Tibetan
་བ་ནི་ཀུན་དུ་ཟག་པ་དང་དག་པའི་གནས་ཀྱི་ཆོས་གག་དག་ལས་སེམས་ཀུན་དུ་སྲུང་ པའོ། །དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བསྒོམ་པ་ནི་བག་ཡོད་པའི་ཆོས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། རང་ལ་ཕན་པ་སྐྱེས་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀུན་དུ་བསྲུང་བ་མཆོག་ཏུ་བྱེད་པ་བག་མེད་པ་དང་འགལ་བའི་ཆོས་ནི་བག་ཡོད་པའོ། །གང་གི་དགེ་བ་དག་ལས་བག་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། མི་ཞིག་པ་སྟེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་འདི་ལྟ་སྟེ་དགེ་སློང་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་ཀྱི་སྲོག་ཆགས་གང་ཇི་སྙེད་པའི་རྗེས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་གླང་པོ་ཆེའི་རྗེས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་ཤིང་དེའི་ཁོངས་སུ་འདུས་ཤིང་དེའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། གླང་པོ་ཆེའི་རྗེས་ནི་དེ་རྣམས་ལས་མཆོག་ཏུ་བཤད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་དང་དགེ་བའི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་བག་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། བག་ཡོད་པ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བཤད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཆི་མེད་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུ་འཆི་བ་མེད་པ་དེ་ནི་འཆི་མེད་དེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ན་འཆིང་བ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་གནས་ནི་བཞི་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་བག་ཡོད་པ་ལ་གནས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཐོབ་པའོ། །ཡང་ན་འདིས་འཆི་བ་མེད་པ་རྟོག་པར་བྱེད་པས་གནས་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། བག་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་བཟློག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འཆི་བའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་འཆི་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཞི་སྟེ། བག་མེད་པ་ལ་གནས་པས་འཁོར་བ་དག་ཏུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཆི་བར་འགྱུར་བའོ། །ཡང་ན་འཆི་བ་འཐོབ་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་བག་ཡོད་པ་ནི་མི་འཆི་བའི་གནས་ཡིན་ལ། །བདག་མེད་པ་ནི་འཆི་བའི་གནས་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་བག་ཡོད་འཆི་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བག་ཡིད་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཆི་བ་མེད་པའི་གནས་སུ་ཞུགས་ཏེ། ནམ་ཡང་འཆི་བར་མི་འགྱུར་རོ། །བག་མེད་པ་ནི་ཉ་སེར་སྐྱེ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་གཉིས་དང་འདིར་ཡང་འཆི་བའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་འཆི་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བག་ཡོད་པས་མི་འཆི་བ་ཞེས་བཤད་པ་ཡང་ཅི་ཕའི་བག་ཡོད་པས་བུ་མི་འཆི་བར་འགྱུར་རམ། བུའི་བག་ཡོད་པས་ཀྱང་ ཕ་མི་འཆི་བར་འགྱུར་རམ
Chinese
是完全从所有污染和清净之处的法中守护心。对善法的修习，被教导为是谨慎之法。如此，这是对它的特征的教导：对自身有益的身语意的一切行为都极力守护，与放逸相违的法就是谨慎。无论从何种善行中都不会变得放逸，也不会消失，因为它是所有善根的所依。正如所说，例如，比丘，所有属于畜生道的生物的足迹，都包含在象的足迹中，属于它的范畴，并归于它。象的足迹被认为是它们之中最殊胜的，因为它最大。同样，无论何种善法，谨慎都是它们的根源。谨慎被认为是它们之中最殊胜的，如是说。所谓不死之处，就是没有死亡的地方，也就是涅槃的意思。因为在那里没有束缚等损害。它的处所是四种，因为安住于谨慎就能获得涅槃。或者，因为通过它能证悟不死，所以是处所，意思是获得涅槃的方法。所谓无我，应当理解为与谨慎的特征相反。所谓死亡之处，死亡本身就是基础，因为安住于放逸，就会在轮回中一次又一次地死亡。或者，它是获得死亡的方法。又为何谨慎是不死之处，而无我是死亡之处呢？在此说道：如此，谨慎不会死亡。意思是，谨慎者，如舍利弗等，进入不死之处，永远不会死亡。放逸者，如黄鱼等。如此，在前后两端，以及此处，因为是死亡之法，所以应被说成是常死的。说谨慎者不会死亡，那么，父亲的谨慎能使儿子不死吗？儿子的谨慎也能使父亲不死吗？
English
is to completely protect the mind from all the laws of defilement and purification. Cultivating virtuous dharmas is taught as the dharma of mindfulness. Thus, this is a teaching on its characteristics: the dharma that is contrary to negligence, which is to supremely guard all actions of body, speech, and mind that are beneficial to oneself, is mindfulness. From whatever virtues, one will not become negligent, nor will it disappear, because it is the basis of all roots of virtue. As it is said, for example, monks, all the footprints of whatever animals that belong to the animal realm, all those are gathered within the footprint of the elephant, and are included within it, and belong to its category. The footprint of the elephant is said to be superior to them all, because it is the largest. Likewise, whatever and all those virtuous dharmas, mindfulness is the root of them all. Mindfulness is said to be the most supreme of them all. The so-called deathless place is where there is no death, which means nirvana. Because there is no harm such as bondage there. Its place is fourfold, because by abiding in mindfulness, one attains nirvana. Or, because it realizes deathlessness, it is a place, meaning the method of attaining nirvana. The so-called selflessness should be understood as the opposite of the characteristic of mindfulness. The so-called place of death, death itself is the basis, because by abiding in negligence, one will die again and again in samsara. Or, it is the method of obtaining death. Why is mindfulness the place of immortality, and selflessness the place of death? Here it is said: Thus, mindfulness does not die. It means that mindful ones, such as Shariputra and others, have entered the place of immortality and will never die. The negligent are like yellow fish and so on. Thus, at both the beginning and the end, and here also, because it is the dharma of death, it should be said to be constantly dying. It is said that the mindful do not die, so does the mindfulness of the father make the son not die? Does the mindfulness of the son also make the father not die?
Tibetan
། དེ་བཞིན་དུ་བླ་མ་དང་སློབ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བག་ཡོད་པས་ཀྱང་མི་འཆི་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འོན་ཀྱང༌། བག་ཡོད་འཆི་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གང་བདག་ཉིད་ཀྱི་བག་ཡོད་པའམ། བག་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་བག་ཡོད་པས་ནི་འཆི་བར་མི་འགྱུར་རོ། །བག་མེད་པས་ནི་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱིས་རྣམ་པའི་བག་ཡོད་པའམ། བག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་གང་ལ་ཡང་མི་འཆི་བ་དང༌། འཆི་བ་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན་ནི་གང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ལ་བག་ཡོད་པ་མངའ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཆི་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདི་ནི་བག་མེད་པ་རྣམས་བག་ཡོད་པ་ལ་གཟུད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བག་ཡོད་པ་རྣམས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ལམ་ངན་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང༌། དཀའ་ཐུབ་དང་མཆོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པས་འཆི་བ་མེད་པའི་གནས་ཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་མི་བདེན་པར་སྨྲ་བ་དག་དགག་པའི་ཕྱིར་གསུངས་སོ། །བག་ཡོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་མཁས་པ་ནི་དེ་ཉིད་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འདིའི་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདིའི་ལམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ཤིང་བག་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་དེས་མཁས་པ་བདག་བག་དང་བཅས་པ་ལས་མི་ཉམས་པར་བྱེད་དོ། །བག་ཡོད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། འབད་པ་ལ་གནས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །དེ་ལ་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་ལས་ནི་བག་མེད་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།། འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྔ་ཕྱིའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པའོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་སྔར་བསྟན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བག་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་སྟེ། བག་ཡོད་འཆི་མེད་གནས་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རིག་པ་ནི་འདིར་ཕན་ཡོན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་རིག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་རབ་མཚོན་པ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཁྱད་པར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། བག་དང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིར་བག་མེད་པའི་སྐྱོན་རིག་པའོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གཅིག་གིས་གཉིས་པ་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་སྒྲོགས་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་དེ། མཁས་པ་རྣམས་ནི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མའི་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ
Chinese
同样地，对于上师和弟子等等也应当这样说。如果说，谨慎也不会不死，不会改变吗？那不是的，然而，说了“谨慎不会死”这样的话，就是说，凭借自己谨慎或者不谨慎，谨慎就不会死。不谨慎就会死。凭借他人相续的谨慎或者不谨慎，无论对谁，都不会获得不死和死亡。如果说，也会获得，那么，对于佛陀薄伽梵自身，因为具有谨慎，一切众生也不会死了。因此，这是为了使不谨慎者趋向谨慎，以及为了使谨慎者稳固，并且为了驳斥那些说通过恶道的苦行和苦修以及祭祀等能够获得不死之地的虚妄之语而说的。为了显示完全了解谨慎的功德的智者会立即进入其中，所以说了“它的差别”等等。这里的总义是，完全了解此道并且了解谨慎的差别的人，智者会使自己不从具有谨慎的状态中退失。谨慎也有两种，即智慧圆满和安住于精进圆满。因此，从如此精进地进入来看，不谨慎并非没有过失，这是所要显示的。仅仅是喜爱圣者的行境，就能了知先后差别。其中的“它的”是指先前所说的偈颂，即显示谨慎的差别，如“谨慎是不死之地”等等。了解它的差别，在这里是利益。因为是差别本身，所以是差别。 “了解它”是指象征着从听闻等产生的智慧。如果问，了解谁的差别？回答说，说了“具有谨慎”，这里也可以说了解不谨慎的过患，因为一个可以象征两个。 或者，仅仅是完全宣扬功德，就能明显地结合，这是为了显示智者们不是在说缺点。 “智者”是指先前集合的形态。
English
Similarly, it should also be said to the lama and the disciples, and so on. If one asks, does being mindful also not die and not change? That is not so, however, it is said, "Mindfulness does not change to death," which means that by one's own mindfulness or lack of mindfulness, mindfulness does not die. Lack of mindfulness will lead to death. By the mindfulness or lack of mindfulness of others' continuums, neither immortality nor death will be attained by anyone. If it is said that it will be attained, then for the Buddha Bhagavan himself, because he possesses mindfulness, all sentient beings would not die. Therefore, this is said in order to lead the unmindful towards mindfulness, and to stabilize the mindful, and to refute those who falsely say that by the asceticism and austerities of evil paths and sacrifices, etc., one can attain the state of immortality. In order to show that the wise who fully understand the virtues of mindfulness will immediately enter into it, "its distinction" and so on are mentioned. The condensed meaning here is that one who fully understands this path and knows the distinction of mindfulness, the wise will prevent themselves from falling away from the state of being mindful. Mindfulness is also of two types: the perfection of wisdom and the perfection of abiding in diligence. Therefore, from entering so diligently, it is shown that lack of mindfulness is not without fault. It is only by delighting in the realm of the noble that one understands the difference between before and after. The "its" refers to the verses previously stated, which show the distinction of mindfulness, such as "Mindfulness is the abode of immortality," and so on. Knowing its distinction is the benefit here. Because it is the distinction itself, it is the distinction. "Knowing it" refers to symbolizing the wisdom arising from hearing, etc. If one asks, knowing whose distinction? The answer is, "Possessing mindfulness" is said, and here it can also be said that one knows the faults of lack of mindfulness, because one can symbolize two. Or, merely fully proclaiming the virtues can clearly combine, which is to show that the wise are not speaking of faults. "The wise" refers to the form of the previous gathering.