Tibetan
་ཡོད་པ་གཉིས་ཉེས་དམིགས་དང་ཕན་ཡོན་དང་ལྡན་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་བག་ཡོད་པ་ཉིད་འཛིན་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ལྷག་པའི་སེམས་ལ་བག་བྱ་སྟེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུངས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རོ་ལ་མྱོང་བར་བྱེད་ཅིང་གནས་པ་ལས་དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སོ་སོར་ཐར་པ་མདོར་བསྡུས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་གསུངས་སོ། །གཞན་དག་ནི་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ན་དགེ་སློང་གློ་བུར་དུ་འོངས་པ་ཞིག་ཤིན་ཏུ་བག་མེད་པའི་དབང་དུ་མཛད་དེ་འདི་གསུངས་སོ་ཞེའོ། །འདིར་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་ཚིག་རྐང་དང་པོས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ཞིང་མང་དུ་ཐོས་ལ་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་ཅིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་དག་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་རྐང་གཉིས་པས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་མི་ལྷོད་པ་དང༌། ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་ བསླབ་པ་བསྒོམ་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་སྦྱོར་བའོ། །ལྷག་མས་ནི་དེ་ལྟར་སློབ་པའི་འབྲས་བུའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏོ། །ལྷག་པའི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སེམས་ལྷག་པ་ཡོད་པ་ནི་ལྷག་པའི་སེམས་སོ། །ལྷག་པའི་སེམས་ལས་ནི་བསམ་གཏན་འབྱུང་ངོ༌། །གང་གི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་སེམས་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་གང་ལ་ལྷག་པའི་སེམས་ཡོད་པ་དེ་ནི་ལྷག་པའི་སེམས་སོ། །བག་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་མེད་པ་མི་བྱེད་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་ལྷག་པའི་སེམས་ལ་བག་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་ཡང་དག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་མྱ་ངན་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དང་སྦྱར་རོ། །འདིས་ནི་དགེ་སློང་བསམ་གཏན་གྱི་རོ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བདེ་བ་ནི་ཆགས་པའི་གནས་ཡིན་པས་བག་མེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུབ་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཐུབ་པས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཐུབ་པས་བསྟན་པ་ནི་མི་གཡོ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་བློ་དང་ལྡན་པ་ཐུབ་པས་བསྟན་པའི་ཚུལ་ལོ། །འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་སྤངས་ཤིང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་ཐུབ་པ་སྟེ་ཐུབ་པའི་དབང་པོའོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཐུབ་པ་ཆེན་པོའོ་ཞེས་བསྟན་པས་སོ། །ཐུབ་པས་གསུངས་པའི་གཞི་ནི་ཐུབ་པའི་གཞི་སྟེ། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཅས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་སོ། །ཐུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཐུབ་པ་སྟེ་དེའི་གཞི་འདི་དག་གོ །དེ་དག་ལ་རབ་ཏུ་གནས་ན་ནི་ཐུབ་པའི་དངོས་པོ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །བསླབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བརྩོན་པས་བྱ་བ་སྟེ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཐུབ་པའི་གཞི་དག་ལའོ། །མྱ་ངན་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་གདུང་བ་དེ་ལ་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་དེ། འདི་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་བུ་ལ་འདིར་མྱ་ངན་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། སྐྱོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་ཆོས་ཡོངས་སུ་མ་ཉམས་པའོ། །ཉེ་བར་ཞེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ལས། ལྷག་པར་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཐོབ་པའོ། །འདིས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ཏོ། །རྟག་ཏུ་དྲན་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་དྲན་པ་ མངོན་དུ་བྱས་པ་སྟེ། དྲན་པ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དྲུག་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ཐོབ་པ་དེ་ལ་གཟུད་པའི་ཕྱིར་འདི་གསུངས་སོ། །ཁྱད་པར་རིག་པས་བག་ཡོད་བ་ལ་འབད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བག་མེད་པ་ལ་སྦྱོར་བྱད་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་སོ། །མཉན་ཡོད་ན་དེད་དཔོན་གཉིས་ཡོད་དེ། གཅིག་ནི་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ངོ༌། །གཅིག་ནི་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ངོ༌། །གཅིག་ནི་ནོར་ཉུང་བ་ཞིག་ཡོད་དོ། །ཇི་ཙམ་ན་ནོར་མང་ཤོས་ནི་བུད་མེད་དང་རྒྱན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པས་འབྱོར་པ་ཟད་པར་གྱུར་ཏེ། སློང་མོའི་འཚོ་བ་ལ་ཞུགས་སོ། །ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ལ་གནས་པར་བྱས་ཏེ། རྒྱ་མཚོར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ནོར་ཉེ་བར་བསགས་ཏེ། འབྱོར་བ་དང་བདེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གཏམ་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་འདི་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་འདིར་ཚིག་རྐང་དང་པོས་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པས་ནི་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་བསྟན་ཏོ། །ལྷག་མས་ནི་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པ་དེའི་རྒྱུད་དང་དེའི་དཔེ་བསྟན་པ་ནི་འདིའི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། །བག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡལ་བར་དོར་བས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའོ། །སྦྱོར་བྱེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། དགེ་བ་
Chinese
由於這兩種情況都具有過患和利益，因此為了使人堅持謹慎，所以說：「應對增上心保持謹慎。」等等。圓滿正等覺佛陀光明的聲聞弟子們，大多體驗並安住於等持之味，因此受其影響，宣說了這部簡略的別解脫經的偈頌。另有說法是，在給孤獨園中，一位突然到來的比丘非常放逸，因此宣說了此偈。此處總結的含義是，第一句是指那些具有戒律，多聞，不滿足於僅僅聽聞，並且具有智慧之行的人，應當修習增上心的學處。第二句是指為了使戒律完全清淨且不鬆懈，並且修習增上心的學處，應當修習增上戒律的學處。剩餘部分則顯示了如此修學的果報利益。所謂增上心，是指具有增上之心。從增上心產生禪定。因為禪定能使心自在。或者，誰具有增上心，他就是增上心。所謂謹慎，就是不放逸。如何對增上心保持謹慎呢？如果以專注的心生起了正確的作意，那麼他就是沒有憂惱的，應當與此相聯繫。這阻止了比丘體驗禪定的滋味，因為它的快樂是貪著之處，因此會導致放逸。所謂能仁，就是能仁的意思。為了就近指示，所以說是能仁。能仁所指示的是不動搖，凡是具有智慧者，就是能仁所指示的道理。指示說，捨棄並遠離貪慾、瞋恨和愚癡，就是真實的能仁，即能仁之王。如果這樣，那麼所有的阿羅漢也都是能仁嗎？因為指示說，佛陀薄伽梵是偉大的能仁。能仁所說的基礎是能仁的基
English
Since both of these situations have faults and benefits, in order to make people adhere to mindfulness, it is said, "One should be mindful of higher mind." and so on. The Shravaka disciples of the perfectly complete Buddha of Light, mostly experiencing and abiding in the taste of meditative absorption, therefore, influenced by that, proclaimed this concise verse of the Pratimoksha Sutra. Another saying is that in Jeta Grove, a suddenly arrived Bhikshu was very unrestrained, therefore this verse was proclaimed. The meaning summarized here is that the first line refers to those who possess discipline, are learned, not content with merely hearing, and possess the conduct of wisdom, should practice the training of higher mind. The second line refers to in order to make the discipline completely pure and not lax, and practice the training of higher mind, one should practice the training of higher discipline. The remaining part shows the benefits of the result of such training. The so-called higher mind refers to having a higher mind. From higher mind arises Dhyana. Because Dhyana can make the mind free. Or, whoever has a higher mind, he is the higher mind. The so-called mindfulness is non-negligence. How to be mindful of higher mind? If with a focused mind, correct attention arises, then he is without sorrow, it should be related to this. This prevents the Bhikshu from experiencing the taste of Dhyana, because its happiness is the place of attachment, therefore it leads to negligence. The so-called Sage is the meaning of Sage. In order to indicate closely, therefore it is said Sage. What the Sage indicates is immovability, whoever possesses wisdom, is the principle indicated by the Sage. Indicating that abandoning and being separated from desire, hatred, and ignorance, is the true Sage, the King of Sages. If so, then are all Arhats also Sages? Because it is indicated that the Buddha Bhagavan is the great Sage. The basis spoken by the Sage is the basis of the Sage.
Chinese
即，也就是世尊所制定的学处之根本。因为是能仁，所以是能仁，即这些根本。如果善住于这些根本，就能获得能仁之实，即阿罗汉果。所谓“学”，就是精勤所作，即现在所出现的能仁之根本。所谓“无忧”，就是对心中的痛苦不再生起，因为这没有烦恼的过患，并且已经断除了烦恼。如果问：如何像儿子一样在这里无忧呢？回答说：所谓“救护”，就是以解脱而使法完全不衰退。所谓“近寂”，就是从远离烦恼中，获得更加近的寂静。这显示了断除烦恼的圆满。所谓“常具念”，就是常常使念显现，因为是念不退失之法，并且安住于六处。因为依于戒律而修禅定，能证得所希望之义，所以宣说了这个。特别是应该以智慧努力于谨慎，就像这样。“放逸者如作恶”，等等，宣说了两个偈颂。在舍卫城有两个商主，一个是富有且多财的，一个是富有且多财的，一个是财富较少的。有多少财富最多的那个，因为贪恋妇女和赌博等，导致财产耗尽，而开始了乞讨的生活。另一个则安住于精进，通过去往大海等方式，逐渐积累财富，变得富有和安乐圆满。国王胜光将这样的故事告诉了世尊。世尊也随顺他的意愿而宣说了这个。其中，第一句偈颂显示了邪行。第二句偈颂显示了邪行的原因。其余的则显示了正行的相续和例子，这是此处的总结之义。所谓“放逸”，就是对于认真完成事情的忽略，从而近似地表示由心所生。所谓“作者”，就是随行，即善
English
That is, the very foundation of the precepts established by the Bhagavan. Because it is the capable one, it is the capable one, that is, these foundations. If one dwells well in these, one will attain the reality of the capable one, that is, the state of an Arhat. "Learning" means what is done with diligence, that is, the very foundation of the capable one that now appears. "Without sorrow" means that suffering of the mind does not arise, because there is no fault of affliction in this, and because affliction has been abandoned. If asked, how is it like a son to be without sorrow here? It is said: "Protection" means that the Dharma is not completely diminished by liberation. "Near peace" means that from being separated from afflictions, one attains a more near peace. This shows the perfection of abandoning afflictions. "Always mindful" means that mindfulness is always manifested, because it is the Dharma without the loss of mindfulness, and because it abides in the six places. Because by relying on morality and meditating on samadhi, one attains the desired meaning, this was spoken. In particular, one should strive with wisdom for caution, just like this. "The negligent one is like doing evil," etc., two verses were spoken. In Shravasti there were two merchants, one rich and wealthy, one rich and wealthy, and one with less wealth. How much did the wealthiest one, because of attachment to women and gambling, etc., cause his property to be exhausted, and he began a life of begging. The other remained in diligence, and gradually accumulated wealth by going to the ocean, etc., and became rich and full of happiness. King Prasenajit told such a story to the Bhagavan. The Bhagavan also spoke this in accordance with his wishes. Among them, the first verse shows wrong conduct. The second verse shows the cause of wrong conduct. The rest shows the continuation and example of right conduct, which is the summary meaning here. "Negligence" means neglecting to complete things carefully, thus approximately indicating what arises from the mind. "Author" means following, that is, virtue.