Tibetan
གྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཁོ་ན་སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ་སློབ་པའི་འགྲོ་བ་གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དམ་པ་དམ་མིན་འཇུག་མི་འཇུག །སོན་པ་ཕྱིར་མི་འོང་ཕྱིར་དེ། །འདི་དག་ནི་ལས་དགེ་བ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་གི་མི་དགེ་བ་ལ་ནི་མི་འཇུག་གོ །འདི་དག་ ཏུ་སོན་པ་རྣམས་ལ་ཡང༌། ཕྱིར་མི་འོང་བ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཁོ་ན་སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱིར་མི་འོང་བ་ཚེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལ་ཡང་དབྱེ་བ་འདི་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། མེད་དེ། འདི་ལྟར། འདོད་པར་ཚེ་ཡོངས་གྱུར་པའི་འཕགས། །ཁམས་གཞན་དུ་ནི་འགྲོ་བ་མེད། །འདོད་པའི་ཁམས་སུ་ཚེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་འཕགས་པ་ནི་ཁམས་གཞན་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་ནས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་གོང་མར་སྐྱེས་པ་ནི། །ཡོངས་ཉམས་དབང་པོ་འཕོ་མི་སྟེན། །འདོད་པའི་ཁམས་སུ་ཚེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་འཕགས་པ་དེ་དང༌། ཁམས་གོང་མར་སྐྱེས་པའི་འཕགས་པ་ནི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱང་མི་འཕོ་ལ། ཇི་ལྟར་ཡང་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བསམ་གཏན་སྤེལ་ནས་འོག་མིན་འགྲོ། །ཞེས་གང་བཤད་པ་དེ་ཡང་དང་པོ་ཉིད་དུ་བསམ་གཏན་གང་སྤེལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། དང་པོར་བཞི་པ་སྤེལ་བར་བྱེད། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་པས་ལས་སུ་རུང་བ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སིམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཡང༌། སྐད་ཅིག་མ་ནི་བསྲེས་པས་འགྲུབ། །གང་གི་ཚེ་ཟག་པ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཡང་ཟག་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་དག་ཏུ་བསྲེས་པས་སྤེལ་མ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུན་ཆགས་དང་ལྡན་པ་ལ་ཇི་སྲིད་དུ་སྐད་ཅིག་གཉིས་སྦྱོར་བ་དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་བཞི་པ་སྤེལ་ནས་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཞན་དང་གཞན་དག་ཀྱང་སྤེལ་བར་བྱེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་སྤེལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། སྐྱེ་དང་གནས་པར་བྱ་ཕྱིར་དང༌། །ཉོན་མོངས་པས་ནི་འཇིགས་ཕྱིར་ཡང༌། །ཕྱིར་མི་འོང་བ་དབང་པོ་རྣོན་པོ་རྣམས་ནི་གནས་གཙང་མར་སྐྱེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་རྟུལ་པོ་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་པས་འཇིགས་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པས་གནས་གཙང་མར་སྐྱེ་བ་སྤངས་ནས་སོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་གནས་གཙང་མར་སྐྱེ་བ་ལྔ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་བཞི་པ་སྤེལ་མང་བསྒོམ་པར་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ། དེ་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་ཡི་ཕྱིར། །གནས་གཙང་སྐྱེ་བ་ལྔ་ཁོ་ན། །སྤེལ་མར་བསྒོམ་པ་དེ་ནི་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་དང༌། ཤིན་ཏུ་ཆེ་ བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་ཆེས་ཆེ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་ལྔ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་མ་རེ་རེ་ལ་གསུམ་གསུམ་དུ་སྤེལ་བར་བྱས་ནས་སོ། །བར་མ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ལས་སྐྱེའོ། །འགོག་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་མི་འོང༌། །ལུས་ཀྱི་མངོན་སུམ་བྱེད་པར་འདོད། །ཕྱིར་མི་འོང་བ་གང་ལ་ལ་འགོག་པ་ཐོབ་པ་དེ་ནི་སེམས་མེད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་འདྲ་བ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྲིད་རྩེའི་བར་ཆ་བརྒྱད་ཟད་པ། །དགྲ་བཅོམ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཕྱིར་མི་འོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། ཡང་ཕྱིར་མི་འོང་བ་དེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་རྣམ་པ་གཅིག་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནས་བཟུང་སྟེ། སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་སྤངས་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་བཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །དགུ་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཡང༌། །དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཡིན། །བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་དེ་ནི་ཕྲ་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་པའི་རྣམ་པ་དགུ་པར་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ། དེ་ཟད་ཐོབ་དང་ཟག་པ་ཤེས། །དང་པོ་ཉིད་དུ་ཟག་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་ཐོབ་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཟད་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཚེ་དེ་མི་སློབ་དགྲ་བཅོམ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ཟད་པ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ན་མི་སློབ་པ་དང༌། དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགྲ་བཅོམ་པའོ། །འབྲས་བུ་གཞན་གྱི་ཕྱིར་བསླབ་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སློབ་པའོ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བཤད་པ་ལ་སློབ་པ་འདི་གང་གིས་གང་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་ཅེ་ན། འཇིག་རྟེན་འདས་ཀྱིས་སྲིད་རྩེ་ལས། །ཆགས་བྲལ་འཇིག་རྟེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་གོང་ན་འཇིག་རྟེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་གི་ས་པའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་གང་ཞིག་དངོས་པོ་གང་ལ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དངོས་པོ་དེས་སྤོང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། གང་གི་གཉེན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་
Chinese
成了。为什么这些才是圣者的行境，而其他的学者的行境不是呢？圣者不入非圣境，种子不还故。这些只入于善业，不入于非善业。这些之中种下的种子，没有不返回的，因此这些才是圣者的行境。为什么不还者，在寿命终结时也有这种差别呢？不是的。比如这样说：欲界寿命终结的圣者，不往他界去。欲界寿命终结的圣者，不往他界去，因为就在那里获得不还果，而完全从烦恼中解脱。彼与生于上界者，不转衰退亦不舍根。欲界寿命终结的圣者，以及生于上界的圣者，根也不转移，无论如何也不会完全衰退。修习禅定往色究竟天，所说的这个，最初修习什么禅定呢？最初修习第四禅。那个等持是一切可用的，因为沉浸在它们的圆满中。其中的刹那，以混合而成就。当无漏刹那之后紧接着有漏，或者有漏之后紧接着无漏显现时，这样以有漏刹那和无漏刹那混合，修习就成就了。对于具有连续性的人，只要将两个刹那结合，就这样修习第四禅，然后以它的力量，也修习其他的禅定。为什么修习禅定呢？为了生和住，也为了畏惧烦恼。不还者中的利根者，是为了生于净居天，以及为了在现法中安乐而住。钝根者也是为了畏惧烦恼，同样，阿罗汉们因为没有生，所以舍弃了生于净居天。又为什么只有五净居天呢？
English
It is done. Why are these alone the realm of noble beings, and not the realms of other learners? Noble beings do not enter non-noble realms, because the seed does not return. These only enter into virtuous actions, not into non-virtuous actions. Among those who have sown seeds in these, there is no non-returning, therefore these alone are the realms of noble beings. Why do non-returners also have this distinction when their lifespan is exhausted? No, it is not. For example, it is said: 'The noble one whose lifespan is exhausted in the desire realm does not go to another realm.' The noble one whose lifespan is exhausted in the desire realm does not go to another realm, because he attains the fruit of non-returning there and is completely liberated from afflictions. 'He and those born in higher realms do not decline or abandon their faculties.' The noble one whose lifespan is exhausted in the desire realm, and the noble one born in higher realms, do not transfer their faculties, nor do they completely decline in any way. 'Having cultivated meditation, he goes to Akanistha.' What meditation is cultivated first? First, the fourth dhyana is cultivated. That samadhi is suitable for all, because it is immersed in their perfection. The moment of that is accomplished by mixing. When an uncontaminated moment is immediately followed by a contaminated one, or a contaminated one is immediately followed by an uncontaminated one, in this way, by mixing contaminated and uncontaminated moments, cultivation is accomplished. For those who have continuity, as long as they combine two moments, in this way, having cultivated the fourth dhyana, they also cultivate other dhyanas by its power. Why cultivate dhyana? For the sake of birth and abiding, and also for the fear of afflictions. Non-returners with sharp faculties are for the sake of being born in the Pure Abodes, and for the sake of abiding happily in the present life. Those with dull faculties are also for the fear of afflictions. Similarly, Arhats, because they have no birth, abandon birth in the Pure Abodes. Again, why are there only five Pure Abodes?
Chinese
如果这样，什么是所说的第四禅增多修习？那是由于五种相的缘故。只有五净居天。增多修习那是小、中、大、极大的、以及极其大的差别，是五种相。后面的每一个都增加三倍。中间从具有漏者产生。为了获得灭尽定，所以不来。想要身体的现证。 어떤 不来者获得了灭尽定，那如同无心而般涅槃一样，因为身体现证的缘故，所以称为身体现证。有顶的八种障碍灭尽，就进入阿罗汉的果位。这是就称为不来者的角度来说的。还有，不来者从第一禅的一种相离贪开始，到有顶之间，断除了八种障碍，就安住于阿罗汉的果位。第九种无间道，也唯有进入阿罗汉的果位。那是如金刚般的。无间道能摧毁一切微细的烦恼，因此称为如金刚般的等持。还有，什么是所说的有顶的第九种相？那是获得灭尽和了知烦恼。因为最初就与一切烦恼灭尽的获得同时产生，所以是了知灭尽。那时，他不学阿罗汉。进入阿罗汉果位，当生起了知灭尽时，就是不学者，并且因为获得了阿罗汉的果位，所以是阿罗汉。因为没有为了其他果位而需要学习的缘故，所以是不学者。在所说的修道有出世间道和世间道两种，那么这个学者以什么对什么获得离贪呢？以出世间道对有顶。不是以世间道。为什么呢？因为在那之上没有世间道，并且不是自己地界的对治品。不是对治品，也是因为烦恼会增长的缘故。哪种烦恼对什么事物会增长，那么就不是以该事物来断除的。什么事物是对治品，那么对该事物来说，烦恼
English
If so, what is said to be the cultivation of the fourth dhyana with increasing multiplicity? That is because of five aspects. Only the five Pure Abodes are born. The cultivation of increasing multiplicity is five aspects due to the distinctions of small, medium, large, very large, and extremely large. Each of the latter is increased threefold. The intermediate is born from those with defilements. Because of attaining cessation, they do not return. They desire to realize it with the body. Those non-returners who have attained cessation are like those who have passed into nirvana without mind. Because of realizing it with the body, it is called realizing it with the body. When the eight intermediate stages of the peak of existence are exhausted, one enters the state of an Arhat. This is in terms of being called a non-returner. Furthermore, the non-returner, starting from being free from desire from one aspect of the first dhyana, up to the peak of existence, having abandoned the eight intermediate stages, dwells in the state of an Arhat. The ninth uninterrupted path also only enters the state of an Arhat. That is like a vajra. The uninterrupted path destroys all subtle defilements, therefore it is called vajra-like samadhi. Furthermore, what is said to be the ninth aspect of the peak of existence? That is the attainment of cessation and the knowledge of defilements. Because it arises simultaneously with the attainment of the exhaustion of all defilements from the very beginning, it is the knowledge of exhaustion. At that time, that is a non-learner Arhat. Entering the state of an Arhat, when the knowledge of exhaustion arises, one is a non-learner, and because of attaining the fruit of Arhatship, one is an Arhat. Because there is no need to learn for the sake of other fruits, one is a non-learner. In the explanation of the path of cultivation as twofold, transcendent and mundane, then with what does this learner attain freedom from desire from what? With the transcendent from the peak of existence. Not with the mundane. Why? Because there is no mundane above that, and it is not the antidote of one's own ground. Not being an antidote is also because afflictions will increase. Which affliction will increase towards which object, then it is not abandoned by that object. Whatever is the antidote, then for that, affliction