Tibetan
་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །བདག་རང་འགྲངས་པར་བྱེད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་གསོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་བདག་ཉིད་འགྲངས་པའོ། །རེ་ཞིག་གཞན་ཡང་གསོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གཞན་དག་མི་གསོ་བ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ལ་གཞན་གསོ་བའི་ངང་ཚུལ་ཡོད་པ་དེ་དགག་པར་བསྟན་ཏེ། །གཞན་དག་མི་གསོ་བ་ནི་གཞན་དག་མི་སྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་བདག་གཅིག་པུ་གསོ་བ་ཡིན་གྱིས་བུ་དང་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ལུས་ལ་སོགས་པའི་དབེན་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་དག་མི་གསོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ནི་ཕ་རོལ་ཏེ། དགྲ་བོ་དག་གོ །དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའོ། །དེ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པས་སོ། །གཞན་དག་མི་གསོ་བ་ནི་མི་གཙང་བ་ལ་སོགས་པ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་གཞན་དག་མི་གསོ་བ་ནི། ཕུང་པོ་གཞན་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་བསོད་སྙོམས་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འཕགས་པའི་རིགས་བསྟན་ཏེ། འདིས་ནི་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བ་བསྟན་ཏོ། །ལྷ་རྣམས་དགའ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་ལྷག་པར་དགའ་བ་སྟེ། དགའ་བ་ནི་དགའ་བར་བྱེད་པ་དང༌། འདོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཅི་ནས་ཀྱང་བདག་གིས་འདི་མཐོང་བར་བྱ་ཞིང་མཆོད་པ་དང༌། ནམ་ཞིག་ན་བདག་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བདག་གི་དོན་བྱས་ནས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཐབས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ་སྐྱོབ་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པས་འོང་བ་དང་འགྲོ་བ་ནི་ངེས་པའི་ཚིག་སྟེ། དེས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཉེ་བར་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་འདྲ་བ་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བ་རྫོགས་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །འདིས་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་བསྟན་ཏོ། །རྟག་ཏུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲུག་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ སྦྱོར་བ་སྟེ། མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་ན་ཡིད་བདེ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཞིང་ཡིད་མི་བདེ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པ་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ནོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་རོ། །ཡང་ན་བསོད་སྙོམས་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་བསོད་སྙོམས་ལ་སོགས་པ་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པ་བསྟན་ཏོ། །དགེ་སློང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གནས་པའི་རབ་ཏུ་བྱུང་བའོ། །བདག་རང་ཙམ་འགྲངས་པར་བྱེད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཏང་བའོ། །གཞན་དག་མི་གསོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་དུ་མི་སྤྱོད་པའོ། །ལྷ་རྣམས་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཕན་ཡོན་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྔར་བཤད་པ་ཁོ་ན་དག་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་གྱིས་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དགེ་སློང་བསོད་སྙོམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་ལ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་མཆོད་པ་བྱས་སོ་ཞེས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཐོས་ནས་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་བསོད་སྙོམས་བྱེད་པར་ཞུགས་པ་དང༌། དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་འདི་གསུངས་སོ། །བཀུར་སྟི་ནོར་དང་གྲགས་འདོད་རྣམས་ལ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་བཀུར་སྟི་ནི་མཆོད་པའོ། །གྲགས་པ་ནི་སྙན་པའོ། །ནོར་ནི་དོན་ཏེ་དེ་དག་འདོད་ཅིང་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཚུལ་འདི་ལ་ཡོད་པའོ། །དེ་ལ་ནི་མི་ཡང་དགའ་བར་མི་བྱེད་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་ལྷ་སྤྱིན་ལ་སོགས་པ་འདིར་དཔེར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དོན་དམ་པའི་དགེ་སློང་གི་གནས་ནི་ཡང་དག་པའི་འཚོ་བས་ཡིན་གྱི་ལོག་པའི་འཚོ་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དགེ་སློང་འདོད་པ་ཀུན་སྤངས་ཤིང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཉེ་དུའི་ཁྱིམ་དུ་སོང་སྟེ། ཆོས་བསྟན་པས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་དོ། །བྲམ་ཟེ་མ་རུངས་པ་ཞིག་གིས་དེ་མ་བཟོད་དེ་སྨྲས་པ། བདག་ཉིད་བསླུས་ནས་གཞན་ཡང་སླུ་བར་བྱེད་དམ་ཞེས་བྱས་པ་དང༌། དེས་ནི་འདི་གསུངས་སོ། །འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་ པ་གང་སྤངས་པ་ནི་འདོད་པ་ཀུན་སྤངས་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་སློང་ནི་ནང་གི་ཀུན་དུ་འཁྲུགས་པ་བཅོམ་པ་སྟེ། སེམས་རྣམ་པར་དབེན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབེན་པར་གྱུར་ན་ནི་སྲིད་པའི་རྩ་བ་རྩ་ནས་འབྱིན་པར་ནུས་ཏེ། སྲིད་པའི་རྩ་བ་ཕྲ་རྒྱས་དྲུག་ཅེས་པའི་ཚིག་གིས་སོ། །བརྩལ་བ་ནི་འཇིག་པར་བྱས་པ་སྟེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའོ། །གང་ཞེ་ན་མདུན་ན་གནས་པའི་རྡུལ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། མདུན་ན་གནས་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟེ། དེ་མེད་ན་ནི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་འདི་ལ་མེད་ཅིང་གཟི་བརྗིད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་འཕྱ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡུལ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་འདིར་འདོད་ཆགས་ཡིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མདོའི་ཚིག་གིས་སོ། །རིམ་པ་གང་གིས་རྡུལ་བརྩལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན།
Chinese
没有显示出来。所谓“自己让自己满足”，就是自己滋养自己，所以是自己满足。如果问：暂时也滋养其他吗？回答说“不滋养其他”，这表明否定了其中存在的滋养他人的状态。所谓“不滋养其他”，意思就是不产生其他。或者说，只是滋养自己，而不是儿子和妻子等等。因此，就是拥有身体等方面的寂静。所谓“不滋养其他”，这个“其他”就是指外面的，敌人。而究竟意义上，就是指贪欲等烦恼。它像水一样逐渐增长，因为对其特别执着。所谓“不滋养其他”，意思就是努力修持不净等对治品。或者说，“不滋养其他”，是因为不执着其他的蕴。或者说，所谓“行乞”，指的是圣者的种姓，这表明了喜欢舍弃。所谓“诸天欢喜”，是指帝释天特别欢喜，欢喜就是高兴和渴望，心想无论如何我都要见到他并供养，什么时候我也能变得像他一样等等。做了自己的事情之后，就要显示做其他事情的方法，救护就是显示那真实，来和去是确定的词语，它显示了痛苦等的真谛。所谓“寂静”，就是指具有类似于无余涅槃的灭尽定，那时就能获得圆满的寂静。这显示了在可见的法中安乐住。所谓“恒常忆念”，就是指恒常安住于六处的结合，眼睛看到色法时，心既不快乐也不不快乐，而是安住于舍，这就是忆念和正知，非常广博。或者说，所谓“行乞”，这表明了仅仅满足于行乞等微薄之物。所谓“比丘”，指的是如实安住的出家。自己仅仅让自己满足啊。
English
It is not shown. The so-called "making oneself full" means nourishing oneself, so it is self-sufficiency. If asked, "Does it also nourish others temporarily?" The answer is, "It does not nourish others," which indicates the negation of the state of nourishing others that exists within it. The so-called "not nourishing others" means not producing others. Or, it only nourishes oneself, not sons and wives, etc. Therefore, it is possessing solitude in terms of body, etc. The so-called "not nourishing others," this "other" refers to the outside, enemies. And in the ultimate sense, it refers to afflictions such as greed. It gradually increases like water because of being particularly attached to it. The so-called "not nourishing others" means striving to cultivate antidotes such as impurity. Or, "not nourishing others" is because one does not cling to other aggregates. Or, the so-called "begging for alms" refers to the lineage of the noble ones, which indicates the joy of renunciation. The so-called "gods rejoice" refers to Indra being particularly joyful, joy being happiness and desire, thinking, "By all means, I must see him and make offerings, and when will I become like him," and so on. After doing one's own thing, one must show the method of doing other things, and saving is showing that truth, and coming and going are definite words, which show the truth of suffering, etc. The so-called "peaceful" refers to possessing the cessation samadhi similar to nirvana without remainder, and at that time, complete peace will be attained. This shows dwelling in bliss in the visible Dharma. The so-called "constant mindfulness" refers to the union of constantly abiding in the six places, when the eye sees form, the mind is neither happy nor unhappy, but abides in equanimity, which is mindfulness and awareness, very vast. Or, the so-called "begging for alms" indicates being content with meager things such as begging for alms. The so-called "bhikshu" refers to the ordination that abides truthfully. One only makes oneself full.
Chinese
所谓的“舍弃”，是指完全放弃一切。所谓的“不养育其他”，是指不使用一切烦恼。所谓的“令诸天欢喜”，是指功德的利益。其余的已经说过了。为了表明，只会对先前所说的那些感到高兴，而不是对那些有缺点的事物感到高兴。提到了比丘乞食等等。比丘们听到帝释天供养大光明尊者，大约五百名比丘开始乞食，因此，为了调伏他们，说了这些话。“不是为了恭敬、财富和名声的欲望”，这里恭敬是供养，名声是美誉，财富是利益，是指存在着想要那些东西并追求利益的方式。如果连对这些都不高兴，更何况其他的呢？这里应该举天施等为例。为了表明，真正比丘的住处是依靠正确的生计，而不是依靠错误的生计。所以说了“比丘舍弃一切欲望”等等。具寿舍利子去亲戚家，通过说法来利益他们。一位不友善的婆罗门无法忍受，说道：“你自己被欺骗了，还要欺骗别人吗？”因此，他说了这些话。凡是舍弃了成为一切欲望之境的，就是舍弃了一切欲望，因为完全受持了出家。比丘是摧毁了内在一切混乱的人，因为他具有完全寂静的心。如果变得寂静，就能从根源上拔除存在的根，即“存在的根，六种微细增长”这句话的意思。摧毁是指破坏，即完全舍弃。摧毁什么呢？说是“面前的尘垢”，面前的是指存在于自己的相续中。或者是指世间一切的显现欲望，因为没有它，就没有对这个的执着，也没有光辉，这似乎是一种嘲讽。贪欲等是尘垢，这是根据“此尘垢是贪欲”等经文所说。那么，以什么次第摧毁尘垢呢？
English
The so-called "abandoning" means completely abandoning everything. The so-called "not nourishing others" means not engaging in all afflictions. The so-called "pleasing the gods" refers to the benefits of merit. The rest has already been said. To show that one should only be happy with what has been said before, and not with things that have faults. The mention of monks begging for alms, etc. When the monks heard that Indra had made offerings to Mahakashyapa, about five hundred monks began to beg for alms, and so, to subdue them, he said these words: "Not for the sake of reverence, wealth, and desire for fame." Here, reverence is offering, fame is reputation, and wealth is benefit, referring to the way of wanting those things and seeking benefit. If one is not even happy with these, what need is there to mention others? Here, one should give the example of deities like Sudatta. To show that the true dwelling of a monk is by means of right livelihood, and not by means of wrong livelihood. Therefore, it is said, "The monk who has abandoned all desires," and so on. The Venerable Shariputra went to the house of relatives and benefited them by teaching the Dharma. An unfriendly Brahmin could not bear it and said, "Are you deceiving yourself and deceiving others?" Therefore, he said these words: Whatever has been abandoned, having become the object of all desires, is the abandonment of all desires, because one has fully embraced renunciation. A monk is one who has destroyed all inner turmoil, because he possesses a completely tranquil mind. If one becomes solitary, one can uproot the root of existence from its very foundation, as in the saying, "The root of existence, six subtle growths." To destroy means to demolish, that is, to completely abandon. What is destroyed? It is said, "The dust that is in front." What is in front refers to what exists in one's own continuum. Or it refers to the manifest desire of all the world, because without it, there is no attachment to this, and no splendor, which seems like a mockery. Attachment and so on are dust, according to the sutra passage, "This dust is attachment," and so on. In what order is the dust destroyed?