Tibetan
འོངས་པ་འོག་མའི་ལུས་སུ་མ་སྤྲུལ་པ་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གང་དུ་སྐྱེས་པ་འོངས་པ་མཐོང་ཏེ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་འམ་ས་མཚུངས་པས་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ནས་སེམས་ཅན་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ལ་འོག་ཏུ་འགྲོ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གོང་མ་ལ་མཐོང་ལམ་མེད་ཅེས་འབྱུང་བས་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ན་སྐྱོན་མེད་པར་ཞུགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཅིག་གིས་བར་ཆད་མེད་པར་སྐྱེ་བ་གཉིས་སུ་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ནངས་ཀྱིས་ཕྱིར་ན་འཆི་འཕོ་ཞེས་བཤད་ལ། འོད་གསལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་ཡང་བསྐལ་པ་ཆེན་པོའི་བསྐལ་པ་བརྒྱད་པ་ཡིན་ཞིང༌། བར་གྱི་བསྐལ་པ་ཉི་ཤུ་ན་ཡང་སླར་འཆགས་པས་དེའི་ཕྱིར་འོད་གསལ་བའི་ཚེ་མ་ཟད་པར་དེ་ནས་འཆི་འཕོ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན་དེ་ན་བར་དུ་འཆི་བ་ཡོད་དེ། བསོད་ནམས་རླབས་ཆེན་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དག་ནི་ཚེ་ལོ་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་བར་གྱི་བསྐལ་པ་ཉི་ཤུ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཆེས་ཉུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་དེར་སྐྱེས་པ་དེ་ན་གཞན་ཞིག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་ན་རེ་ལས་སྣ་ཚོགས་ལས་འདི་ལ་ངེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ཡར་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་དང་འབྲི་བའི་རང་བཞིན་ནི་ཡར་སྐྱེས་པ་དང་འབྲི་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བར་བསྐལ་པ་རྣམས་དང་དུས་མཉམ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། མགྱོགས་པ་དང་མགྱོགས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྲོ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་ཏེ་འདི་ལྟར་མཐའི་བསྐལ་པ་གཉིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་འགྲོ་ལ། བར་མ་གཅིག་གཉིས་ནི་མགྱོགས་པར་འགྲོ་བས་ཐམས་ཅད་དུ་དུས་མཉམ་པར་འགྱུར་རོ། །གནས་གསུམ་པའི་འགྲེལ་བཤད་དོ།། །།གློ་བུར་དུ་འོངས་པ་ལ་སྦྱིན་པ་དང༌། འགྲོན་པ་ལ་སྦྱིན་པ་དང༌། ནད་པ་ལ་སྦྱིན་པ་དང༌། ནད་གཡོག་ལ་སྦྱིན་པ་དང༌། ཀུན་དགའ་རབ་འབུལ་བ་དང༌། གཅིག་ཏུ་སློང་བ་འཆའ་བ་དང༌། རླུང་མོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་དག་བྱུང་ན་ཟན་དང་སྐྱོ་མ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པ་སྟེ། འདི་ནི་རྫས་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་བདུན་ནོ། །འདོད་པའི་ཁམས་ནི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ལ་མི་ལྟོས་པའི་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་མེད་དོ། །ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ལ་སྡོམ་པ་ཡོད་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྲིད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡོམ་པ་མེད་ན་ནི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཚོགས་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ
Chinese
未來也不會轉生到下等身，也會被看見。無論生在哪裡，到來都會被看見，在慾望中享受或者因為土地相同而被看見。然後，任何一個眾生，被稱為「一」，這就是大梵天。 因此，所有的大梵天都是凡夫，因為聖者不可能墮落到下等，而且經中說上等沒有見道，因此不可能毫無瑕疵地進入色界。因此，不可能由一個無間斷地在兩個生世中都做大梵天。如果說大梵天因為明天而說死亡和轉生，而且光明者的壽命也是大劫的第八劫，而且在中間的二十劫中也會再次形成，因此光明者的壽命沒有結束就從那裡死亡和轉生，那麼那裡有中間的死亡，從巨大的福德中出生的那些是壽命為大劫八劫。所謂的中間二十劫是最少的。有些人說，生在那裡的那個人完全是另一個人。另一些人說，由於各種各樣的業，對此沒有確定性。另外，如果向上生長的自性和減少的自性與向上生長和減少的自性之間的劫相等，那麼這是由於快速和不快速行走的差異，例如，最後的兩個劫是通過圓圈行走的，中間的一兩個劫是快速行走的，因此在所有情況下時間都是相等的。第三處的解釋到此為止。 對突然到來的人的佈施，對客人的佈施，對病人的佈施，對看護的佈施，供養僧眾，承諾獨自乞討，以及大風等發生時，佈施食物和粥等，這是從物質產生的七種功德事物。慾界沒有不依賴於有表色的非有表色。外道有戒律，但不是別解脫戒，因為依賴於有。如果沒有戒律，就會變成無意義的大群體。
English
In the future, one will not be reborn into a lower body and will be seen. Wherever one is born, the arrival will be seen, either enjoying desires or being seen because of the same land. Then, any sentient being, called "one," is Mahābrahmā. Therefore, all Mahābrahmās are ordinary beings, because it is impossible for a noble one to fall to a lower state, and because it is said in the scriptures that there is no path of seeing in the higher realms, therefore it is impossible to enter the form realm without flaws. Therefore, it is not the case that one uninterruptedly becomes Mahābrahmā in two lifetimes. If it is said that Mahābrahmā is said to die and be reborn because of tomorrow, and the lifespan of the luminous ones is also the eighth kalpa of the great kalpa, and it will be formed again in the middle twenty kalpas, therefore, if the lifespan of the luminous ones does not end, they will die and be reborn from there, then there is an intermediate death there, those born from great merit are those whose lifespan is eight kalpas of the great kalpa. The so-called intermediate twenty kalpas are the least. Some say that the one born there is completely another. Others say that there is no certainty about this due to various karmas. Also, if the nature of growing upward and the nature of decreasing are equal to the kalpas between the nature of growing upward and decreasing, then this is due to the difference in walking fast and not fast, for example, the last two kalpas walk in a circle, and the middle one or two kalpas walk fast, so in all cases the time is equal. The explanation of the third place ends here. Giving to those who come suddenly, giving to guests, giving to the sick, giving to nurses, offering to the Sangha, vowing to beg alone, and when great winds and the like occur, giving food and porridge, etc., these are the seven meritorious things that arise from matter. The desire realm has no non-manifesting form that does not depend on manifesting form. Outsiders have precepts, but not Prātimokṣa precepts, because they depend on existence. If there are no precepts, it will become a large group without meaning.
Tibetan
་ཞར་ལ་འོངས་པས་ཆོག་གོ །འདོད་གཏོགས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་སྡོམ་པ་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་གི་ རྟེན་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་སེམས་དང་འདྲ་བར་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སེམས་མེད་པའི་བྱ་བ་ལ་གལ་ཏེ་དེའི་དུས་ཀྱི་ཀུན་ནས་སློང་བ་མེད་ན་ཤི་བ་བཞིན་དེ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ན་ནི་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་དུས་སུ་དགེ་འདུན་ལ་དགེ་སློང་དངོས་པོར་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་སྔར་འཕངས་པ་ནི་ལས་བརྗོད་པའི་མཇུག་གི་དུས་སུ་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བའི་ཚེ་དེའི་དུས་ཀྱི་ཀུན་ནས་སླང་བ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་སེམས་དང་བཅས་པ་ལ་ཆེས་གསལ་བ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡང་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ཆུང་ངུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ལ་རག་ལུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་ལྔ་པོ་དང་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་སྟེ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་སྟེ་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མེད་པར་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་འཐོབ་པོ། །སློབ་དཔོན་འདུས་བཟངས་ན་རེ་ནི་འདུལ་བ་དང་ལྡན་པའི་དོན་དག་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པ་རྟོག་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་ནུས་ཏེ། གང་སྡོམ་པ་དེ་དག་ལས་ཁ་ཅིག་ནི་ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་གསོལ་བ་དང་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་འཐོབ་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་གང་ཟག་གཅིག་ལ་གསོལ་བ་ཙམ་གྱིས་འཐོབ་པ་འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་གང་དེ་ལྟར་འཐོབ་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པས་གཟིགས་ཤིང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་བསྟན་པ་འདི་ནི་སྡོམ་པའི་རིགས་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་གནས་པ་ཡིན་པས་འདི་ལ་རྒྱུ་མཚན་བཙལ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཅི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉིན་ཞག་གི་འོག་ཏུ་སྡོམ་པ་མི་སྐྱེ་བར་གཟིགས་ནས་ཉིན་ཞག་པའི་བསྙེན་གནས་བསྟན་ཏམ། འོན་ཏེ་དབང་པོ་གདུལ་དཀའ་བ་རྣམས་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། སློབ་དཔོན་འདུས་བཟངས་ན་རེ་ནི་གལ་ཏེ་དབང་པོ་གདུལ་དཀའ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཉིན་ཞག་པ་བསྟན་ན་ནི་དབང་པོ་ཆེས་གདུལ་དཀར་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡུད་ཙམ་མམ་ཉིན་མོའམ་མཚན་མོ་ཙམ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བསྟན་ཞེས་སྨྲས་སོ། །མི་ཤེས་པ་ནི་མ་གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕོགས་པར་བྱེད་པ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པ་བརྗེད་པ་དང་མ་བྱང་བ་སྟེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཐེ་ཚོ
Chinese
顺便说一下，这样就可以了。说“欲属”是为了断除禅定和无漏的律仪，因为它们的 大种所依与心一样是同时的。那么，对于无心的行为，如果那个时候没有发起，就像死了一样，就不会存在，那么在近圆的时候，向僧众祈请比丘实物，然后在止灭等持的时候，先前发出的表色和语表，在羯磨结束的时候，律仪产生的时候，那个时候没有发起，那会怎么样呢？那么就说了“与心相应最为明显”，如果这样做，阿罗汉也会有小小的别解脱律仪。他们的别解脱律仪必定不依赖于表色，这是五种所依和名声等，或者是因为先前的愿力，也就是圆满的意乐，或者是因为佛陀的加持，没有表色也能获得别解脱律仪。论师集贤说，对于与调伏相应的意义，不是一切智者，不能以分别念通达其真实性，因为有些律仪是在僧团中通过祈请和四种羯磨获得的，有些律仪是仅仅向一个人祈请就能获得的，这有什么原因呢？因此，示现说，因为以那种方式获得，而不是以其他方式获得，所以佛陀看到并如实开示，这律仪的种类就是那样存在的，所以不要寻找其中的原因。难道世尊是因为看到在日夜之下不会产生律仪，所以才开示了日夜的近住吗？或者说，是因为出现了难以调伏的根器。论师集贤说，如果考虑到难以调伏的根器而开示了日夜的近住，那么为什么不考虑到更加难以调伏的根器而开示片刻、白天或夜晚呢？不知道就是除了退失、损害、遗忘和未清净之外，对三宝产生怀疑。
English
Incidentally, that's fine. The reason for mentioning "belonging to desire" is to cut off the vows of meditation and non-outflow, because their great elements of dependence are simultaneous with the mind. So, for a mindless action, if there is no motivation at that time, it will not exist like death. Then, at the time of full ordination, after requesting the Sangha for the object of a Bhikshu, and at the time of the cessation of absorption, how can the previously emitted manifestation of form and the manifestation of speech, at the time of the end of the Karma, when the vows arise, be without motivation at that time? Then it is said, "It is most clear with the mind." If this is done, even an Arhat will have a small Pratimoksha vow. Their Pratimoksha vow is certainly not dependent on manifestation of form, that is, the five bases and fame, etc., or because of the power of previous aspirations, that is, perfect intention, or by the blessing of the Buddha, the Pratimoksha vow is obtained without manifestation of form. The teacher Samantabhadra says that for the meaning associated with discipline, not being omniscient, one cannot comprehend its reality with thought. Because some vows are obtained in the Sangha through solicitation and four Karmas, and some vows are obtained by soliciting only one person, what is the reason for this? Therefore, it is shown that because it is obtained in that way and not in another way, the Buddha saw and taught it as it is. This kind of vow exists as it is, so do not look for the reason in it. Did the Bhagavan teach the one-day retreat because he saw that vows would not arise under the day and night? Or, it is said that there are those with difficult-to-tame faculties. The teacher Samantabhadra said that if the one-day retreat was taught in consideration of those with difficult-to-tame faculties, then why not teach a moment, a day, or a night in consideration of those with even more difficult-to-tame faculties? Not knowing is nothing but degeneration, harm, forgetting, and not being purified, having doubts about the Three Jewels.