Tibetan
འདི་ལྟར་བདག་ཅག་གིས་ནི་སྨྲས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ན། དགེ་སློང་དོན་ཉུང་དུ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་དག་གང་ཟག་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་མིའི་ཆོས་བླ་མ་བདེན་པ་བརྗོད་ཅེས་སྨོད་པར་བྱེད། ཕྱར་ཀ་གཏོང་བར་བྱེད། ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡང་དགེ་སློང་གང་གང་ཟག་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་མིའི་ཆོས་བླ་མ་བདེན་པ་སྨྲས་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བཅའ་བ་མཛད་དེ། ཡུལ་ནི་ཡངས་པ་ཅན། གང་ཟག་ནི་ཉ་པ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་བ་ལྔ་བརྒྱ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་བག་ཆགས་མ་བྱང་བས་མ་བརྟགས་པ། ཉེས་པ་ནི་གང་ཟག་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་མིའི་ཆོས་བླ་མ་བདེན་པར་སྨྲས་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་དགེ་སློང་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འདི་པའོ། །གང་ཟག་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མའོ། །དེ་དག་ལས་གཞན་པ་ནི་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པའོ། །མིའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེ་ནི་མི་རྣམས་ཀྱིས་འཐོབ་ཀྱི། ཟ་མ་དང༌། མ་ནིང་དང༌། མཚན་གཉིས་པ་དག་གིས་ཀྱང་མི་འཐོབ་ཀྱི། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང༌། དུད་འགྲོ་དང༌། ཡི་དགས་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བླ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདོད་པའི་ཁམས་པས་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་བླ་མ་ཡིན་ལ། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་པས་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་བླ་མ་ཡིན་པའོ། །ཡང་ན་མིའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲིབ་པ་ལྔ་པོ་དག་གོ ། བླ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དངོས་པོ་བདེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའོ། །སྨྲ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་ནའོ། །ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་འདིར་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། དགེ་སློང་གིས་འདུ་ཤེས་མ་བསྒྱུར་བར་བདག་ཉིད་མིའི་ཆོས་བླ་མ་དང་ལྡན་པ་བདེན་བ་ཉིད་གང་ཟག་བདེན་པ་མ་མཐོང་བ་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་བརྗོད་ན་མིའི་ཆོས་བླ་མ་བརྗོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་མིའི་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་བདེན་པ་མ་མཐོང་བ་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་དང༌། མིའི་ཆོས་བླ་མ་བདེན་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ ལག་ལྔས་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། མིའི་ཆོས་བླ་མ་དང༌། བདེན་པ་ཉིད་དང༌། ཉན་པ་པོ་མིའི་འགྲོ་བ་བདེན་པ་མ་མཐོང་བ་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་དང༌། རང་གིས་བརྗོད་
Chinese
像这样我们说是，比丘们，为什么比丘们呵斥对比丘们，对比没有受具足戒的人说人的殊胜之法是真实的呢？进行指责，进行辱骂，进行诽谤。那时，比丘们向世尊禀告。然后，世尊像以前一样，又制定了戒律：如果比丘对没有受具足戒的人说人的殊胜之法是真实的，则犯堕罪。地点是广严城（Vaisali，吠舍离）。人物是从渔夫中出家的五百阿罗汉比丘。烦恼是习气未净而未加考察。罪过是对没有受具足戒的人说了人的殊胜之法是真实的。其中，比丘，是指属于此法者。没有受具足戒的人，受具足戒的有两种：比丘和比丘尼。除了他们之外，就是没有受具足戒的人。人的法，是指人们的涅槃之法，那是人们可以获得的，但扎玛、玛宁、双性人等也无法获得，更不用说地狱众生、畜生、饿鬼了。殊胜，是指欲界比色界殊胜，色界比无色界殊胜。或者，人的法，是指五种障碍。殊胜，是指舍弃那些障碍。真实，是指它的事物本身就是真实的。说，是指说出。堕罪，是指像以前一样。其中，这里对根本堕罪进行分别安立：如果比丘在没有改变想法的情况下，认为自己具有人的殊胜之法，并且是真实的，对没有见到真实的没有受具足戒的人说，则成为说人的殊胜之法的堕罪的根本。此处的作者是没有见到真实的属于人类的没有受具足戒的人，以及人的殊胜之法本身。对此，通过五个支分成为根本堕罪：人的殊胜之法，真实本身，听者是没有见到真实的属于人类的没有受具足戒的人，自己说出。
English
Thus we say, monks, why do monks rebuke the monks, saying that the superior Dharma of humans is true to those who have not taken full ordination? They accuse, they insult, they slander. At that time, the monks reported to the Blessed One. Then, the Blessed One, as before, again established the precept: If a monk speaks the superior Dharma of humans as true to one who has not taken full ordination, he commits a downfall. The place was Vaishali. The persons were five hundred Arhat monks who had ordained from fishermen. The defilement was not examining due to uncleared habits. The offense was speaking the superior Dharma of humans as true to one who had not taken full ordination. Among them, a monk refers to one who belongs to this Dharma. One who has not taken full ordination: there are two types of full ordination: monks and nuns. Other than them are those who have not taken full ordination. Human Dharma refers to the Dharma of Nirvana of humans, which can be attained by humans, but not by Zama, Maning, hermaphrodites, etc., let alone hell beings, animals, and hungry ghosts. Superior refers to the realm of form being superior to the realm of desire, and the formless realm being superior to the realm of form. Alternatively, human Dharma refers to the five obscurations. Superior refers to abandoning those obscurations. True refers to its object itself being true. To speak refers to uttering. Downfall refers to being like before. Among them, here the fundamental downfall is distinguished and established: If a monk, without changing his mind, thinks that he possesses the superior Dharma of humans and that it is true, and speaks to one who has not seen the truth and has not taken full ordination, then it becomes the basis for the downfall of speaking the superior Dharma of humans. The agent here is a human being who has not seen the truth and has not taken full ordination, and the superior Dharma of humans itself. To this, through five limbs, it becomes a fundamental downfall: the superior Dharma of humans, truth itself, the listener is a human being who has not seen the truth and has not taken full ordination, and oneself speaks.