Tibetan
ན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ། ཡང་དགེ་སློང་གང་ཤེས་བཞིན་དུ་སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཆུས་རྩྭའམ་ལྕི་བའམ། ས་ལ་འདེབས་སམ། འདེབས་སུ་འཇུག་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་ཀཽ་ཤཱམྦཱི། གང་ཟག་ནི་འདུན་པ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་བག་མེད་པ། ཉེས་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་དུ་སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཆུ་རང་སྤྱོད་པའི་དོན་ལས་གཞན་དུ་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་དགེ་སློང་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདུན་པའམ་གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པའོ། །ཤེས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པར་གྱུར་པའམ། གཞན་དག་གིས་བརྗོད་པས་སོ། །སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། གང་དག་མིག་གིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དང༌། གང་དག་ཆུ་ཚགས་ཀྱིས་ཟིན་པར་གྱུར་པའོ། །ཆུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །རྩྭའམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩྭ་ཉིད་དོ། །ལྕི་བའམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕི་བ་ཉིད་དོ། །ས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ས་ཉིད་ལའོ། །འདེབས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གིས་ སོ། །འདེབས་སུ་འཇུད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ནོ། །ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །འདིར་སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དང༌། འོག་ནས་སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཆུ་ལ་སྤྱོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་ཅེས་འབྱུང་བ་དེ་གཉིས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདྲའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་འདི་ནི་རང་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དང༌། འཇུག་ཏུ་འཇུག་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །འོག་མ་ནི་རང་སྤྱོད་པའི་དོན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དང༌། འཇུག་ཏུ་འཇུད་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། དགེ་སློང་གིས་ཤེས་བཞིན་དུ་སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཆུས་རྩྭ་འམ་ལྕི་བ་འམ། ས་ལ་སོགས་པ་རང་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་འདེབས་སམ། འདེབས་སུ་འཇུད་ན་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེས་པའི་སྲོག་ཆགས་རེ་རེ་ཤི་བའི་མཐར་སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་རང་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་དུ། སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཆུ་ལ་འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ལྔས་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རང་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གང་ཡང་རུང་བ་དང༌། དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་གཏོགས་པའི་སྲོག་ཆགས་གང་ཡང་རུང་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། དེར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། སྤྱོད་པ་དང༌། སྲོག་ཆག
Chinese
敬礼过去诸佛！此后，世尊如前一样，又制定戒条说：如果比丘明知故犯，用有生命的虫水浇灌草、粪或土地，或教人浇灌，则犯堕罪。地点是 कौशाम्बी (憍赏弥)。人物是欲乐者。烦恼是放逸。罪过是明知故犯，把有生命的虫水用在非自用的地方。其中，所谓“比丘”，是指欲乐者或其他的同类人。所谓“明知故犯”，是指自己知道，或者别人告诉的。所谓“有生命的虫”，有生命的虫有两种：一种是肉眼可见的，一种是滤水器可以滤到的。所谓“水”，就是水本身。所谓“草”，就是草本身。所谓“粪”，就是粪本身。所谓“土地”，也是土地本身。所谓“浇灌”，是自己做。所谓“教人浇灌”，是别人做。所谓“犯堕罪”，如前所述。这里，对有生命的虫使用而犯堕罪，以及下面将要说的对有生命的虫水使用而犯堕罪，这两者的共同特征是相同的。区别在于，前者是指用在非自用的地方，以及教人使用，这两者的对象不同。后者是指用在自用的地方，以及教人使用，这两者的对象不同。其中，这里对根本堕罪的区分是：比丘明知故犯，用有生命的虫水浇灌草、粪或土地等非自用的地方，或者教人浇灌，最终导致畜生道所生的每一个众生死去，就构成了对有生命的虫使用而犯堕罪的根本罪。这里的作者，是对非自用的事物，主要对有生命的虫水产生认知的人。对此，有五种支分会导致根本堕罪：任何非自用的事物，任何属于畜生道的众生，对此产生认知，使用，以及众生。
English
Homage to the Buddhas of the past! Then, the Blessed One, as before, again established the precept, saying: If a bhikshu knowingly uses water with living beings to water grass, manure, or land, or causes others to water, he commits a patayantika. The place was कौशाम्बी (Kauśāmbī). The person was the one with desire. The affliction was negligence. The offense was knowingly using water with living beings for purposes other than one's own use. Among these, the so-called "bhikshu" refers to the one with desire or others of the same kind. The so-called "knowingly" means that he himself knows it, or others have told him. The so-called "with living beings" means that there are two kinds of living beings: those that are visible to the eye and those that can be caught by a water strainer. The so-called "water" is the water itself. The so-called "grass" is the grass itself. The so-called "manure" is the manure itself. The so-called "land" is also the land itself. The so-called "watering" is doing it oneself. The so-called "causing others to water" is having others do it. The so-called "commits a patayantika" is as mentioned before. Here, the patayantika of using something with living beings and the patayantika of using water with living beings that will be mentioned below have the same general characteristics. The difference is that this one refers to using it for non-self-use purposes and causing others to use it, and the objects of these two are different. The latter refers to using it for self-use purposes and causing others to use it, and the objects of these two are different. Among these, the distinction of the fundamental patayantika here is: if a bhikshu knowingly uses water with living beings to water grass, manure, or land, etc., for non-self-use purposes, or causes others to water, and ultimately causes each living being born in the animal realm to die, then he commits the fundamental offense of using something with living beings. The agent here is the one who mainly has the perception of water with living beings for non-self-use purposes. For this, there are five limbs that lead to the fundamental patayantika: any non-self-use object, any living being belonging to the animal realm, having a perception of it, using it, and the living being.
Tibetan
ས་ཇི་སྙེད་ཤི་བའོ། །དེ་དག་ལས་ཡན་ལག་མ་ཚང་ན་ཅི་རིགས་པར་ན་སྨད་དོ། །སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དེ་བཅུ་དགུ་པའོ།། །། གཙུག་ལག་ཁང་གི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་གླེང་གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀཽ་ཤཱམྦཱི་ན་གདངས་ཅན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དྲུག་སྡེ་དག་གཞན་གྱིས་བྱེད་དུ་བཅུག་པའི་གཙུག་ལག་ཁང་ན་གནས་ཤིང་འཕྱས་འདོགས་པ་དང༌། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སྨད་པ་དང༌། ཚེ་དང་ལྡན་པ་འདུན་པ་ང་རྒྱལ་སྐྱེས་ནས། དེས་ཀཽ་ཤཱམྦཱི་ན་བྲམ་ཟེ་ཕྱུག་པ། ནོར་མང་བ། ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ། ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བ། སེར་སྣ་ཅན་མིག་ཕྲ་བ། བྱ་རོག་ལ་ཡང་གཏོར་མ་མི་སྟེར་བ། ཡོ་བྱད་ཀུན་འཛིན་པ་ཞིག་འདུག་པ་དེ་དད་པ་བསྐྱེད་ནས་རྫས་ལས་ བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་གཞི་བདུན་པོ་དག་གི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་དང༌། དེས་གཙུག་ལག་ཁང་བརྩིག་པར་ཁས་བླངས་ཏེ། ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་དག་སྦྱར་ཏེ་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་བདག་ལ་ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་དག་ནི་མཆིས་ན། བསོད་ནམས་ཀྱི་གྲོགས་བགྱིད་པ་མ་མཆིས་སོ། །འདུན་པས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོས་ཁྱོད་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་གྲོགས་བྱས། འདི་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁོ་བོ་དགེ་འདུན་གྱིས་ལག་གི་གླར་བསྐོར་ཆུག་ཤིག །བྲམ་ཟེ་དེ་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་སོང་ནས་དགེ་འདུན་ལ་གསོལ་བ་དང༌། དེ་ན་དག་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་བྱེད་པས། འདུན་པ་ལ་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་འདུན་པ་གང་གི་ཚེ་ཁོ་བོས་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་རྩིག་ཏུ་བཅུག་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཁོ་བོ་སུས་ཀྱང་ལག་གི་གླར་མ་བསྐོས་སོ། །གང་གི་ཚེ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་སྐུལ་བྱེད་ཆེན་པོས་གདངས་ཅན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་རྩིག་ཏུ་བཅུག་པ་དེའི་ཚེ་ན་ཡང་དེ་སུས་ཀྱང་ལག་གི་གླར་མ་བསྐོས་སོ། །ཁྱེད་ཀྱང་གལ་ཏེ་གཙུག་ལག་ཁང་བྱེད་དུ་འཇུག་པར་འདོད་ན་མ་བསྐོས་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་དུ་ཆུག་ཤིག །ཚེ་དང་ལྡན་པ་འདུན་པས་བསམས་པ། ལྷུང་བཟེད་ནག་པོ་ཅན་དག་བདག་ཅན་མཐོང་བར་ཡང་མི་དགའ་ན། ལག་གི་གླར་བསྐོས་ཏེ་དད་པར་ག་ལ་འགྱུར་སྙམ་ནས། བྲམ་ཟེ་དེའི་གན་དུ་སོང་སྟེ། ཀཱར་ཥཱ་པཎ་དག་བླངས་ནས་སོ་ཕག་མཁན་དང༌། ཕྱྭ་མཁན་དང༌། ཤིང་མཁན་དང༌། ཞལ་ཞལ་མཁན་དང༌། རི་མོ་མཁན་དང༌། གླ་མིའི་གནས་སུ་སོང་སྟེ། ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་དག་བྱིན་ནས་དེའི་ཉི་མ་གཅིག་ཁོ་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་པོ་སུམ་རྩེག་སྒོའི་སྦུབས་ཀྱི་གནས་དང༌། གཏན་པའི་གནས་དང། སྐར་ཁུང་དང༌། ཆུ་ཁུང་གི་གནས་དག
Chinese
凡有多少死亡的。那些之中，如果肢体不全，就根据情况进行呵责。这是关于对有情众生使用的堕罪，是第十九条。 关于寺庙堕罪的缘起是： 佛陀薄伽梵住在 कौशाम्बी (梵文天城体：Kausāmbī，梵文罗马拟音：Kauśāmbī，汉语字面意思：憍赏弥)的གདངས་ཅན（音译：根坚）的ཀུན་དགའ་ར་བ（音译：衮噶绕瓦，精舍）中。 当时，具寿六众住在他人建造的寺庙里，进行嘲笑和侮辱，僧侣们都呵责他们。具寿འདུན་པ（音译：敦巴，欲）生起了傲慢心。 他在 कौशाम्बी (梵文天城体：Kausāmbī，梵文罗马拟音：Kauśāmbī，汉语字面意思：憍赏弥) 看到一个富有的婆罗门，他有很多财富，生活富裕，拥有广阔的土地，非常吝啬，目光短浅，甚至不给乌鸦施舍食物，把所有的东西都藏起来。འདུན་པ（音译：敦巴，欲）生起了信心，赞扬了七种由物质产生的功德之基。 婆罗门答应建造寺庙，并拿出ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：迦尔沙波拿，一种古代印度货币单位）说：“尊者，我有很多迦尔沙波拿，但没有功德的助伴。” འདུན་པ（音译：敦巴，欲）说：“我做你的功德助伴。这样，你让我被僧团任命为工匠。” 那个婆罗门去了寺庙，请求僧团。当时，具寿舍利子在僧团中担任执事。 他对འདུན་པ（音译：敦巴，欲）说：“具寿འདུན་པ（音译：敦巴，欲），当初我建造རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ（音译：嘉杰吉擦，胜利园林）时，也没有人任命我为工匠。当初具寿大སྐུལ་བྱེད（音译：衮吉，劝勉）建造གདངས་ཅན（音译：根坚）的ཀུན་དགའ་ར་བ（音译：衮噶绕瓦，精舍）时，也没有人任命他为工匠。如果你想建造寺庙，就让他不被任命为工匠吧。” 具寿འདུན་པ（音译：敦巴，欲）心想：“那些黑钵者甚至不喜欢看到我，怎么会任命我为工匠而生起信心呢？” 于是他去了那个婆罗门那里，拿走了迦尔沙波拿，去了砖匠、泥瓦匠、木匠、油漆匠、画匠和雇工那里，给了他们迦尔沙波拿，只用了一天的时间就建造了一座三层楼的大寺庙，包括门框的位置、地基的位置、窗户的位置和水井的位置。
English
However many have died. Among those, if the limbs are incomplete, they are reproached accordingly. This is the nineteenth Defeat concerning the use of living beings. The basis for discussing the Defeat concerning monasteries is as follows: The Buddha, the Bhagavan, was residing in the Kundgarama of Gadhjana in Kaushambi. At that time, the venerable Six Groups were dwelling in a monastery built by others, engaging in mockery and ridicule, and the monks were reproaching them. The venerable Dunda developed arrogance. He saw a wealthy Brahmin in Kaushambi, who had much wealth, great enjoyment, extensive possessions, was stingy, narrow-minded, and would not even give food to crows, hoarding all his belongings. Dunda developed faith and praised the seven foundations for meritorious deeds arising from material possessions. The Brahmin promised to build a monastery and offered karshapana, saying, "Venerable ones, I have karshapana, but I do not have a companion for merit." Dunda said, "I will be your companion for merit. In this way, allow me to be appointed as a craftsman by the Sangha." That Brahmin went to the monastery and requested the Sangha. At that time, the venerable Shariputra was serving as the steward of the Sangha. He said to Dunda, "Venerable Dunda, when I had the Victory Grove built, no one appointed me as a craftsman. When the venerable Great Exhorter had the Kundgarama of Gadhjana built, no one appointed him as a craftsman. If you also wish to have a monastery built, allow it to be done without being appointed." The venerable Dunda thought, "Those black-bowled ones do not even like to see me, how could they appoint me as a craftsman and develop faith?" So he went to that Brahmin, took the karshapana, and went to the brickmakers, plasterers, carpenters, painters, artists, and laborers, gave them the karshapana, and in just one day, they built a large three-story monastery, including the location of the door frame, the location of the foundation, the location of the windows, and the location of the water well.