Tibetan
ཁམ་ཧ་ཅང་ཆེན་པོར་ཟས་ཟ་བར་བྱེད་ནས་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་པ་ཅན་དག་གིས་མཐོང་ནས་སྨོད་པར་བྱེད་དེ། འཕགས་པ་དག་མུ་ཏོ་བདག་འདི་ལྟར་འཚལ་བས་འདི་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ལགས་ཀྱིས། འདི་ལྟར་མ་གསོལ་ཅིག །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་འདི་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །འཕགས་པ་དག་དགོས་པ་གང་ལགས། ཇེ་དང་པོར་ཁྱེད་ཅག་ཉིད་མི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། བསླབས་པར་གྱུར་པའོ། །དེ་དག་རྒྱ་ཆེར་སྨོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཐོས་ནས་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། ཁྱིམ་པ་དག་ཟེར་བ་བདེན་ནོ་སྙམ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཁམ་ཧ་ཅང་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ། ཉེས་པ་ནི་ཁམ་ཧ་ཅང་ཆེན་པོར་ཟ་བའོ། །དེ་ལ་ཁམ་ཧ་ཅང་ཆེན་པོར་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམ་ཧ་ཅང་ཆེན་པོ་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་ བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་ཁམ་ཧ་ཅང་ཆེ་བ་དང་ཟས་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཅིག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བ་དང་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསླབ་པ་ལྔ་བཅུ་པའོ།། །།ཁམ་རན་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དྲུག་སྡེ་དག་ཁྱིམ་གཞན་དུ་ཟས་ཟ་བ་ན་ཁམ་རན་པ་མ་ཡིན་པར་ཟ་ནས་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་པ་ཅན་དག་གིས་མཐོང་ནས་སྨོད་པར་བྱེད་དེ། འཕགས་པ་དག་བྱིས་པ་ཁྱེའུ་དང་མུ་ཏོ་བ་དག་འདི་ལྟར་འཚལ་བས་འདི་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ལགས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་མ་གསོལ་ཅིག །ད་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་འདི་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །འཕགས་པ་དག་དགོས་པ་གང་ལགས། ཇེ་དང་པོར་ཁྱེད་ཅག་ཉིད་མི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། བསླབ་པར་གྱུར་པའོ། །དེ་དག་རྒྱ་ཆེར་སྨོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཐོས་ནས་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། ཁྱིམ་པ་དག་ཟེར་བ་བདེན་ནོ་སྙམ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཁམ་རན་པར་ཟས་བཟའ་
Chinese
吃非常大的食物时，被婆罗门和有信仰的施主们看见并谴责说：‘圣者们像哑巴一样这样乞食，这不合规矩，不要这样吃。’他们说：‘有知识的人们，这有必要。’圣者们，有什么必要呢？第一，你们自己不明白，并且应该学习。’听到他们开始广泛地谴责，当时比丘们向薄伽梵禀告，薄伽梵心想：‘在家人们说的是真的。’于是像以前一样，规定应该学习不要吃非常大的食物。地点是舍卫城（Shravasti，古印度城市名）。人物是六群比丘。烦恼是不合规矩。过失是吃非常大的食物。所谓‘不是非常大的食物’，就是也不是非常大的食物，应该这样好好地学习吃食物。这里，实际的堕罪的安立是，在实际的情况下，如果没有那样学习，就会变成忏悔的恶作的实际情况。这里的作者是非常大的食物和食物本身。这里的分支是一个，就是实际的成就本身。关于结合和结合的结合的成就本身，如果有什么不合适的，也会像以前一样受到责备。第五十条戒律。关于应该学习适量地吃食物的开端是，佛薄伽梵住在舍卫城（Shravasti）的祇陀林给孤独园。六群比丘们在其他人家里吃食物时，不适量地吃，被婆罗门和有信仰的施主们看见并谴责说：‘圣者们像小孩和哑巴一样这样乞食，这不合规矩，不要这样吃。’他们说：‘有知识的人们，这有必要。’圣者们，有什么必要呢？第一，你们自己不明白，并且应该学习。’听到他们开始广泛地谴责，当时比丘们向薄伽梵禀告，薄伽梵心想：‘在家人们说的是真的。’于是像以前一样，规定应该学习适量地吃食物。
English
While eating very large morsels of food, they were seen and reproached by Brahmins and faithful householders, who said: 'Holy ones, you beg like mutes, this is not proper, do not eat like this.' They said: 'Learned ones, there is a need for this.' Holy ones, what is the need? First, you yourselves do not understand, and should learn.' Hearing that they began to reproach widely, at that time the monks reported to the Blessed One, and the Blessed One thought: 'What the householders say is true.' So, as before, he made the rule that one should learn not to eat very large morsels. The place was Shravasti. The persons were the group of six. The affliction was impropriety. The fault was eating very large morsels. What is called 'not very large morsels' is that it is not very large morsels, one should learn to eat food well in that way. Here, the actual laying down of the transgression is that if one does not learn in that way in the actual situation, it becomes the actual situation of an offense to be confessed. The agent here is the very large morsel and the food itself. The branch here is one, which is the accomplishment of the actual itself. Regarding the accomplishment of the combination and the combination of the combination, if there is anything inappropriate, it will be blamed as before. The fiftieth precept. The beginning of the precept that one should learn to eat food in moderation is that the Buddha Bhagavan was dwelling in Shravasti, in the Jeta Grove, Anathapindika's Garden. When the group of six were eating food in other people's homes, they were eating immoderately, and were seen and reproached by Brahmins and faithful householders, who said: 'Holy ones, you beg like children and mutes, this is not proper, do not eat like this.' They said: 'Learned ones, there is a need for this.' Holy ones, what is the need? First, you yourselves do not understand, and should learn.' Hearing that they began to reproach widely, at that time the monks reported to the Blessed One, and the Blessed One thought: 'What the householders say is true.' So, as before, he made the rule that one should learn to eat food in moderation.
Tibetan
བར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ། ཉེས་པ་ནི་ཁམ་རན་པ་མ་ཡིན་པར་ཟ་བའོ། །དེ་ལ་ཁམ་རན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་དང་མཐུན་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པའི་ཁམ་རན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་ཁམ་རན་པར་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཟས་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཅིག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བ་དང་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསླབ་པ་ལྔ་བཅུ་གཅིག་པའོ།། །། ཁམ་མ་གཟས་པར་ཁ་མི་གདང་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་རབ་ན་བཞུགས་སོ། །མཉན་ཡོད་ན་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་གིས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་གཞན་དུ་གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་པ་དང༌། ཇི་ཙམ་ན་དྲུག་སྡེ་དག་གི་འོག་ན་དགེ་སློང་རྒན་ཞུས་ཞིག་འདུག་པ་དེ་ཁ་གདངས་ཏེ་རྒན་པའི་མཐའ་ལོགས་སུ་ལྟ་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཉེ་དགས་དེའི་ཁར་བོང་བ་བཅུག་སྟེ། ཇེ་དང་པོར་འདི་ཟོ་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ། ཁམ་མ་གཟས་པར་ཁ་མི་གདང་བར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་རྒན་ཞུགས། ཉོན་མོངས་པ་ནི་རྔམ་ཆེ་བ། ཉེས་པ་ནི་ཁམ་མ་གཟས་པར་ཁ་གདངས་པའོ། །དེ་ལ་ཁམ་མ་གཟས་པར་ཁ་མི་གདང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་ཁམ་ཁའི་སྒོར་ཉེ་བར་མ་འོངས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཁའི་སྒོ་གདང་བར་མི་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཟས་བཟའ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་ཁམ་མ་གཟས་པར་ཁ་གདངས་པ་དང་ཟས་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཅིག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བ་དང་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསླབ་
Chinese
之间应当学习，这样制定。地点是舍卫城（梵文：Śrāvastī）。人物是六群比丘。烦恼是不如法。罪过是不如法地吃食物。所谓“如法”是指与自己相符，与世间相符的如法。因此，应当好好地学习吃食物。 这里，真实的堕罪的安立是，在真实的情况下，如果没有那样学习，就会变成应当忏悔的恶作的真实。 此处的作者是不如法和食物本身。 此处的支分是一个，即真实的成就本身。 加行和加行的加行的成就本身等，根据情况应当呵责，也如前一样。 第五十一条学处。 不嚼食物不张口应当学习的缘起是： 佛薄伽梵住在舍卫城（梵文：Śrāvastī）的胜林给孤独园（Jetavanārāthapindada-ārāma）。 在舍卫城（梵文：Śrāvastī），一位施主邀请佛陀等比丘僧团到其他人家里应供。当时，六群比丘中有一位老比丘坐在下面，他张着嘴，看着老人的旁边。一位近事男把粪便放进他的嘴里，说：“先吃这个！”听到后，当时比丘们向薄伽梵禀告。薄伽梵如前一样，制定了“不嚼食物不张口应当学习”。地点是舍卫城（梵文：Śrāvastī）。人物是老比丘。烦恼是贪婪。罪过是不嚼食物就张口。 所谓“不嚼食物不张口”是指，在食物没有靠近嘴边之前，不应该张开嘴。因此，应当好好地学习吃食物。 这里，真实的堕罪的安立是，在真实的情况下，如果没有那样学习，就会变成应当忏悔的恶作的真实。 此处的作者是不嚼食物就张口和食物本身。 此处的支分是一个，即真实的成就本身。 加行和加行的加行的成就本身等，根据情况应当呵责，也如前一样。 学
English
In between, one should learn, thus it was established. The place is Shravasti. The person is the group of six. The affliction is that which is not in accordance with the Dharma. The fault is eating food improperly. "Properly" means that which is in accordance with oneself and in accordance with the world. Therefore, one should learn to eat food well. Here, the establishment of the actual downfall is that if one does not learn in that way in the actual situation, it becomes the actual basis for an act of wrongdoing that must be confessed. The agent here is that which is not proper and the food itself. The limb here is one, which is the accomplishment of the actual itself. The application and the accomplishment of the application of the application itself, etc., should be reproached as appropriate, as before. The fifty-first precept. The basis for learning not to open the mouth without chewing food is: The Buddha, the Bhagavan, was dwelling in Shravasti, in the Jeta Grove, Anathapindada's Garden. In Shravasti, a householder invited the Buddha and the Sangha of monks to another house for a meal. At that time, among the group of six, there was an elderly monk sitting below, who was opening his mouth and looking to the side of the elder. A layperson put dung in his mouth and said, "Eat this first!" Upon hearing this, the monks then reported to the Bhagavan. The Bhagavan, as before, established, "One should learn not to open the mouth without chewing food." The place is Shravasti. The person is the elderly monk. The affliction is greed. The fault is opening the mouth without chewing food. "Not opening the mouth without chewing food" means that one should not open the mouth until the food is close to the mouth. Therefore, one should learn to eat food well. Here, the establishment of the actual downfall is that if one does not learn in that way in the actual situation, it becomes the actual basis for an act of wrongdoing that must be confessed. The agent here is opening the mouth without chewing food and the food itself. The limb here is one, which is the accomplishment of the actual itself. The application and the accomplishment of the application of the application itself, etc., should be reproached as appropriate, as before. Learning