对该物没有“这是我自己的”之意识，因此不会成为舍堕。若从托付之物本身偷盗，则不是从被托付者处偷盗，而是从托付者处偷盗。同样，若具有正确给予之意识的比丘，所托付之物尚未获得就已死亡，或者托付者和被托付者都已死亡，则应知该物仅是托付者的死者之物，而非正确给予之物。对此，是从事物上进行区分，而非从意识上。如此，有意识者则成为真实，无意识者则不会堕罪。此外，若将非己之物视为己有，则为恶作。对自己之物心存怀疑，则会舍堕，如实而为则是真实。
English
When the first light of dawn appears, and the first light of dawn within a day, if the first light of dawn exceeds one month, it should be known as Nissaggiya Pacittiya. Regarding actions, if it has passed, it is called "the rising of the sun, o," which is an exclusion of the previous characteristic. For actions related to the difference in date numbers, such as the Uposatha and purification, if the time has passed and ended due to some circumstances, then the first moment of the rising sun is the first of the day and night. Therefore, the so-called "day" means that even if the first light of dawn has already appeared, as long as the sun has not risen, then Uposatha and other actions can still be performed at that time. Regarding Nissaggiya Pacittiya, the so-called "consciousness is more important than the object" means that for the object of Nissaggiya Pacittiya, consciousness is more important than the object itself, not the object itself. Taking what is not given and the belongings of the dead, then the object is more important than consciousness, not consciousness itself. Here, the text comes from the root of the leather: If a bhikkhu entrusts robes and other items to a bhikkhu, and they are sent from here but do not reach there, then it will not become Nissaggiya Pacittiya for anything. This is taught as follows: If entrusting robes and other items in this way can make the bhikkhu living far away possess them, then because that bhikkhu does not have the consciousness that "this is my own" for that object, therefore it will not become Nissaggiya Pacittiya. If stealing from the entrusted object itself, then it is not stealing from the entrusted person, but stealing from the entrusting person. Similarly, if a bhikkhu with the consciousness of correct giving dies before the entrusted object is obtained, or if both the entrusting person and the entrusted person die, then it should be known that the object is only the belongings of the dead of the entrusting person, not the correctly given object. For this, it is distinguished from the object, not from the consciousness. Thus, having consciousness becomes real, and not having consciousness does not lead to offense. Furthermore, if one considers what is not one's own as one's own, then it is a Dukkaṭa. Doubting what is one's own leads to Nissaggiya Pacittiya, and acting according to reality is real.