Tibetan
གེ་འདུན་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྤོང་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་གཞན་སྤོང་བ་དེ་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡོད་པ། རྒྱུ་མེད་པ་ཡོད་དེ། རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང༌། གཞི་གང་ལས་ལྟུང་བ་བྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤོང་བའོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ནི་གླེང་བའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ལ་གཞི་མེད་པས་གླེང་བ་དང༌། གཞན་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་དབང་གིས་གླེང་བ་དང༌། ཕྱིར་བཅོས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་གླེང་བ་དང༌། སྨྱོན་པས་བྱས་པས་གླེང་བ་དག་གིས་སྤོང་བའོ། །དེ་ལྟར་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་འཇོག་པས་གཞན་སྤོང་བ་དེ་ནི་འཁྲུག་ལོང་གི་རྒྱུ་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་འཁྲུག་ལོང་གི་རྒྱུ་གཉིས་པ་མི་གདམས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་འབྱུང་སྟེ་མི་གདམས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་འཇོག་པས་གཞན་སྤོང་བ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་དང༌། རྒྱུ་མེད་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ཏེ་དགྲ་བོས་མི་མཐུན་པར་སྨྲས་པའི་ཚིག་གི་ཕྱིར་སེམས་གཞོལ་བའི་འཁྲུག་ལོང་གཞན་སྤོང་བ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ལ་དགེ་སློང་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པ་ལ་དགེ་འདུན་གྱིས་གང་ཟག་གླེང་བ་པོ་བསྐོ་བ་དང༌། དེས་དེ་ལ་སྐབས་འབྱེད་དུ་གཞུག་པ་དང༌། དུས་སུ་དབེན་པའི་མཐར་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་རྒྱུ་དང་བཅས་པས་གླེང་བ་དང༌། ཡུལ་དང་དུས་དང༌། གཞི་གང་ལས་ལྟུང་བ་བྱུང་བའི་སྒོ་ནས་དྲན་པར་བྱ་བ་དང༌། སྐབས་མི་འབྱེད་ན་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དང༌། མི་གདམས་པ་ཉིད་དང༌། གཏམ་འདྲེ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་དང༌། གསོ་སྦྱོང་གཞག་པ་དང༌། དགག་དབྱེ་གཞག་པ་དང༌། ཕུར་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཉིད་དང༌། མི་གདམས་པའི་རྒྱུ་ལས་རྩོད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་འདུལ་བ་དང༌། ཚུལ་ཤིང་མང་པོ་སྦྱིན་པས་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱས་པས་ཞི་བར་བྱ་བ་དང༌། གཞན་སྤོང་བ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས། དགེ་སློང་ལྟུང་བ་མེད་པ་གཞི་མེད་པས་གླེང་བ་དང༌། གཞན་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་དབང་གིས་གླེང་བ་དང༌། ཕྱིར་བཅོས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པས་གླེང་བ་དང༌། སྨྱོན་པས་བྱས་བས་གླེང་བ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་དང་བཅས་པ་དང༌། མི་གདམས་པའི་རྒྱུད་ལས་རྩོད་པ་དྲན་པས་འདུལ་བ་དང༌། མ་སྨྱོས་པས་འདུལ་བས་དག་པ་སྦྱིན་པས་ཞི་བར་བྱ་བ་གང་བྱུང་བ་སྟེ། དེ་ནི་མི་གདམས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འཁྲུག་ལོང་གི་རྒྱུ་གཉིས་པ་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་འཇོག་པས་གཞན་སྤོང་བ་ལས་འཁྲུག་ལོང་གཉིས་པ་མི་གདམས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་བྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལྟུང་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་
Chinese
是使僧团安住自性之外而另行舍弃。那舍弃其他的，有具有因的，有不具有因的。具有因的，是处所和时间，以及从何处发生堕罪之因的具有者而舍弃。不具有因的，是对所说无有罪过，以无有根据而说，以及以随顺他人而说，以及不依赖于事后补救而说，以及疯癫者所作而说等舍弃。如是，以安立教诫等而舍弃其他的，是诤讼的第二因。从那诤讼的第二因，因不教诫而发生争论，即称为因不教诫而争论。以安立教诫等而舍弃其他的，具有因的和不具有因的，依靠于此，由于怨敌说不和合之语的缘故，心执著的诤讼，对于舍弃其他的具有因的，对于比丘具有堕罪的，僧团委任说者之人，以及令彼入于开导，以及于寂静之处，以正念和正知，以具有因而说，以及从处所和时间，以及从何处发生堕罪之门而忆念，若不开导，则唯是言说，以及唯是不教诫，以及说杂乱之语等，以及安立布萨，以及安立破立，以及唯是具有橛等，以及唯是具有眷属，以及从不教诫之因，以现量调伏争论， 以布施众多木杖，以使相续合一而息灭，以及从舍弃其他的和不具有因的，比丘没有堕罪，以无有根据而说，以及以随顺他人之权势而说，以及不依赖于事后补救而说，以及疯癫者所作而说等具有眷属，以及从不教诫之相续，以正念调伏争论，以及以不疯癫者调伏，以布施清净而息灭所生之果。此即称为因不教诫而争论。如是，当知从诤讼的第二因，以安立教诫等而舍弃其他的，发生诤讼的第二因，因不教诫而争论。唯是具有堕罪。
English
It is to abandon the Saṅgha separately from abiding in its own nature. That abandonment of others, there is one with cause, and one without cause. The one with cause is the place and time, and the one who has the cause of the downfall from where it occurred is abandoned. The one without cause is speaking without fault, speaking without basis, and speaking according to others, and speaking without relying on subsequent remedies, and speaking by madmen, etc. Thus, abandoning others by establishing instructions, etc., is the second cause of strife. From that second cause of strife, disputes arise because of not instructing, which is called disputes because of not instructing. Abandoning others by establishing instructions, etc., relying on the one with cause and the one without cause, because the enemy speaks discordant words, the strife of clinging to the mind, for abandoning others with cause, for a monk with downfall, the Saṅgha appoints a speaker, and causes him to enter into guidance, and in a secluded place, with mindfulness and awareness, speaks with cause, and from the place and time, and from the gate of where the downfall occurred, to be mindful, and if not guided, then it is only speaking, and only not instructing, and speaking confused words, etc., and establishing the Uposatha, and establishing the rejection, and only having pegs, etc., and only having retinue, and from the cause of not instructing, to subdue the dispute by direct perception, To pacify by giving many wooden staffs, by making the continuum one, and from abandoning others and without cause, a monk without downfall, speaking without basis, and speaking according to the power of others, and speaking without relying on subsequent remedies, and speaking by madmen, etc., having retinue, and from the continuum of not instructing, to subdue the dispute with mindfulness, and to subdue with the non-mad, to pacify by giving purity what arises. This is called disputes because of not instructing. Thus, it should be known that from the second cause of strife, abandoning others by establishing instructions, etc., the second cause of strife arises, disputes because of not instructing. Only having downfall.