Tibetan
ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། གཞལ་བ་ཡིན་ནོ། །འགྲན་པ་དང༌། གྲགས་པ་དང༌། འདོད་པ་དང༌། འཇིགས་པ་དང༌། སྡུག་པ་དང༌། བརྟེན་པས་ཀྱང་སྦྱིན་པར་བྱེད་དེ། དེ་དག་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི་མཆོད་པ་དང༌། ཕན་འདོགས་པའི་དོན་དུ་སྟེ། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོད་པའི་བསམ་པས་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་ནི་དབང་པོའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་འདོད་པ་སྟེ། གང་གི་དོན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡང་གང་གིས་སྦྱིན་པར་བྱེད་ཅེ་ན། སེམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ཀྱིས་སོ། །འདི་ནི་སྦྱིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་ཚེ་སྐྱེས་བུ་དགེ་ཡིད་ཀྱིས། །རང་གི་རྫས་ནི་སྦྱིན་བྱེད་པ། །དེ་ཚེ་ཕུང་པོ་དགེ་བ་རྣམས། །སྦྱིན་པ་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སྦྱིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཅི་ཞེ་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ལ་བསྔོས་པའི་འབྲས་བུ་ཐར་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་སྟེ། འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་ཉིད་ནི། འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་གྱ་ནོམ་པར་ཚད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སྦྱིན་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱེད་ཅེ་ན། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་དང༌། གཉི་གའི་དོན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དེ། དོན་གཉིས་མཐོང་ནས་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ལེན་པ་པོའི་དབང་པོའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མིང་དོན་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་པ་པོ་དང་ལེན་པ་པོ་དག་གི་དབུལ་བའི་གདུང་བསེལ་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པའོ། །སྦྱིན་པ་པོ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་དང༌། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའོ། །འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འཕགས་པ་དང༌། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའོ། །དེ་ལ་གང་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའི་འཕགས་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་མཆོད་རྟེན་ལ་སྦྱིན་པ་དེའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་ཉིད་དང༌། དོན་གྱི་མཆོག་ཐོབ་པའི་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བའོ། །འཕགས་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་ཉིད
Chinese
应当理解为是，是衡量。竞争和名声和欲望和恐惧和痛苦和依赖也行布施，为了从那些中区分开来所说的是供养和饶益之义，对于完全从痛苦中解脱等以供养之心行布施，以及对于那些其他的则想要饶益感官的巨大来源，为了谁的利益而行布施已经说完了。又以什么行布施呢？以心的集合所普遍发起的身体和语言的行为。这是布施的相，何时善心之人，布施自己的财物，彼时善的蕴，则明显称为布施。如是说。布施所生的福德的果是什么呢？回向于从痛苦中解脱和一切有情之果解脱和果报受用广大，果报受用广大本身是，果报受用广大且丰饶无量之故。又布施为何行布施呢？为了自己和他人的利益和二者的利益而行布施，见到二者的利益而行布施是因为自己要积累善根，以及饶益接受者的感官的巨大来源。因此与名称意义相符，为了遣除布施者和接受者等的贫困之苦而布施。布施者有两种，有烦恼的和无烦恼的。有烦恼的也有两种，未离欲望的贪欲的和已离欲望的贪欲的。未离欲望的贪欲的也有两种，圣者和凡夫。其中未离欲望的贪欲的圣者和已离贪欲的凡夫对佛塔行布施，其善根等变成两种，成为果报受用广大本身和获得意义之殊胜的集合。圣者已离贪欲则是果报受用广大本身。
English
It should be understood as being, it is measured. Competition, fame, desire, fear, suffering, and dependence also lead to giving. What is said to distinguish from these is for the purpose of offering and benefiting. Giving with the intention of offering to those who have completely passed away from suffering, and for others, desiring to benefit the great source of the senses. It has already been explained for whose benefit giving is done. Furthermore, by what does one give? By the actions of body and speech, universally aroused by the collection of mind. This is the characteristic of giving: When a virtuous person, gives his own possessions, at that time the aggregates of virtue, are clearly called giving. Thus it is said. What is the fruit of merit arising from giving? The fruit of liberation dedicated to liberation from suffering and all sentient beings, and the great enjoyment of fruition. The great enjoyment of fruition itself is, because the enjoyment of fruition is vast, abundant, and immeasurable. Furthermore, why is giving done? Giving is done for the benefit of oneself and others, and for the benefit of both. Giving after seeing the benefit of both is because one should accumulate roots of virtue for oneself, and to benefit the great source of the senses of the recipient. Therefore, it is in accordance with the meaning of the name, giving is to dispel the suffering of poverty of the giver and the receiver. There are two types of givers: those with afflictions and those without afflictions. Those with afflictions are also of two types: those who have not separated from the desire of desire and those who have separated from the desire of desire. Those who have not separated from the desire of desire are also of two types: noble ones and ordinary beings. Among them, the noble one who has not separated from the desire of desire and the ordinary being who has separated from desire, giving to the stupa, their roots of virtue and so on become two types, becoming the great enjoyment of fruition itself and the collection of obtaining the supreme meaning. The noble one who has separated from desire is the great enjoyment of fruition itself.
Tibetan
་མེད་དེ། དེ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ས་ལས་ཤིན་ཏུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་ཡང་ཕན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་དོན་ཁོ་ནར་ཟད་དེ། དོན་གྱི་མཆོག་ཐོབ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པས་སེམས་ཅན་གཞན་དག་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་དོན་གང་ཡང་མེད་མོད་ཀྱི་དེ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཟད་དོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པའི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པ་ནི་གཉི་གའི་དོན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དག་གི་མཆོད་རྟེན་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱིན་པ་ནི་གཉི་གའི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཁྱད་པར་མེད་པར་སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་དེའི་ཁྱད་པར་ནི་རྒྱུ་བརྒྱད་ཀྱིས་ ཏེ། ཞིང་དང༌། དངོས་པོ་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་བ་དང༌། བསམ་པ་དང༌། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང༌། བརྟེན་པ་དང༌། མང་དུ་བྱེད་པ་དང༌། སྐྱེ་བོ་མང་པོས་སོ། །དེ་ལ་ཞིང་གི་ནི་གལ་ཏེ་ཞིང་སྦྱིན་གནས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། ཞིང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་དང༌། ཆོས་དང༌། དགེ་འདུན་ནམ། གང་ཟག་ཁྱད་པར་ཅན་གཞན་དག་གོ །གཉིས་ཀྱི་ཞིང་མཚུངས་ན་གང་གི་ལས་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་སྟེ། གང་གི་དངོས་པོ་ནོར་བུ་དང༌། གསེར་དང༌། དངུལ་ལ་སོགས་པ་བཟང་ཞིང་མང་ན་དེའི་དངོས་པོ་ཁྱད་པར་ཅན་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ལས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་འགྲུབ་སྟེ། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་ཞིང་ཡང་མཚུངས་ན་གང་གི་ལས་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། གང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དད་པ་དྲག་པོ་དང་ལྡན་པས་སྦྱིན་པ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ལས་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀྱི་དེ་དག་ཀྱང་མཚུངས་ན་གང་གི་ལས་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། བསམ་པ་སྟེ། གང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བསམ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ནས་སྦྱིན་པ་ནི་དེའི་བསམ་པས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ལས་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཅིག་ཤོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་མཐོ་རིས་ཀྱི་རྒྱུར་རམ། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྒྱུར་རམ། འབྲས་བུའི་རྒྱུར་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ལྷས་ཀུན་ནས་འཛིན་པའི་བསམ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཚོང་པ་ལྟར་སྨད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཅི་སྟེ་འདི་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བསམ
Chinese
没有，因为那是从成熟的土地上非常聚集的缘故。因为对任何事物都没有利益，所以仅仅耗尽了自己的利益，是名为“获得利益之殊胜”的终结之语。如果无有烦恼而布施给其他众生，那么对他来说，因为善根等两种都不存在，所以虽然没有任何自己的利益，但那仅仅耗尽了其他人的利益。布施给具有烦恼的众生，就会变成两者的利益。布施给无有烦恼者的佛塔等，不会变成两者的利益。无有差别的布施之果是受用广大，如是宣说，那样的差别是通过八种原因，即：田、事物、作意、意乐、从那之外的受持、依靠、增多、众多人。其中田的方面是，如果田地是布施处且具有功德，那么那布施的果报就大，那具有功德的田地也就是佛、法、僧，或者其他具有特殊功德的补特伽罗。如果两者的田地相同，那么应当了知谁的业力强大呢？是事物，即谁的事物是珍宝、黄金、白银等美好且众多，那么他的事物因为是受持殊胜的缘故，业力强大得以成立，另一方的则不是。如果两者的事物和田地也相同，那么应当了知谁的业力强大呢？是作意，即谁的作意以强烈的信心而布施，那么以作意所摄持的缘故，应当了知业力强大，另一方的则不是。如果两者的那些也相同，那么应当了知谁的业力强大呢？是意乐，即谁以涅槃的意乐，并且对一切众生完全回向之后而布施，那么以他的意乐所摄持的缘故，应当了知业力强大，另一方则不是。如果为了天界的因，或者受用的因，或者果报的因，而行布施，那么布施是导师天以完全执取的意乐存在的缘故，就像商人一样是应当呵责的，如是宣说。如果这也是涅槃的意乐
English
It is not, because it is very gathered from the land of ripening. Because there is no benefit to anything, it only exhausts one's own benefit, and it is the concluding word called "obtaining the supreme benefit." If one gives to other sentient beings without afflictions, then for him, because neither of the two, such as the root of virtue, exists, although there is no benefit of his own, it only exhausts the benefit of others. Giving to sentient beings with afflictions will become the benefit of both. Giving to stupas, etc., of those without afflictions will not become the benefit of both. The result of giving without distinction is great enjoyment, as it is said, that difference is due to eight causes, namely: field, object, attention, intention, the holding from that other, reliance, increase, and many people. Among them, the field aspect is, if the field is a place of giving and has qualities, then the fruit of that giving is great, and that field with qualities is also the Buddha, Dharma, Sangha, or other special individuals. If the fields of the two are the same, then how should one know whose karmic power is strong? It is the object, that is, whose object is precious, gold, silver, etc., beautiful and numerous, then his object, because it is the holding of excellence, the karmic power is established, but not the other's. If the objects and fields of the two are also the same, then how should one know whose karmic power is strong? It is attention, that is, whose attention gives with strong faith, then because it is seized by attention, one should know that the karmic power is strong, but not the other's. If those of the two are also the same, then how should one know whose karmic power is strong? It is intention, that is, who gives with the intention of nirvana, and after completely dedicating it to all sentient beings, then because it is seized by his intention, one should know that the karmic power is strong, but not the other's. If giving is done for the cause of heaven, or the cause of enjoyment, or the cause of result, then giving is like a merchant because the teacher Deva has the intention of complete grasping, as it is said, it should be blamed. If this is also the intention of nirvana