Tibetan
ནི་གསེར་རམ་དངུལ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་སྤགས་པ་དག་གིས་སོ། །གོས་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདུན་པོ་བལ་གོས་དང༌། ཤ་ནའི་གོས་དང༌། ཟར་མའི་གོས་དང༌། དུ་གུ་ལའི་གོས་དང༌། རས་བལ་གྱི་གོས་དང༌། ཀོ་ཏམ་པའི་གོས་དང༌། ཉི་འོག་གི་གོས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའོ། །ཉོས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོས་ཏེའོ། །དགེ་སློང་འདི་དང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་འོངས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤཱཀྱའི་བུ་ཉེ་དགའ་འམ། གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་གོས་རུང་བ་དུས་སུ་བསྐོན་ནོ་སྙམ་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་པར་བཟོད་པའོ། །དེ་ན་གལ་ཏེ་དགེ་སློང་དེ་ལ་སྔར་མ་བསྟབས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་མགྲོན་དུ་མ་བོས་པར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་འགའ་ཞིག་བྱུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་བྱུང་སྟེའོ། །བཟང་པོ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རབ་དང་མཆོག་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱིམ་བདག་གམ་ཁྱིམ་བདག་གི་ཆུང་མ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་དེའི་གན་དུ་སོང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་སོ། །འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པས་བདག་གི་ཕྱིར་གོས་ཀྱི་རིན་གང་དག་སྤགས་པའི། གོས་ཀྱི་རིན་དེ་དག་གིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་གོས་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཉོས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཉོས་ཏེའོ། །བདག་ལ་གོས་རུང་བ་དུས་སུ་ལེགས་པར་བསྐོན་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤགས་པ་སློད་པའི་ཚིག་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་ཏེའོ། །གོས་གྲུབ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོས་ཐོབ་ནའོ། །སྤང་ པའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤགས་པ་སློང་བའི་སྤོང་བ་འདི་ནི། སྔར་སློང་བའི་སྤང་པ་བཤད་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་གཞན་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་སློང་བ་སྤང་བའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པ་ཁོ་ན་བཞིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་ན་སྦྱིན་བདག་གང་ཡང་རུང་བས་སྤགས་ཀྱང་རུང་མ་སྤགས་ཀྱང་རུང་བ་དགེ་སློང་གིས་མི་ཤེས་པ་སློང་བ་ནི་སློང་བའི་སྤང་བ་སྔར་བསྟན་པའི་ཡུལ་ཡིན་ལ། སྦྱིན་བདག་སྤུངས་ཆུང་དུས་སྤྱི་ལ་སྤགས་པ་དགེ་སློང་ལ་མ་ཕུལ་བ་དགེ་སློང་དེས་ཤེས་པ་སློང་བ་ནི་སྦགས་པ་སློང་བའི་སྤང་བའི་འདིའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། དགེ་སློང་གོས་ཕྲོགས་པ་དང༌། བརླག་པ་དང་ཚིག་པ་དང༌། རླུང་གིས་ཁྱེར་བ་དང༌། ཆུས་ཁྱེར་བར་མ་གྱུར་པ་སློང་བར་མི་རིགས་པས་མིའི་འགྲོ་བར་གཏོགས་པ་ཁྱིམ་པར་གྱུར་པ་སྲོག་དང་ལྡན་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལས་གོས་རུང་བ་ཚད་དང་ལྡན་པ་ལས་མི་ཆུང་བ་སྤགས་པ་མ་ཕུལ་བ
Chinese
是对于用黄金或者白银等等任何积攒的财物来说的。所谓“像这样的衣服”，指的是七种衣服，即毛料衣服、夏纳衣服、扎尔玛衣服、杜古拉衣服、棉毛衣服、考塔姆巴衣服和尼奥格衣服中的任何一种。所谓“购买”，就是购买了。所谓“比丘这个和这个来”的意思是，释迦之子内嘎，或者其他任何像他一样的人。所谓“觉得那时可以穿适合的衣服了”的意思是，可以享用了。那么，如果那个比丘以前没有被邀请过，意思就是以前没有被邀请为客人。所谓“产生了一些分别念”，意思就是产生了一些侍奉。所谓“为了想要好的”，意思是为了想要最好和最殊胜的。所谓“去到不是亲戚的施主或者施主的妻子那里”，意思就是去到跟前。所谓“这样说，有寿命者为了我积攒的衣服的价钱，用那些衣服的价钱，有寿命者购买像这样的衣服”，意思就是购买一件。所谓“请那时好好地给我穿上适合我的衣服”，意思就是说了那些索要积攒之物的言辞。所谓“如果衣服做成了”，意思就是如果得到了衣服。是舍弃堕罪，意思和前面一样。那么，这个索要积攒之物的舍弃，因为是以前索要的舍弃的详细分类，所以其他所有的特征都和以前索要的舍弃的情况中显示的一样。特别地，无论哪个施主积攒也好，没有积攒也好，比丘不知道而索要，是以前显示的索要的舍弃的对境。施主在小的聚会上为大众积攒，没有献给比丘，那个比丘知道而索要，是索要积攒之物的舍弃的这个对境。那么，这里对根本堕罪进行辨别：比丘的衣服被抢夺，遗失，烧毁，被风刮走，被水冲走，没有变成这些情况，不适合索要，因此属于人类的，变成了在家人，具有生命，不是亲戚的人那里，索要适合的衣服，不是比适合的尺寸小的，积攒了没有献出的
English
It refers to any accumulated wealth, such as gold or silver. The so-called "clothing like this and that" refers to any of the seven types of clothing: woolen clothes, Shana clothes, Zarma clothes, Dugula clothes, cotton-wool clothes, Kautamba clothes, and Nioge clothes. The so-called "buy" means having bought it. The meaning of "the monk this and this come" is Shakya's son Nega, or anyone else like him. The so-called "thinking that it is time to wear suitable clothes" means that it can be enjoyed. Then, if that monk has not been invited before, it means that he has not been invited as a guest before. The so-called "some discriminations arose" means that some services arose. The so-called "wanting good" means wanting the best and most excellent. The so-called "going to the non-relative benefactor or the benefactor's wife" means going to their presence. The so-called "saying this, the venerable one has accumulated the price of clothes for me, with those prices of clothes, the venerable one buys clothes like this," means buying one. The so-called "please dress me well in suitable clothes at that time" means saying those words of asking for accumulated things. The so-called "if the clothes are made" means if the clothes are obtained. It is an abandonment offense, and the meaning is the same as before. Then, this abandonment of asking for accumulated things, because it is a detailed classification of the abandonment of asking before, all other characteristics are the same as shown in the case of abandoning asking before. In particular, whether any benefactor accumulates or does not accumulate, if the monk does not know and asks, it is the object of the abandonment of asking shown before. If the benefactor accumulates for the public at a small gathering, and it is not offered to the monk, and that monk knows and asks, it is the object of this abandonment of asking for accumulated things. Then, here, the fundamental offenses are distinguished: the monk's clothes are robbed, lost, burned, blown away by the wind, washed away by the water, not becoming these situations, it is not appropriate to ask, therefore belonging to human beings, becoming a householder, having life, from a person who is not a relative, asking for suitable clothes, not smaller than the suitable size, accumulating without offering
Tibetan
ར་ཤེས་པ་རིན་ཐང་དང༌། ཁ་དོག་དང༌། ཁྲུ་ཚད་ལས་རྣམ་པ་གང་བསླངས་པ་དེ་ཉིད་ཐོབ་ན། སྤགས་པ་སློང་བའི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ཡང་མིའི་འགྲོ་བར་གཏོགས་པ་ཁྱིམ་པར་གྱུར་པ། སྲོག་དང་ལྡན་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པའོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ལྔས་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་གོས་ཕྲོགས་པ་དང༌། བརླག་པ་དང༌། ཚིག་པ་དང༌། རླུང་གིས་ཁྱེར་བ་དང༌། ཆུས་ཁྱེར་བར་མ་གྱུར་པ་སློང་བར་མི་རིགས་བ་དང༌། སྦྱིན་བདག་མིའི་འགྲོ་བར་གཏོགས་པ་ཁྱིམ་པར་གྱུར་པ། སྲོག་དང་ལྡན་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་དང༌། གོས་རུང་བ་ཚད་དང་ལྡན་པ་ལས་མི་ཆུང་བ་སྤགས་པ་མ་ཕུལ་བར་ཤེས་པ་དང༌། རིན་ཐང་དང་ཁ་དོག་དང་ཁྲུ་ཚད་ལས་སྤགས་པ་མ་ཕུལ་བར་ཤེས་པར་པ་རྣམ་པ་གང་བསླངས་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཐོབ་པའོ། །དེ་དག་ལས་ཡན་ལག་མ་ཚང་ན་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ། །སྤགས་པ་སློང་བའི་སྤང་བ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ།། །།སོ་སོ་ནས་སྤགས་པ་སློང་བའི་སྤང་བའི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན། རྒྱལ་ བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །མཉན་ཡོད་ན་ཁྱིམ་བདག་གཟའ་བྲན་གཉིས་ཤིག་འདོད་པ་ལ་ལོག་པར་སྤྱོད་པ། བུ་མོ་མངག་གཞུག་མ་ཞིག་ཡོད་པ་རྟག་ཏུ་བརྡེགས་ནས། ཉེ་དགས་དེ་ཚོར་ནས་ཁྱིམ་བདག་གཟའ་བྲན་གཉིས་ཅི་ནས་སྐྱང་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། བསླབ་པའི་གཞི་དག་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་ཅིང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བརྗོད་ནས། དེས་དེ་གཉིས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། བསླབ་པའི་གཞི་དག་ལ་གནས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ཕྱིན་ཆད་དེ་གཉིས་བུ་མོ་དེ་ལ་ཡང་མི་རྡེག་ཅིང༌། ཉེ་དགའ་ལ་ཡང་སོ་སོ་ནས་རས་ཡུག་ཆེན་རེ་རེ་དབུལ་བར་གླེངས་པ་བུ་མོ་དེས་ཐོས་ནས། ཉེ་དགའ་ལ་སྦྲན་པ་དང༌། ཉེ་དགའ་དེར་འོངས་ཏེ། སོ་སོ་ནས་རས་ཡུག་ཆེན་རེ་རེ་དབུལ་བར་བྱས་པ་བདས་པ་ཕུལ་བ་དང༌། དེས་མ་མགུ་སྟེ་ཚོང་འདུས་ནས་སོ་སོ་ནས་རས་ཡུག་ཆེན་བཟང་པོ་རེ་རེ་ཉོས་ཏེ་འབུལ་དུ་བཅུག་པའི་རིན་དུས་སུ་མ་འཁོར་ནས། བུ་ལོན་པས་ཁྱིམ་བདག་དེ་བཟུང་སྟེ། ཉི་མ་ལ་བཏགས་ནས་སྨོད་པར་བྱེད། ཕྱར་ཀ་གཏོང་བར་བྱེད། ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་དེ། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སོ་སོ་ནས་སྤགས་པ་སློང་བ་དགག་པར་དགོངས་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ། དགེ་སློང་གི་ཕྱིར་ཁྱིམ་བདག་དང་ཁྱིམ་བདག་
Chinese
如果知道（衣服的）价值、颜色和尺寸后，获得了所求之物，就成为乞求布施的舍堕之根本。此事的作者也属于人类，是居家者，有生命且非亲属。此事的根本堕落需要五个支分：比丘的衣服未被抢夺、遗失、烧毁、被风刮走或被水冲走，不应乞求；施主属于人类，是居家者，有生命且非亲属；知道衣服合适且尺寸不小，在未布施之前；知道价值、颜色和尺寸，在未布施之前所求之物；以及获得所求之物。如果这些支分不完整，则根据情况进行呵责。乞求布施的舍堕，第八。 从各自处乞求布施的舍堕之缘起是：佛陀世尊在舍卫城，胜 林给孤独园中安住。在舍卫城，有两个居家者，丈夫和妻子，对欲望邪行，有一个被使唤的女儿，总是殴打她。近喜等人知道后，为了让居家者丈夫和妻子皈依，并安住于学处，如此这般地赞叹持戒，也说了不赞叹毁戒的话语，以此使他们二人皈依，并安住于学处。此后，他们二人也不再殴打那个女儿，并且商议要各自供养近喜一块大布。女儿听到后，告诉了近喜，近喜来到那里，他们各自供养了一块大布，但近喜并不满足，又从市场上各自购买了一块好的大布，让他们供养，但到期时无法偿还债务，债权人抓住那个居家者，把他绑在太阳下辱骂，殴打，恶语相向。当时，比丘们禀告了世尊。之后，世尊考虑到要禁止从各自处乞求布施，如前一样，为了比丘，居家者和居家者
English
If, knowing the value, color, and size (of clothing), one obtains what is requested, it becomes the basis for the abandonment offense of begging for alms. The perpetrator of this is also a human being, a householder, living, and not a relative. This requires five branches to become a fundamental offense: a monk's robes have not been robbed, lost, burned, blown away by the wind, or carried away by water, and should not be begged for; the donor is a human being, a householder, living, and not a relative; knowing that the clothing is suitable and not too small, before it is given as alms; knowing the value, color, and size, whatever is requested before it is given as alms; and obtaining what is requested. If these branches are incomplete, then rebuke accordingly. The abandonment offense of begging for alms is the eighth. The story of the abandonment offense of begging for alms from individuals is as follows: The Buddha, the Bhagavan, was dwelling in Shravasti, in the Jeta Grove, Anathapindika's Garden. In Shravasti, there were two householders, a husband and wife, who were engaging in misconduct with desire. They had a daughter who was always beaten. Nanda and others, knowing this, praised morality in order to lead the householder husband and wife to refuge and to abide in the precepts, and also spoke of the disapproval of immorality, thereby causing them to take refuge and abide in the precepts. Thereafter, they no longer beat the daughter, and they discussed offering Nanda a large piece of cloth each. The daughter heard this and told Nanda. Nanda came there, and they each offered a large piece of cloth, but Nanda was not satisfied. He then bought a good large piece of cloth from the market and had them offer it, but when the time came, they could not repay the debt. The creditor seized the householder, tied him to the sun, and reviled, beat, and cursed him. At that time, the monks reported this to the Bhagavan. Then, the Bhagavan, considering the prohibition of begging for alms from individuals, as before, for the sake of the monks, householders, and householders.