Tibetan
ག་སྟེ་ནགས་ཁྲོད་དུ་བྱེར་རོ། །དེ་ནས་དེ་དག་ལམ་གོལ་བ་ནས་ཤོ་གམ་འདྲལ་ལ་བསྒུགས་པ་དག་ཐོ་འཚམས་ཏེ། རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་གྱི་སྒེའུ་ཆུང་ནས་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ། བལ་གྱི་ཁུར་དེ་དག་བཤིག་པ་དང་རི་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་འདྲ་བའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འདྲ་བར་རྣམ་པར་གནས་ཤིང༌། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་ཚ་བར་མི་བྱེད་པར་ཁེངས་པར་བྱེད་པ་ལ། དགེ་སློང་དོན་ཉུང་དུ་དག་སྨོད་པར་བྱེད་ཕྱར་ཀ་གཏོང་བར་བྱེད། ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་ཏེ། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ། དགེ་སློང་རྣམས་ལམ་དུ་ཞུགས་པས་ལུག་བལ་དག་རྙེད་ལ། འདོད་ན་དགེ་སློང་དེས་བླང་བར་བྱའོ། །བླངས་ནས་ཁྱེར་བ་མེད་ན་དཔག་ཚད་གསུམ་གྱི་མཐའི་བར་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྐུར་བར་བྱའོ། །དེ་ལས་འདས་པར་ཁྱེར་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་འདོད་ཞེ་ན་དང་ངོ་ཚ་མེད་པ། ཉེས་པ་ནི་རྒྱང་གྲགས། ཀྱི་མཐར་བལ་ཁུར་བའོ། །དེ་ལ་དགེ་སློང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དྲུག་སྡེའམ། གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པའོ། །ལམ་དུ་ཞུགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགོན་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པས་སོ། །ལུག་བལ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལུག་གི་བལ་དག་གོ །རྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལས་སོ། །འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དོན་དུ་གཉེར་ནའོ། །དགེ་སློང་དེས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མནོད་པར་བྱ་བའོ། །བླངས་པ་ཁྱེར་བ་མེད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རུང་བར་བྱེད་པ་མེད་ནའོ། །དཔག་ཚད་གསུམ་གྱི་མཐའི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔག་ཚད་གསུམ་གྱི་མཐར་ཕྱིན་པར་ཐུག་པའི་བར་ཚུན་ཆད་དུའོ། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྐུར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་རང་གིས་བསྐུར་བར་བྱ་བའོ། །དེ་དག་ལས་འདས་པར་ཁྱེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་ཐལ་བར་ཁྱེར་ནའོ། །སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། དགེ་སློང་ལམ་དུ་ཞུགས་པས་ལུག་བལ་དག་རྙེད་ལ་འདོད་ཅིང་བླངས་ནས་ཁྱེར་བ་མེད་ན། དཔག་ཚད་ལས་རྒྱང་གྲགས་གཅིག་གི་མཐའ་ལས་འདས་པར་ཁྱེར་ན། བལ་ཐོགས་པའི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་ལུག་བལ་རུང་བ་དང༌། རྒྱང་གྲགས་ཀྱི་མཐར་ཁྱེར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ལྔས་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལུག་བལ་དང༌། རུང་བ་དང༌། ཞྭ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ལས་ལྷག་པ་དང༌། རང་གིས་ཁྱེར་བ་དང
Chinese
如果流落到森林中。之后他们迷路后，等待着剥取兽皮的人们停止喧嚣，从祇陀林（Jetavana）的小屋进入，那些羊毛的负担被卸下，像须弥山一样的巨大堆积般存在着，而他们自己不感到羞耻，却感到满足。比丘们谴责那些少欲知足的比丘，进行诽谤，说出恶语的时候，比丘们向薄伽梵禀告。之后，薄伽梵像之前一样说：比丘们，在路上行走时，如果得到羊毛，如果需要，那位比丘可以取走。取走后，如果没有搬运，就自己搬运到三俱卢舍的尽头。如果超过这个距离搬运，就是舍堕罪。这样制定了戒律。地点是舍卫城（Śrāvastī）。人物是六群比丘。烦恼是贪欲、嗔恚和无惭。罪过是远距离，
English
If they were to wander into the forest. Then, after they had lost their way, those waiting for the skinners to stop their clamor, entered from the small hut of Jeta Grove, and those burdens of wool were unloaded, existing like a great heap resembling Mount Meru, and they themselves did not feel ashamed, but were content. The monks reproached those monks who were content with little, slandered them, and spoke evil words. Then the monks reported to the Blessed One. Then the Blessed One said as before: Monks, if you find wool while walking on the road, if you need it, that monk may take it. Having taken it, if he does not carry it, he should carry it himself to the end of three yojanas. If he carries it beyond that distance, it is an offense of expiation. Thus the rule was established. The place was Śrāvastī. The persons were the group of six monks. The afflictions were desire, anger, and shamelessness. The offense was a long distance.
Tibetan
༌། རྒྱང་གྲགས་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའོ། །དེ་དག་ལས་ཡན་ལག་མ་ཚང་ན་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ། །བལ་ཐོགས་པའི་སྤང་བ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པའོ།། །།བལ་རྨེལ་དུ་འཇུག་པའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ། མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དྲུག་སྡེ་དག་གིས་བལ་དེ་དག་ཆ་དྲུག་ཏུ་བགོས་ནས་འཆར་ཀས་རང་གི་སྐལ་བའི་བལ་དེ་དག་སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ཆེན་མོ། གཽ་ཏ་མི་ལ་རྨེལ་དུ་བཅོལ་ནས། དེ་སློབ་མ་གཉིས་ལེན་དུ་བཏང་སྟེ། དབྱར་ཁང་དུ་བཤིག་ནས་ཕུང་པོ་ཆེན་པོར་རྣམ་པར་གནས་པར་གྱུར་པ། སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ ཆེན་མོ་གཽ་ཏ་མིའི་འཁོར་དང་བཅས་པས། ཡུན་རིང་མོ་ཞིག་ཏུ་རྨེལ་བས། དེ་དག་གི་ལག་པ་གཉིས་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་བཅོ་བླག་མཁན་གྱི་ལག་པ་དམར་བ་ལྟར་དམར་བ། ཤིན་ཏུ་དམར་བར་གྱུར་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་བབ་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་དགེ་སློང་དག །དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་ལུག་བལ་དག་རྨེལ་དུ་འཇུད་དམ་ཞེས་བཀས་སྨྲས་ནས། སྔ་མ་བཞིན་དུ། དགེ་སློང་གང་དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་ལུག་བལ་འཁྲུར་འཇུག་གམ། འཚེད་དུ་འཇུད་དམ། རྨེལ་དུ་འཇུད་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་འཆར་ཀ །ཉོན་མོངས་པ་ནི་དགེ་སློང་གི་ཚུལ་མ་ཡིན་པ་འདོད་པ། ཉེས་པ་ནི་དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ། ལུག་བལ་དག་རྨེལ་དུ་འཇུད་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་དགེ་སློང་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཆར་ཀའམ་གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པའོ། དགེ་སློང་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འདི་པའོ། །ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་མ་དང་མེས་པོ་དང༌། ཕྲུགས་ལ་བརྟེན་པའི་བདུན་པ་ཚུན་ཆད་ནི་ཉེ་དུ་ཡིན་ལ། དེ་ཕན་ཆད་ནི་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ལུག་བལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུག་གི་བལ་ལོ། །འཁྲུར་འཇུད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་ན་ཆུར་སྙུག་བར་བྱེད་དུ་འཇུད་ནའོ། །རྨེལ་དུ་འཇུད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐ་ན་འདའ་བར་བྱེད་དུ་འཇུད་ནའོ། །འཚེད་དུ་འཇུད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་ན་ཚོན་དུ་སྙུག་པར་བྱེད་དུ་འཇུད་ནའོ། །སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བལ་རྨེལ་དུ་འཇུད་པའི་སྤང་བ་འདི་ནི། སྔར་འཁྲུར་འཇུག་པའི་སྤང་བ་བརྟན་པ་དང༌། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་འདྲ་སྟེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྔར་གོས་རྙེད་པ་ཞེས་སྨོས་པའི་གནས་སུ་འདིར་ལུག་གི་བལ་དག་གོ །སྔར་འཆག་པ་ཞེས་སྨོས་པའི་གནས་སུ་འདིར་རྨེལ་བ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་
Chinese
是广说之究竟。那些之中若有支分不全，则随其所应而应呵责。是取毛之舍堕，即第十六。毛毡之缘起是：佛薄伽梵在舍卫城，胜子之林，给孤独的祇陀林中安住。六众将那些毛分成六份，名叫查嘎的比丘将自己那份毛交给众生主母大 Gautami（梵文：Gautamī），让她做毛毡。之后派两个弟子去取，在夏屋中拆开，堆积成大堆。众生主母大Gautami及其眷属，长时间地做毛毡，以至于她们的双手，就像漂洗工人的手一样红，变得非常红。她们来到薄伽梵面前。具寿阿难陀啊，比丘们啊！佛命令说：比丘是否让非亲属的比丘尼做毛毡？如前一样。如果比丘让非亲属的比丘尼洗毛、煮毛、做毛毡，则犯舍堕。所依处是舍卫城，补特伽罗是查嘎，烦恼是欲求不如法的比丘行，罪过是让非亲属的比丘尼做毛毡。其中，比丘是指查嘎或者其他像他一样的人。比丘尼是指信奉此法者。非亲属是指从外婆和外公，到依靠血统的第七代是亲属，超过这个范围就不是亲属。毛是指羊毛。洗是指哪怕是让浸在水中。做毛毡是指哪怕是让捶打。煮是指哪怕是让染上颜色。舍堕是指如前一样。这个做毛毡的舍堕，与之前的洗毛的舍堕一样稳固，一切特征都相同。不同之处在于，之前说的是得到衣服，而这里是羊毛。之前说的是漂洗，而这里应说是做毛毡。彼
English
It is the ultimate of extensive explanation. If any of those parts are incomplete, they should be reproached as appropriate. It is the abandonment of taking wool, the sixteenth. The origin of making felt is: The Buddha, the Bhagavan, was staying in Shravasti, in the Jeta Grove, in the Garden of Anathapindika. The Six Groups divided the wool into six parts, and the monk named Chaga entrusted his share of the wool to the great mother of beings, Gautami (Sanskrit: Gautamī), to make felt. Then he sent two disciples to fetch it, and they dismantled it in the summer house, forming a large pile. The great mother of beings, Gautami, and her retinue, made felt for a long time, so that their hands became as red as the hands of washerwomen, becoming very red. They came before the Bhagavan. Venerable Ananda, monks! The Buddha commanded: Do monks allow non-relative nuns to make felt? As before. If a monk allows a non-relative nun to wash wool, boil wool, or make felt, it is an abandonment requiring expiation. The place of origin is Shravasti, the person is Chaga, the affliction is the desire for improper monastic conduct, the offense is allowing a non-relative nun to make felt. Among them, a monk refers to Chaga or others like him. A nun refers to a follower of this Dharma. Non-relative refers to those from the maternal grandmother and grandfather, up to the seventh generation relying on lineage are relatives, beyond that range they are not relatives. Wool refers to sheep's wool. Washing refers to even allowing it to be soaked in water. Making felt refers to even allowing it to be beaten. Boiling refers to even allowing it to be dyed. Abandonment requiring expiation refers to as before. This abandonment of making felt is as firm as the previous abandonment of washing wool, and all characteristics are the same. The difference is that previously it was said to obtain clothes, while here it is wool. Previously it was said to wash, while here it should be said to make felt. That
Tibetan
ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། དགེ་སློང་གིས་ལུག་བལ་དག་དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་བསྒོ་བས་འཁྲུར་བཅུག་གམ། འཚེད་དུ་བཅུག་གམ། རྨེལ་དུ་བཅུག་པ་དག་བྱས་པ་ཉིད་ན་བལ་རྨེལ་དུ་འཇུད་པའི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་ལུག་བལ་དང་དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་འདུ་ཤེས་ གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ལྔས་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལུག་བལ་དང༌། རུང་བ་དང༌། དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་དང༌། བསྒོ་བ་དང༌། བྱས་པའོ། །དེ་དག་ལས་ཡན་ལག་མ་ཚང་ན་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ། །བལ་རྨེལ་དུ་འཇུག་པའི་སྤང་བ་སྟེ་བཅུ་བདུན་པའོ།། །།གསེར་དངུལ་ལ་རེག་པའི་སྤང་བའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན། རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྤྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་དགེ་སློང་དྲུག་སྦེ་དག །རང་གི་ལག་གིས་གསེར་དང་དངུལ་ལེན་པར་བྱེད། ལེན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད། ཕུང་པོ་གཅིག་ཏུ་བྱེད། ཕུང་པོ་གཉིས་སུ་བྱེད། ཁྲི་དང་ཁྲིའུ་དང་ཁྲིའུ་ཆུང་དུ་དག་ཏུ་འཇོག་པར་བྱེད་ནས། གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་དག་ཤེས་ལྡན་དག་ཤཱཀྱའི་བུའི་དགེ་སྦྱོང་དག་ནི་མ་ལོག་མ་སྤངས་པ་སོ་སོར་མ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་གི་ལག་གིས་གསེར་དང་དངུལ་ལེན་པར་བྱེད། ཕུང་པོ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་ཕུང་པོ་གཉིས་སུ་བྱེད། ཁྲི་དང་ཁྲིའུ་དང་ཁྲིའུ་ཆུང་དུ་དག་ཏུ་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་ཀྱང་རང་གི་ལག་གིས་གསེར་དང་དངུལ་ལེན་པར་བྱེད། ལེན་དུ་འཇུད་པར་བྱེད། ཕུང་པོ་གཅིག་ཏུ་བྱེད། ཕུང་པོ་གཉིས་སུ་བྱེད། ཁྲི་དང༌། ཁྲིའུ་དང༌། ཁྲིའུ་ཆུང་ངུར་འཇོག་པར་བྱེད་ན། ཤེས་ལྡན་དག་ཤཱཀྱའི་བུ་དགེ་སྦྱོང་རྣམས་དང༌། བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་བ་འདི་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡོད། བསམ་པ་ནི་ཅི་ཡོད། ཐ་དད་བྱ་བ་ནི་ཅི་ཡོད། སུ་ཞིག་དགེ་སྦྱོང་མགོ་རེག་འདི་དག་ལ་བསོད་སྙོམས་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་སེམས་ཞེས་སྨོད་པར་བྱེད། ཕྱར་ཀ་གཏོང་བར་བྱེད། ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་དེ། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ། ཡང་དགེ་སློང་གང་གི་ལག་གིས་གསེར་དང་དངུལ་ལེན་ཏམ། ལེན་དུ་འཇུད་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་མཉན་ཡོད། གང་ཟག་ནི་དྲུག་སྡེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་མ་ཡིན་པ་བྱེད་འདོད་
Chinese
在此，分别安立根本堕罪：比丘让非亲近的比丘尼，通过吩咐，搓羊毛，或煮羊毛，或弹羊毛，一旦做了，就成为弹羊毛的舍堕罪的根本。此罪的作者，主要是对羊毛和非亲近比丘尼的境产生认知者。此罪由五个支分构成根本堕罪：羊毛，堪能，非亲近比丘尼，吩咐，以及做。如果这些支分不齐全，则根据情况进行呵责。弹羊毛的舍堕，即第十七条。 触摸金银的舍堕的缘起是：佛薄伽梵在舍卫城，祇陀林给孤独园安住。当时，六群比丘，亲手取金银，也让别人取，聚成一堆，聚成两堆，放置在床上、小床上、更小的床上。其他的，外道、有知识的人、释迦族的沙门们说：这些没有退转、没有放弃、各自没有放弃，像这样亲手取金银，聚成一堆，聚成两堆，放置在床上、小床上、更小的床上。婆罗门和居士也亲手取金银，也让别人取，聚成一堆，聚成两堆，放置在床上、小床上、更小的床上。有知识的人、释迦族的沙门们，以及婆罗门和居士们，做这件事有什么区别？想法有什么区别？差别行为有什么区别？谁会想对这些光头沙门布施供养呢？他们因此而诽谤、指责、恶语相向。当时，比丘们禀告了薄伽梵。之后，薄伽梵像之前一样，又制定：如果哪个比丘亲手取金银，或者让别人取，就犯舍堕罪。地点是舍卫城，人物是六群比丘，烦恼是想做不如法的沙门行为。
English
Here, the root downfalls are separately established: If a bhikṣu, through instruction, causes a non-intimate bhikṣuṇī to spin wool, or boil wool, or card wool, once it is done, it becomes the root of the expiatory downfall of carding wool. The perpetrator of this is mainly the one who has a perception of the object of wool and a non-intimate bhikṣuṇī. This downfall becomes a root downfall with five branches: wool, suitability, a non-intimate bhikṣuṇī, instruction, and the act. If these branches are not complete, then there is blame accordingly. The expiatory act of carding wool, which is the seventeenth. The basis for the expiatory act of touching gold and silver is: The Buddha, the Bhagavan, was dwelling in Śrāvastī, in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika's Garden. At that time, the group of six bhikṣus were taking gold and silver with their own hands, and also causing others to take it, piling it into one heap, piling it into two heaps, placing it on beds, small beds, and even smaller beds. Other non-Buddhists, knowledgeable people, and Śākya's renunciates said: These have not regressed, have not abandoned, have not individually abandoned, like this, taking gold and silver with their own hands, piling it into one heap, piling it into two heaps, placing it on beds, small beds, and even smaller beds. Brahmins and householders also take gold and silver with their own hands, and also cause others to take it, piling it into one heap, piling it into two heaps, placing it on beds, small beds, and even smaller beds. What is the difference between what the knowledgeable people, Śākya's renunciates, and the Brahmins and householders do? What is the difference in thought? What is the difference in action? Who would think of giving alms to these bald-headed renunciates? They were therefore slandering, blaming, and speaking harshly. At that time, the bhikṣus reported to the Bhagavan. Then, the Bhagavan, as before, again ordained: If any bhikṣu takes gold and silver with his own hand, or causes others to take it, he commits an expiatory downfall. The place was Śrāvastī, the people were the group of six bhikṣus, and the affliction was the desire to do improper renunciate behavior.