Tibetan
་གཞི་དེ་མི་གཏོང་ན་དེའི་འོག་ཏུ་གསོལ་ བ་དང་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་བསྒོ་བར་བྱའོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་མཉན་ནས། དགེ་སློང་འདུན་པ་ལ་དང་པོར་བཞམས་ཏེ་བསྒོ་ཞིང༌། དེའི་འོག་ཏུ་གསོལ་བ་དང་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་བསྒོ་ཡང༌། དེ་གཞི་དེ་ཉིད་ལ་ནན་གྱིས་མཆོག་ཏུ་བཟུང་ཞིང༌། མངོན་པར་ཞེན་ནས་འདི་ཉིད་བདེན་གྱིས་གཞན་ནི་བརྫུན་པའོ་ཞེས་རྗེས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་དེ། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱུང་བ་འདི་དང༌། གླེང་གཞི་འདི་དང༌། སྐབས་འདི་ལ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་བསྡུ་བ་མཛད་དེ། མཁྱེན་བཞིན་དུ་རྨེད་པས། འདུན་པ་ལ་རྨས་ནས། རྣམ་གྲངས་དུ་མར་སྨད་དེ། བསླབ་པ་བཅའ་བའི་ཕན་ཡོན་བཅུ་ཡང་དག་པར་གཟིགས་པས། ངའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་ལྟར་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ན་དགེ་སློང་འགའ་ཞིག་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་གྱུར་ལ། དེ་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གདོན་པར་གཏོགས་པ་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་དང༌། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མདོར་གཏོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་དང་མཐུན་པ་དང༌། འདུལ་བ་དང་མཐུན་པར་སྨྲས་པ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཁྱེད་ཅག་དགེ་ཡང་རུང༌། སྡིག་ཀྱང་རུང༌། བདག་ལ་ཅི་ཡང་མ་སྨྲ་ཤིག །བདག་ཀྱང་དགེ་ཡང་རུང་སྡིག་ཀྱང་རུང༌། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ཅི་ཡང་མི་སྨྲའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཁྱེད་ཀྱིས་བདག་ལ་སྨྲས་པས་ཆོག་གིས། ཚིག་གི་ལམ་ཐོང་ཤིག །ཁྱེད་ལ་ཡང་བདག་གིས་སྨྲས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཞེས་བདག་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བྱེད་ན། དགེ་སློང་དེ་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་འདི་སྐད་ཅེས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གདོན་པར་གཏོགས་པ་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་དང༌། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མདོར་གཏོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་དང་མཐུན་པ་དང༌། འདུལ་བ་དང་མཐུན་པར་སྨྲས་པ་ན། བདག་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་མ་བྱེད་པར། ཚེ་དང་ལྡན་པས་བདག་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནར་གྱིས་ཤིག་དགེ་སློང་རྣམས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཆོས་དང་མཐུན་པ་དང༌། འདུལ་བ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་ན། ཚེ་དང་དན་པ་ཡང་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ཆོས་དང་མཐུན་པ་དང༌། འདུལ་བ་དག་མཐུན་པར་སྨྲོས་ཤིག ། འདི་ལྟ་སྟེ། གཅིག་ལ་གཅིག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་དང༌། གཅིག་ལ་གཅིག་འདོམས་ཤིང་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་དང༌། གཅིག་གིས་གཅིག་ལྟུང་བ་ལ་སློང་བ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟ་བུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས
Chinese
如果那个根本不放弃，就在那之后用祈请和四种羯磨来劝诫。众比丘听闻世尊的教诲后，先对僧团进行劝诫，之后用祈请和四种羯磨来劝诫，但对于那个根本本身，却执着地认为是最好的，并且显现执着，认为“这个才是真实的，其他是虚假的”，在这种情况下，众比丘向世尊禀告。之后，世尊因为这件事，这个缘起，这个因缘，而召集了比丘僧团，明知故犯，伤害了僧团，以多种方式呵责，并且完全看到了制定学处的十种利益，因此我的声闻弟子们应该这样诵读学习律的根本： “在这里，有些比丘变得本质上是不乐于接受教诲的，对于他们，当比丘们宣说属于应宣说的学处根本，以及属于善逝所说的经典，符合佛法和律时，那些具寿们会说：‘诸位，无论是善是恶，都不要对我说什么。我也是，无论是善是恶，都不会对具寿们说什么。具寿们，你们对我说了就够了，停止言语吧！我对你们说什么又有什么用呢？’”如果他们不愿被劝说，那么比丘们应该对那个比丘这样说：“具寿，当比丘们宣说属于应宣说的学处根本，以及属于善逝所说的经典，符合佛法和律时，不要不愿被劝说，具寿应该只接受劝说。当比丘们对具寿宣说符合佛法和律时，具寿也应该对比丘们宣说符合佛法和律。’ 就像这样，彼此之间进行劝说，彼此之间教诫和开示，彼此之间互相指出过失。像这样，世尊如来
English
If that basis is not abandoned, then after that, it should be admonished with a request and four karmas. The monks, having heard the words of the Blessed One, first admonish the Sangha of monks, and then admonish with a request and four karmas. But regarding that very basis, they tenaciously hold it as the best, and manifestly cling to it, saying, "This alone is true, the others are false," and in that circumstance, the monks reported to the Blessed One. Then the Blessed One, because of this event, this origin, and this occasion, convened the Sangha of monks, knowingly harming the Sangha, and in various ways rebuked them. Having fully seen the ten benefits of establishing the precepts, he said, "My disciples should recite and study the basis of discipline in this way: 'Here, some monks have become by nature unwilling to accept instruction. To them, when the monks speak of the bases of training that are to be spoken, and the sutras belonging to the Sugata, which are in accordance with the Dharma and in accordance with the Vinaya, those venerable ones say: "Venerable ones, whether it is good or bad, do not say anything to me. I also, whether it is good or bad, will not say anything to the venerable ones. Venerable ones, it is enough that you have spoken to me, stop speaking! What is the use of me speaking to you?"' If they do not wish to be admonished, then the monks should say to that monk: "Venerable one, when the monks speak of the bases of training that are to be spoken, and the sutras belonging to the Sugata, which are in accordance with the Dharma and in accordance with the Vinaya, do not be unwilling to be admonished, but the venerable one should only accept admonishment. When the monks speak to the venerable one in accordance with the Dharma and in accordance with the Vinaya, the venerable one should also speak to the monks in accordance with the Dharma and in accordance with the Vinaya.' Like this, they should admonish each other, instruct and show each other, and point out each other's faults. In this way, the Blessed One, the Tathagata