Tibetan
སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་གཞན་དུ་གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་ནས། ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་ཚོད་མ་ནི་མང༌། འབྲས་ཆན་ནི་ཉུང་ནས་དྲུག་སྡེ་དག་གིས་ཚོད་མས་འབྲས་ཆན་བཀབ་པ་དང༌། ཁྱིམ་བདག་དེས་ཚོད་མ་མཐོང་ནས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་དག་འབྲས་ཆན་མ་མཆིས་སམ་ཅི། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཁྱིམ་བདག་འདིར་ལྟོས་ཤིག །དེས་འབྲས་ཆན་གཞན་ཡང་བྱིན་ནོ། །དགེ་སློང་རྣམས་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་དོང་སྟེ་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཁྱིམ་བདག་སྔ་མ་དེས་འབྲས་ཆན་བཟང་པོ་བྱས་ནས་འདི་ལྟར་ཚོད་མ་ཉུང་ངོ༌། །ཁྱིམ་བདག་ཕྱི་མ་དེས། ཚོད་མ་བཟའ་པོ་བྱས་ནས་འདི་ལྟར་འབྲས་ཆན་ཉུང་ངོ༌། །དྲུག་སྡེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ནི་སྔ་མར་ཡང་ཚོད་མ་མང་དུ་ཐོབ་ལ་ཕྱི་མར་ཡང་འབྲས་ཆན་མང་དུ་ཐོབ་པོ། །ཇི་ལྟར་དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་བརྗོད་པ་དང་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ཅག་དེ་ལྟར་རུང་ངམ། རུང་ཡང་སྲིད་མི་རུང་ཡང་སྲིད་དེ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་དེ་ལྟར་བྱས་སོ་ཞེས་ཟེར་བའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡང་འདོད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་ཆན་གྱིས་ཚོད་མ་མི་དགབ། ཚོད་མས་འབྲས་ཆན་མི་དགབ་པར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཡེབ་རྔམ། ཉེས་པ་ནི་ཡང་འདོད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་ཆེན་གྱིས་ཚོད་མ་འགེབས་བ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡང་འདོད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་ཆན་གྱིས་ཚོད་མ་འགེབས་བ་དང༌། ཚོད་མས་འབྲས་ཆན་འགེབས་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་འདོད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་ཆན་གྱིས་ཚོད་མ་མི་དགབ། ཚོད་མས་འབྲས་ཆན་མི་དགབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པས་འབྲས་ཆན་གྱིས་ཚོད་མ་མི་དགབ། ཚོད་མས་འབྲས་ཆན་མི་དགབ་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཟས་བླང་བར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་ཡང་འདོད་པའི་བསམ་པ་དང༌། གཅིག་གིས་གཅིག་འགེབས་པ་དང་ཟས་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཅིག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བ་དང་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསླབ་པ་བཞི་བཅུ་དྲུག་པའོ།། །།བཅའ་བ་དང་བཟའ་བའི་སྟེང་དུ་ལྷུང་བཟེད་མི་གཟུང་བར་བསླབ་པར་
Chinese
有一次，僧团应邀到另一户人家接受供养。那家的菜很多，米饭很少，六群比丘就用菜盖住米饭。那家的主人看见菜，就问：‘各位圣者，没有米饭吗？’他们说：‘施主，你看看这里。’那人又给了他们米饭。比丘们回到寺庙，说：‘各位有道之士，之前的施主做了好米饭，所以菜很少。之后的施主做了好菜，所以米饭很少。’六群比丘说：‘我们之前也得到了很多菜，之后也得到了很多米饭。’他们讲述事情的经过，比丘们说：‘你们这样做可以吗？’他们说：‘可以也可以不可以，反正我们就是这样做了。’当时，比丘们禀告了世尊。世尊说：‘因为贪求，所以不应该用米饭盖菜，也不应该用菜盖米饭，应当这样学习。’因此制定了戒律。地点是舍卫城（古印度地名）。人物是六群比丘。烦恼是粗暴。罪过是因为贪求，用米饭盖菜，用菜盖米饭。因此，因为贪求，不应该用米饭盖菜，也不应该用菜盖米饭。’所谓‘不应该用米饭盖菜，也不应该用菜盖米饭’，是指怀着想要再次获得的念头，用米饭不盖菜，用菜不盖米饭。因此，应当这样好好地接受食物。这里对根本堕罪进行
English
Once, a monastic community was invited to another household to receive offerings. That household had a lot of vegetables but little rice, so the group of six monks covered the rice with the vegetables. The householder saw the vegetables and asked, 'Venerable ones, is there no rice?' They said, 'Householder, look here.' That person gave them more rice. The monks returned to the monastery and said, 'Venerable ones, the previous householder made good rice, so there were few vegetables. The later householder made good vegetables, so there was little rice.' The group of six monks said, 'We received a lot of vegetables before and a lot of rice later.' As they were recounting what had happened, the monks said, 'Is it proper for you to do that?' They said, 'It may be proper or improper, but that's what we did.' At that time, the monks reported to the Blessed One. The Blessed One said, 'Because of craving, one should not cover vegetables with rice, nor should one cover rice with vegetables. One should train in this way.' Therefore, the rule was established. The place was Shravasti. The people were the group of six monks. The affliction was roughness. The offense was because of craving, covering vegetables with rice, and covering rice with vegetables. Therefore, because of craving, one should not cover vegetables with rice, nor should one cover rice with vegetables. 'One should not cover vegetables with rice, nor should one cover rice with vegetables' means that with the intention of wanting to obtain more, one does not cover vegetables with rice, and one does not cover rice with vegetables. Therefore, one should properly receive food in this way. Here, the fundamental transgression is classified: In the actual situation, if one does not train in this way, it becomes the basis for an offense that must be confessed. The agent here is the thought of craving, and covering one with the other, and the food itself. There is only one branch here, which is the actual accomplishment. Regarding the combination and the accomplishment of the combination, blame is given as appropriate, as before. The forty-sixth precept. Regarding the establishment of the rule and eating, one should not hold the alms bowl
Tibetan
བྱ་བའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དགེ་སློང་ དག་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བའི་སྟེང་དུ་ལྷུང་བཟེད་འཛིན་པར་བྱེ་ནས་བྲམ་ཟ་དང་ཁྱམ་བདག་དང་པ་ཅན་དག་གིས་མཐོང་ནས་སྨོད་པར་བྱེད་དེ། འཕགས་པ་དག་གཙང་སྤྲ་ནི་ཐ་དད་པ་ལགས་ནི་ཅིའི་སླད་དུ་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བའི་སྟེང་དུ་ལྷུང་བཟེད་འཛིན་པར་མཛད། འདི་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ལགས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་མ་མཛད་ཅིག །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་འདི་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །འཕགས་པ་དག་དགོས་པ་གང་ལགས། ཇེ་དང་པོར་ཁྱེད་ཅག་ཉིད་མི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་བསླབས་པར་གྱུར་པའོ། །དེ་དག་རྒྱ་ཆེར་སྨོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཐོས་ནས། སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ་ཁྱིམ་པ་དག་ཟེར་བ་བདེན་ནོ་སྙམ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ། བཅའ་བ་དང་བཟའ་བའི་སྟེང་དུ་ལྷུང་བཟེད་མི་གཟུང་བར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ། ཉེས་པ་ནི་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བའི་སྟེང་དུ་ལྷུང་བཟེད་འཛིན་པའོ། །དེ་ལ་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བའི་སྟེང་དུ་བཟེད་མི་གཟུང་བར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བའི་སྟེང་དུ་ལྷུང་བཟེད་གཟུང་བར་མི་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཟས་བླང་བར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྷུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསླབ་པ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ནས་བཤགས་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བའི་སྟེང་དུ་ལྷུང་བཟེད་འཛིན་པ་དང་ཟས་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཅིག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བ་དང་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ལེགས་པར་ཟས་བླང་པར་བསླབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་མན་ཆད་འདི་ཡན་ཆད་ཐམས་ཅད་ནི་གྲང་དང་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ལེགས་པར་ཟས་བླང་བར་བསླབ་པར་བྱ་བའི་སྤྱོད་པ་ཡིན་པར་སྦྱར་རོ། །བསླབ་པ་བཞི་བཅུ་བདུན་པའོ།། །།སྡོམ་ལ། ཟས་ལ་ལེགས་པར་བྱ་བ་དྲུག །ཙུག་ཙུག་ལ་སོགས་རྣམ་པ་ལྔ། །འབྲུ་ ནས་ཐ་དད་བྱེད་པ་ལྔ། །ལག་པ་ལྡག་ལ་སོགས་པ་ལྔ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ། སྔོ་མ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་དང༌། དགོས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ།
Chinese
事情的缘起是：佛陀世尊住在舍卫城祇陀林给孤独园。众比丘在食物和饮料上持钵乞食时，被婆罗门、居士和外道们看见并加以呵斥：“这些圣者，清净的行为是各不相同的，为何在食物和饮料上持钵？这不合规矩，不要这样做！”他们说：“贤者们，这有必要。”“圣者们，有什么必要呢？首先，你们自己是不懂且远离学习的。”听到他们大肆呵斥，当时众比丘向世尊禀告。世尊心想：那些在家人的话是真的。于是像以前一样，制定了在食物和饮料上不持钵的戒律。地点是舍卫城，人物是六群比丘，烦恼是不合规矩，过失是在食物和饮料上持钵。因此，制定了在食物和饮料上不持钵的戒律，即不在食物和饮料上持钵，应当好好地受用食物。在此，对根本堕罪进行 分开五种，舔手等五种。如是说。关于“青稞粥”这个词的意义，以及必要性，都和以前一样。
English
The basis of the matter is: The Buddha, the Bhagavan, was dwelling in Jeta Grove, Anathapindika's Garden in Shravasti. When the monks were holding their alms bowls over food and drink, Brahmins, householders, and heretics saw them and rebuked them, saying: "These noble ones, their pure conduct is different, why do they hold their alms bowls over food and drink? This is not proper, do not do this!" They said: "Wise ones, there is a need for this." "Noble ones, what is the need? First of all, you yourselves are ignorant and devoid of learning." Having heard them scolding extensively, at that time the monks reported to the Bhagavan. The Bhagavan thought: What those householders say is true. So, as before, he made the rule that one should not hold the alms bowl over food and drink. The place was Shravasti, the persons were the group of six, the affliction was impropriety, the fault was holding the alms bowl over food and drink. Therefore, the rule was made that one should not hold the alms bowl over food and drink, that is, one should not hold the alms bowl over food and drink, and one should properly partake of the food. Here, the classification of the fundamental downfall is: In the fundamental situation, if one does not do so, it will become the basis of an act of wrongdoing that must be confessed. The agent of this is holding the alms bowl over food and drink, and the food itself. For this, there is only one branch, which is the accomplishment of the fundamental itself. Regarding the combination and the accomplishment of the combination of combinations, one should rebuke as appropriate, and this is also as before. From "One should properly partake of food" onwards, up to here, all the situations of cold and temples, etc., should be combined as the practice of properly partaking of food. The forty-seventh training is complete. The verse says: On food, do six things well, tsuk tsuk etc. five kinds, grain distinguish five kinds, licking hands etc. five kinds. Thus it is said. Regarding the meaning of the word "green barley porridge," and the necessity, it is the same as before.