Tibetan
ད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱེ་བར་བསམས་ཤིང་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྨྲ་བ་ནི་ཕྲ་མའོ། །ཡོ་བྱད་ཀྱི་ཕྱིར་རམ། གནོད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་མ་དྲན་པའི་ཕྱིར་རམ། ཕྲག་དོག་ཏུ་གྱུར་པ་འམ། ཐ་ན་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་རམ། སྟོན་པའམ། ཁ་ཏོན་དུ་བྱེད་པ་འམ། གནས་འཆའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་ཡང་རུང་སྟེ། གཅིག་གིས་གཅིག་ལའམ། གཉིས་དག་ལ་འམ། མང་པོ་རྣམས་ལའམ། དགེ་འདུན་ལའམ། དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་ཀྱིས་གཅིག་ལའམ། དགེ་འདུན་ལ་བྱེད་པའི་བར་དུ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ མང་པོས་སམ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་འདུན་གྱིས་གཅིག་ལ་འམ། དགེ་འདུན་ལ་བྱེད་པའི་བར་དུའོ། །དེ་ལ་ལྟུང་བ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཡོད་ཀྱི་ལྟུང་བའི་ཁྱད་པར་ནི་མེད་དོ། །དགེ་སློང་དབྱེ་བར་བསམས་ནས་དགེ་སློང་གཞན་གྱི་མིའི་སྐྱོན་དུ་སྨྲས་པ་དེ་དག་གཞན་ལ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱོད་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་ཟེར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བའོ། །དེ་ལ་དེས་གང་སྨྲས་པའི་མིང་ཉི་ཚེ་སྨོས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །རིགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་གཞི་མ་སྨོས་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་གྱི་ལྟུང་བྱེད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞི་སྨོས་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ། །ཕ་རོལ་པོ་བྱེ་ཡང་རུང་མ་བྱེ་ཡང་རུང་ཚིག་ཏུ་སྨྲས་པ་ཙམ་གྱིས་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །ས་ལ་འདུག་པས་ནམ་མཁའ་ལ་འདུག་པ་ལ་བྱེད་དམ། ནམ་མཁའ་ལ་འདུག་པས་ས་ལ་འདུག་པ་དང༌། མཚམས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུག་པས་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ན་དུག་པ་ལ་འམ། གོ་བཟློག་པའམ། གཉི་ག་མཚུངས་པའམ། མཚམས་མ་ནན་ཏེ་འམ། རྒལ་ཀྱང་ངོ༌། །བསླབ་པ་བྱིན་པ་ལ་ཡང་ལྟུང་བ་དགེ་སློང་དང་འདྲ་བར་ཐམས་ཅད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །སྔོན་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། དགེ་ཚུལ་མ་རྣམས་ཀྱི་མཐའི་བར་དུ་འབྱེད་པ་དང༌། དེ་དག་གི་དགེ་སློང་ཕྱེ་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །དབྱེ་བར་གྱུར་པའི་ཚིག་ཏུ་སྨྲས་ལ་ཕ་རོལ་པོས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །དེ་ལ་འང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འདུ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་སྦྱར་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྟུང་བྱེད་དོ། །ཕན་པར་བསམས་པ་དང་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་ལས་ཕྱེ་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དབྱེ་བར་བསམས་པ་དང༌། དེ་སྐད་དུ་སྨྲས་པ་དང༌། ཕ་རོལ་པོས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྟེ། ཡན་ལག་གསུམ་གྱིས་སོ། །གསུམ་པའོ།། །།མཉན་ཡོད་ན་སྟེ། དྲུག་སྡེ་རྣམས་ཆོས་བཞིན་དུ་ལས་བྱས་པ་ལས་སྐྱོ་སྡོགས་བྱེད་པས་ན། རྩོད་པའི་གཞིའི་དབང་དུ་མཛད་དེ། མི་བཟོད་པའི་ཉོན་མོངས་པས་
Chinese
是为了现在要做的事情。 认为要离间，以烦恼心说话是挑拨离间。为了财物吗？为了忆念有害的征相吗？变成了嫉妒吗？甚至为了佛法吗？是为了宣讲吗？是为了念诵吗？是为了安住等吗？无论是为了什么，一个人对另一个人，或者对两个人，或者对很多人，或者对僧团，同样地，两个人对一个人，直到对僧团做，同样地，很多人，同样地，僧团对一个人，直到对僧团做。对此，有犯堕罪的差别，但没有堕罪的差别。比丘认为要离间，说了其他比丘的过失，那些对其他人说“某某人这样说你”等等。对此，如果说了他所说的名字，对所有人都变成恶作。如果没有说种姓等八种根本，变成恶作，但不是堕罪。如果说了根本，就是堕罪。对方分开也好，没有分开也好，仅仅说了话就变成堕罪。住在地上的人对住在空中人说吗？住在空中人对住在地上人说吗？住在结界内的人对住在结界外的人说吗？或者反过来说吗？或者两者相同吗？或者没有强调结界吗？或者跨越了吗？对于给予学处也应当像比丘一样在所有方面都了解堕罪。从以前发生堕罪等等开始，直到沙弥尼们的最后，如果离间那些，并且离间他们的比丘，也变成恶作。说了离间的话，但对方没有理解，就是恶作。对此，也是它的自性，并且认知到它的自性，结合六种方式，像以前一样，所有都是堕罪。如果认为有益处，并且从罪恶的朋友中分离，就没有堕罪。认为要离间，并且那样说了，并且对方理解了，通过三种支分。第三（篇）。住在舍卫城。六群比丘们因为对如法所作的事感到厌烦，所以依于诤讼的根本，以不能忍受的烦恼
English
It is for the sake of doing it now. To speak with a mind of affliction, thinking of alienation, is slander. Is it for the sake of possessions? Is it for the sake of remembering harmful signs? Has it become jealousy? Even for the sake of the Dharma? Is it for the sake of teaching? Is it for the sake of reciting? Is it for the sake of dwelling, etc.? Whether it is for the sake of anything, one person to another, or to two people, or to many people, or to the Sangha, similarly, two people to one person, until it is done to the Sangha, similarly, many people, similarly, the Sangha to one person, until it is done to the Sangha. In this regard, there is a difference in committing an offense, but there is no difference in the offense. A bhikkhu, thinking of alienation, speaks of the faults of other bhikkhus, those who say to others, "So-and-so says this to you," etc. In this regard, if he mentions the name of what he said, it becomes a misdeed for all. If the eight roots such as lineage are not mentioned, it becomes a misdeed, but it is not an offense. If the root is mentioned, it is an offense. Whether the other party separates or does not separate, merely speaking the words becomes an offense. Does one who dwells on the ground speak to one who dwells in the sky? Does one who dwells in the sky speak to one who dwells on the ground? Does one who dwells within the boundary speak to one who dwells outside the boundary? Or vice versa? Or are the two the same? Or is the boundary not emphasized? Or has it been crossed? For giving the precepts, one should also understand the offenses in all aspects as a bhikkhu. From the beginning of offenses occurring in the past, etc., until the end of the female novices, if those are alienated, and if their bhikkhus are alienated, it also becomes a misdeed. If alienating words are spoken, but the other party does not understand, it is a misdeed. In this regard, it is also its own nature, and recognizing its own nature, combining the six ways, as before, all are offenses. If one thinks it is beneficial, and separates from evil friends, there is no offense. Thinking of alienation, and speaking in that way, and the other party understanding, through the three branches. The third (chapter). Dwelling in Shravasti. The six groups of bhikkhus, because they are tired of the things done according to the Dharma, therefore, relying on the root of contention, with unbearable afflictions.
Tibetan
བཞི་པ་བཅས་སོ། །ཤེས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པའམ། གཞན་གྱིས་བསྟན་པར་གྱུར་པ་སྟེ། གསལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ལས་དེ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱས་པར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཆོས་བཞིན་མ་ཡིན་པར་བྱས་པར་ཤེས་པ་ལ་ཉེས་པ་ མེད་དོ། །མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐམས་ཅད་མཚམས་ཀྱི་ནང་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་བྱ་བའང་ཐོབ། །མངོན་སུམ་དུའང་གྱུར། འདུན་པ་བླང་བར་འོས་པ་རྣམས་ལས་འདུན་པ་བླངས་པའམ། དེ་དག་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ཀྱང་སླར་བཟློག་པ་མི་འཆགས་པ་ནི། གང་དག་གིས་སླར་བཟློག་ཀྱང་བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །བྱ་བའང་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ལས་བྱ་བར་འོས་པའམ། ཇི་སྙེད་ཀྱི་ལས་གང་བྱ་བ་དེ་སྙེད་རྣམས་བྱ་བ་ཐོབ་པའོ། །གང་གིས་མི་འཆགས་ཤེ་ན། གང་ཟག་བཅུ་བཞི་རྣམས་ཀྱིའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། བུས་པའི་སྟེ། ཉེས་པར་བསམས་པ་སེམས་པ་དང། ཉེས་པར་སྨྲ་བ་སྨྲས་པ་དང༌། ཉེས་པར་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང༌། གླེན་པའི་སྟེ། གང་མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པ་དང༌། མི་གསལ་བའི་སྟེ། གང་དེའི་དོན་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་དང༌། མི་མཁས་པའི་སྟེ། གང་དེའི་ཚིག་གི་དོན་ངེས་པར་མི་མཁས་པ་དང༌། ངོ་ཚ་མེད་པའི་སྟེ། གང་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་བྱུང་བ་དང༌། ནང་དང་བཅས་པའི་སྟེ། གང་འཐབ་མོ་བྱེད་པ་དང༌། མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ན་འདུག་པའི་སྟེ། གང་ཐོས་པའི་ཉེ་འཁོར་སྤངས་པ་དང༌། མཚམས་ཀྱི་ནང་ན་འདུག་པའི་སྟེ། གང་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པ་དང༌། མཚམས་ཀྱི་ནང་ན་འདུག་ཀྱང་གནས་ནས་ཕྱུང་བ་དང༌། ངག་ཡང་དག་པར་མི་སྡོམ་པའི་སྟེ། གང་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ནས་ཚིག་འཁྱལ་པ་སྨྲ་བའི་བར་དུ་དང༌། །སྤྱོད་ལམ་ལས་ཉམས་པའི་སྟེ། གང་སྟན་གང་ལ་འདུག་པ་དེ་ལས་ལངས་པར་གྱུར་པ་དང༌། རང་བཞིན་དུ་མི་གནས་པའི་སྟེ། གང་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་ཅིང་དགེ་སློང་གི་བསླབ་པ་ལ་མི་སློབ་པ་དང༌། བསླབ་པ་བྱིན་པའི་དང༌། གང་ལ་ཆོས་བཞིན་དུ་ལས་བྱེད་པའོ། །གང་ལ་མ་དག་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་འང་མི་འཆགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཡང་ངོ་ཚ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལྷག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་འཆགས་ཤེ་ན། རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་དང༌། ངག་ཡང་དག་པར་སྔོམ་པ་དང༌། མཚམས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུག་པར་གྱུར་པ་དང༌། སྤྱོད་ལམ་ལས་མ་ཉམས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་གང་ལ་ཆོས་བཞིན་དུ་ལས་མ་བྱས་པ་དང༌། རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་བའིའོ། །ལས་བྱེད་པའི་ཚེ་ཡང་གང་གིས་འཆགས་ཤེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། གང་ཟག་བཅུ་གཉིས་བསྐོ་བའི་ཚེ་མི་འདོད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་ཚུ
Chinese
第四部分结束。所谓“知”，是指自己知道，或者他人教导，即指明智的人们如法地完成了那项事务。如果知道事务没有如法完成，则没有过失。所谓“一致”，是指所有人都进入了界内，事务也获得了成功，并且已经显现。从那些应该征求同意的人那里征求了同意，或者即使他们已经显现，也不可撤销，是指那些即使被撤销也很坚定的人。所谓“事务也获得了成功”，是指哪些事务应该做，或者有多少事务应该做，那些事务都获得了成功。被谁不可撤销呢？被十四种人不可撤销。例如：被迷惑的人，即错误地思考、说话和做事的人；被愚笨的人，即不接受经部等的人；不清楚的人，即不理解其意义的人；不聪明的人，即不精通其词语意义的人；无耻的人，即发生了失败的人；有内部争端的人，即争吵的人；住在界外的人，即舍弃了听闻近处的人；住在界内的人，即住在空中（指不参与僧团事务）的人；住在界内却被逐出住处的人；不能正确约束语言的人，即从说谎到说废话的人；行为不端的人，即从所坐的座位上站起来的人；不自然安住的人，即享用一切应该享用的东西，却不学习比丘的戒律的人；被给予戒律的人；以及对谁如法地做事务的人。所谓“对谁不净”也被说成是不可撤销，但这并不比无耻更严重。被谁可以撤销呢？被自然安住的人，正确约束语言的人，住在界内的人，行为不端的人，以及同样地对谁不如法地做事务的人，从不自然安住转变为自然安住的人。在做事务的时候，又被谁可以撤销呢？ 例如：在委任十二个人的时候，不同意的人，以及同样的，比丘
English
The fourth part concludes. "Knowing" means either knowing oneself or being taught by others, that is, the clear ones have properly done that task. If one knows that the task has not been done according to the Dharma, there is no fault. "Agreement" means that everyone has entered the boundary, the task has been accomplished, and it has also become manifest. Consent has been obtained from those who should be asked for consent, or even if they have become manifest, they cannot be revoked, referring to those who are steadfast even if revoked. "The task has also been accomplished" means which tasks should be done, or how many tasks should be done, those tasks have all been accomplished. By whom is it irrevocable? By the fourteen types of people. For example: by the deluded, that is, those who think, speak, and act wrongly; by the foolish, that is, those who do not accept the Sutras, etc.; by the unclear, that is, those who do not understand its meaning; by the unwise, that is, those who are not proficient in the meaning of its words; by the shameless, that is, those in whom defeat has occurred; by those with internal disputes, that is, those who quarrel; by those who dwell outside the boundary, that is, those who have abandoned the vicinity of hearing; by those who dwell within the boundary, that is, those who dwell in the sky (referring to those who do not participate in Sangha affairs); by those who dwell within the boundary but have been expelled from their dwelling; by those who do not correctly restrain their speech, that is, from lying to speaking idle words; by those who have fallen from conduct, that is, those who have risen from the seat on which they were sitting; by those who do not naturally abide, that is, those who enjoy all that should be enjoyed but do not study the precepts of a Bhikshu; by those who have been given precepts; and by those who perform tasks according to the Dharma. It is also said that "impure to whom" is also irrevocable, but this is no more serious than shamelessness. By whom can it be revoked? By those who naturally abide, those who correctly restrain their speech, those who dwell within the boundary, those who have not fallen from conduct, and similarly by those to whom tasks have not been performed according to the Dharma, those who transform from not naturally abiding to naturally abiding. When performing tasks, by whom can it be revoked? For example: when appointing twelve people, those who do not agree, and similarly, Bhikshus