Tibetan
་ཞེས་སྨྲས་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །དགེ་འདུན་སུན་འབྱིན་པ་ལ་ལྟུང་བ་འདི་རྣམ་པར་གཞག་གི །རིགས་སུན་འབྱིན་པ་ལས་མི་ལྡོག་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱིམ་སུན་ཕྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་རྣམ་པ་གཅིག་ལ་ཡང་ལྟུང་བ་གཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ནི་ཡང་དག་པར་འདུ་ཤེས་ནའོ། །ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་དགེ་སློང་ཕྲ་མ་བྱེད་ན་ལྟུང་བའོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་པ་ལ་ནི་བརྫུན་དང་ཕྲ་མའོ། །དགེ་འདུན་ལྷག་མ་བཅུ་གཉིས་པའོ།། །།གྲོང་ཁྱེར་ཀཽ་ཤཱམྦཱིར་འདུན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་གཞིའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། རང་དབང་མེད་པར་མི་བཟོད་པའི་ཉོན་མོངས་པས་བཅུ་གསུམ་པ་བཅས་སོ། །བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་མི་བཟོད་པའོ། །གདོན་པར་གཏོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཕྱེད་ཅིད་བརྗོད་པའོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མདོར་གཏོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ཆོས་དང་མཐུན་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་དང༌། ཐོས་པ་དང༌། དོགས་པའི་ཚིག་གི་ལམ་གསུམ་གྱིས་སོ། །འདུལ་བ་དང་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་དང༌། ཡང་དག་པ་དང༌། དོན་དང་ལྡན་པ་དང༌། འཇམ་པོ་དང༌། མཛའ་བ་ལྟ་བུས་སོ། དགེ་ཡང་རུང༌། སྡིག་ཀྱང་རུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་སྟེ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །ཁྱེད་ལ་ཡང་བདག་གིས་སྨྲས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལམ་བྱུང་བ་བཟློག་པའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་བདག་ལ་ཚིག་གི་ལམ་ཐོང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་འོངས་པའི་དུས་ཀྱི་ཚིག་འགོག་པར་བྱེད་པའོ། །བདག་ལ་མ་སྨྲ་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྨྲས་པ་ཙམ་གང་ཡིན་པ་དེ་བཟོད་དོ་ཞེས་ བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། །གཅིག་ལ་གཅིག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྨྲ་བར་འོས་པ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ལ་གཅིག་འདོམས་ཤིང་རྗེས་སུ་སྟོན་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྟུང་བ་ལས་གླེང་བའོ། །དེ་ཡང་ལྷའི་མིག་དང་རྣ་བས་མཐོང་ངམ་ཐོས་ནས་གླེང་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མ་བསྐོས་པར་མ་ཡིན་ནོ། །དགེ་འདུན་གྱི་དབུས་སུ་མ་ཡིན་ནོ། །དགེ་འདུན་གྱི་དབུས་སུ་ལྟུང་བ་བྱེད་པ་ལ་གླེང་བ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །སུ་ལ་དབེན་པར་གླེངས་པ་ནི་མི་དྲན་ན་དེ་དྲན་པར་བྱའོ། །དྲན་ན་འཁྲུགས་པ་ལྟ་ན་སྐབས་ཕྱེ་ཤིག་ཅེས་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མི་ཕྱེད་ན་མི་སྨྲ་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གཞན་ནས་གཞན་དུ་བྱེད་ན་གདམས་ངག་གཞན་པར་བྱའོ། །གསོ་སྦྱོང་དང་དགག་དབྱེ་བྱ་བ་ཡང་ངོ༌། །དེང་གི་ཉི་མ་
Chinese
如果这样说，就是轻罪。对于僧团的诽谤，这个堕落是可以成立的。对于种姓的诽谤，不是从不退转而来。所谓“家庭的诽谤”，在这里，对于一种情况，堕落的基础就是这样。对于第二种情况，如果认为是真实的。如果以烦恼的心去挑拨离间比丘，就是堕落。如果认为是不真实的，那就是谎言和挑拨离间。这是僧团剩余的第十二条。 为了在 कौशाम्बी (梵文天城体：kauśāmbī，梵文罗马拟音：kauśāmbī，汉语字面意思：憍赏弥)城中集会，以对法享用为基础，由于无自主的不忍烦恼，制定了第十三条。所谓“令人不快的性质”，就是不能忍受言辞。所谓“属于鬼神”，就是半个月半个月地讲述。所谓“属于善逝的经典”，就是由佛陀所制定的。所谓“与法相符”，就是通过见、闻、疑这三种言辞的途径。所谓“与律相符”，就是像时间、真实、有意义、柔和、友善等。所谓“是善也好，是恶也好”，这就是利益和不利益，按照顺序。所谓“我对你说了又有什么用”，就是阻止言辞的途径出现。所谓“有寿命者们，请给我言辞的途径”，就是阻止未来时间的言辞。所谓“不要对我说话”，就是表明容忍已经说过的那些话。所谓“应该互相倾诉”，就是为了区分场合，这样才是应该说的。所谓“互相教诫并随之指示”，就是谈论堕落。而且，通过天眼和天耳看到或听到后谈论，是不可以的。未经允许是不可以的。不在僧团的中央是不可以的。在僧团的中央谈论正在犯堕落的人，是没有堕落的。如果对某人私下谈论，如果不记得，就应该让他回忆。如果记得，看到混乱，就应该区分场合。如果不能区分，就不应该说。同样，如果从一个地方到另一个地方，就应该改变教导。也应该进行布萨和解制。今天的太阳
English
If one speaks thus, it is a minor offense. This transgression is established for defaming the Sangha. It is not from non-retrogression regarding the defamation of lineage. The so-called "defamation of a household" here, for one instance, the basis of the transgression is just as it is. For the second instance, if one perceives it as true. If one slanders a Bhikshu with a mind of affliction, it is a transgression. If one perceives it as untrue, it is a lie and slander. This is the twelfth remaining of the Sangha. Having made the enjoyment of the Dharma the basis for the assembly in the city of कौशाम्बी (Sanskrit Devanagari: kauśāmbī, Sanskrit Romanization: kauśāmbī, Literal meaning: Kaushambi), the thirteenth was enacted due to the unbearable affliction of lacking autonomy. The so-called "nature of being unpleasant" is the inability to endure words. The so-called "belonging to spirits" is speaking in half-month intervals. The so-called "belonging to the Sutras of the Sugata" is by those enacted by the Buddha. The so-called "conforming to the Dharma" is through the three paths of words: seeing, hearing, and doubting. The so-called "conforming to the Vinaya" is like time, truth, meaningfulness, gentleness, and friendliness. The so-called "whether it is good or bad" is benefit and non-benefit, in that order. The so-called "What is the use of me speaking to you?" is to avert the arising of the path of words. The so-called "O fortunate ones, grant me the path of words" is to prevent future words. The so-called "Do not speak to me" indicates that one tolerates whatever has been spoken. The so-called "One should speak to another" is for the sake of distinguishing occasions; thus, it is appropriate to speak. The so-called "admonishing and instructing one another" is discussing transgressions. Moreover, it is not permissible to speak after seeing or hearing with divine eyes and ears. It is not permissible without authorization. It is not permissible in the midst of the Sangha. Speaking about someone committing a transgression in the midst of the Sangha is not a transgression. If one speaks privately to someone, if they do not remember, one should remind them. If they remember, seeing confusion, one should distinguish the occasion. If one cannot distinguish, one should not speak. Similarly, if one acts from one place to another, one should change the instruction. Uposatha and Pravāraṇā should also be done. Today's sun