Tibetan
།འབྱུང་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྱོགས་དང་ནི། །དུས་གཉིས་རིང་བ་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རིང་བ་ནི་དཔེར་ན་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པས་རིང་བ་ལྟ་བུའོ། །གཉེན་པོས་རིང་བ་ནི་དཔེར་ན་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྟ་བུའོ། །ཡུལ་གྱིས་རིང་བ་ནི་བསྐལ་པའི་ཡུལ་རྣམས་ཡུལ་རྣམ་པར་ཆད་པས་སོ། །དུས་ཀྱིས་རིང་བ་ནི་དཔེར་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཅི་ལམ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤངས་པ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ལན་ཅིག་ཏུ་ཟད། གང་གིས་སྤོང་བའི་ལམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ནས་ཟད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི །བྲལ་བའི་ཐོབ་པ་ཡང་དང་ཡང་དུས་དུ་ཞིག་ཏུ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དྲུག་ཏུ་སྟེ། གཉེན་པོ་སྐྱེ་དང་འབྲས་ཐོབ་དང༌། །དབང་པོ་རྣམ་པར་འཕེལ་རྣམས་སུ། །གཉེན་པོ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་མོ། །འབྲས་བུ་དག་ནི་དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་དག་གོ །དབང་པོ་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་ནི་དབང་པོ་འཕོ་བའོ། །དུས་དེ་དག་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་བྲལ་བ་ཐོབ་བོ། །བྲལ་བ་དེ་ཡང་ནི་གནས་སྐབས་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་འཐོབ་བོ། །དེ་དག་ཀྱང༌། ཡོངས་སུ་ཤེས་དགུ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་འདོད་པ་ན། དང་པོ་རྣམ་གཉིས་ཟད་ལ་གཅིག །འདོད་པའི་ཁམས་ན་དང་པོའི་རྣམ་པ་གཉིས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་སྤངས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་གཅིག་གོ །གཉིས་ཟད་པ་ནི་དེ་གཉིས་སོ། །འདོད་པའི་ཁམས་ཁོ་ན་ན་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་སྤངས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་གཉིས་སོ། །ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། དེ་བཞིན་གོང་མ་དེ་གསུམ་ཉིད། །དེ་ལྟར་ན་ཁམས་གསུམ་པའི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་སྤངས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དྲུག་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་གཞན་གསུམ་སྟེ། །ཐ་མའི་ཆ་དང་མཐུན་གཟུགས་དང༌། །ཟག་པ་ཀུན་ཟད། འདོད་པའི་ཟག་པ་སྤོང་བའི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་ཟག་པ་སྤོང་བའི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་ ཟག་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་འདི་དག་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་སྤངས་པའི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་གསུམ་སྟེ། སྔར་གྱི་དྲུག་དང་དགུར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ལས་ཀྱང༌། དྲུག་བཟོད་འབྲས། སྔ་མ་དག་གོ །ལྷག་མ་དག་ནི་ཤེས་པ་ཡིན། །ཕྱི་མ་གསུམ་མོ། །མི་ལྕོགས་མེད་འབྲས་ཐམས་ཅད་དོ། །བསམ་གཏན་རྣམས་ཀྱི་ལྔ་འམ་བརྒྱད།
Chinese
生处与戒律，方向与时间，二者皆为遥远之相。 以体性遥远，譬如大种虽同时生起，然体性各异而遥远。 以对治遥远，譬如从邪淫之戒律中生出戒律。 以处所遥远，乃因劫之处所，处所完全断绝之故。 以时间遥远，譬如过去与未来。 若问：为使道有差别，诸烦恼之断除亦复屡屡有差别耶？ 答：非也。一切烦恼，一次即尽。以何所断之道，即以此而尽也。 彼等之离系，何时又何时耶？ 答：有六：对治生与得果，及诸根之增上。 对治者，乃解脱之道也。 果者，乃沙门之果也。 诸根增上者，乃诸根之转变也。 于彼等时，得烦恼之离系。彼离系亦于彼等之时，得名为“遍知”。 彼等亦为遍知九种。于彼，略说欲界者： 初二尽而一。欲界中，初二之相，苦与集见所断之断除，乃应遍知之一。 二尽者，即彼二也。唯于欲界中，灭与道见所断之相之断除，乃遍知之二。 如欲界中之行持，如是上界亦如是。 如是，三界之见所断之断除，乃遍知之六。 遍知另有三者：与最后分相应之色，及诸漏尽。 断除欲界漏之遍知，断除色界漏之遍知，及断除一切漏之遍知，此等乃修所断之断除之遍知三者。与前六者合为九。 彼等之中，六者为忍果，前者是也。余者乃智，后者三者。无间等持一切果，乃诸禅定之五或八。
English
The place of origin and discipline, direction and time, are all like being far apart. Being far apart in nature is like the great elements arising together, but being far apart due to their different natures. Being far apart by antidote is like discipline arising from the discipline of immorality. Being far apart by location is because the locations of kalpas are completely cut off from each other. Being far apart by time is like the past and the future. If you ask: Since the path goes differently, do the abandonments of the afflictions also repeatedly become different? The answer is no. All afflictions are exhausted once. Whatever path abandons them, it is exhausted by that alone. When and when are the attainments of their separation? The answer is: There are six: the arising of the antidote, the attainment of the fruit, and the increase of the faculties. The antidote is the path of liberation. The fruits are the fruits of the ascetic. The increase of the faculties is the transformation of the faculties. At those times, the separation from afflictions is attained. That separation also obtains the name "complete knowledge" at those times. These are also the nine complete knowledges. Of these, for the time being, in the desire realm: The first two are exhausted and one. In the desire realm, the abandonment of the first two aspects, which are to be abandoned by seeing suffering and arising, is one to be completely known. The two that are exhausted are those two. Only in the desire realm, the abandonment of the aspects to be abandoned by seeing cessation and path is the second complete knowledge. Just as the conduct in the desire realm is, so are the three higher realms. Thus, the abandonment of what is to be abandoned by seeing in the three realms is the six complete knowledges. There are three other complete knowledges: the form that is in accordance with the final part, and the exhaustion of all outflows. The complete knowledge of abandoning the outflows of the desire realm, the complete knowledge of abandoning the outflows of the form realm, and the complete knowledge of abandoning all outflows, these are the three complete knowledges of abandoning what is to be abandoned by meditation. Together with the previous six, they become nine. Of these, six are the fruits of forbearance, the former ones. The remaining ones are wisdom, the latter three. The uninterrupted result is all the results. The five or eight of the meditations.
Tibetan
།བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱིས་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལྔ་སྟེ། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །བཙུན་པ་དབྱངས་སྒྲོགས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་བརྒྱད་དེ། དེ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་སྤངས་པ་ཡང་བྲལ་བའི་ཐོབ་པ་ཟག་པ་མེད་པ་རྙེད་པའི་ཕྱིར། མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །ཐ་མའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྤངས་པའི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ཡང་བསམ་གཏན་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི། ཉེ་བར་བསྡོགས་པའི་གཅིག་ཡིན་ཏེ། །གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ཟད་པའི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །གཟུགས་མེད་དངོས་གཞི་གསུམ་གྱི་ཡང༌། །གཅིག་ཁོ་ན་སྟེ། ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པའི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའང་འབྲས་བུའོ། །ཐམས་ཅད་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་པའི། འབྲས་བུ་ནི་ཐ་མའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ཟད་པའི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དག་གོ །གཉིས་རྗེས་ཀྱི་འང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་གཉིས་ཏེ། ཐ་མ་དག་གོ །ཆོས་ཤེས་པའི་ནི་གསུམ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མ་དག་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱོགས་མཐུན་གྱི་དྲུག་དང་ལྔ། ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དྲུག་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང་དག་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ནི་ལྔ་སྟེ། རྗེས་ཀྱི་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང་དག་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྤངས་པ་རེ་རེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་རྣམ་པར་མི་གཞག་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་བཟོད་པའི་འབྲས་བུ་བྲལ་བ་ནི། བྲལ་བའི་ཐོབ་པ་ཟག་མེད་ དང། །སྲིད་རྩེ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང༌། །རྒྱུ་གཉིས་ཀུན་དུ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར། །ཡོངས་ཤེས། སུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །རེ་ཞིག་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ནི་བྲལ་བའི་ཐོབ་པ་ཟག་པ་མེད་པ་དང༌། སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་མེད་དོ། །འཕགས་པ་ལ་ཡང༌། ཇི་སྲིད་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བྲལ་བའི་ཐོབ་པ་ཟག་པ་མེད་པ་ཡོད་ལ། སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ཉམས་པར་བྱས་པ་མེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ལ་གཉིས་ཀ་ཡོད་དོ། །རྒྱུ་གཉིས་ཀུན་དུ་བཅོམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་གཞན་ལ་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པས་
Chinese
分别说部宗义认为，禅定的果是五种遍知，即色界和无色界中所行的烦恼断除的自性。贤者声论宗义认为是八种，这是因为远离贪欲，从而对于欲界中所行的见道所断之法也已断除，并且为了获得离系的无漏之得，而认为是见道的果。与最后分位相应的断除的遍知，仅仅是无能胜的果。殊胜禅定也应当像禅定一样看待。对于无色界来说，近分定是一种，即色界贪欲灭尽的遍知。对于无色界正行三者来说，也只有一种，即一切结缚完全摧毁的遍知也是果。一切都是圣道之果。世间的果是与最后分位相应的，以及色界贪欲灭尽的遍知。二者随后的，随知之果也是两种遍知，即最后分位。法知的有三种，仅仅是最后分位。与其顺同的有六和五。法知之顺同的果是六种遍知，即法之忍和智等的果是什么。随知之顺同的是五种，即随后的忍和智等的果是什么。为什么不将每一个断除都分别安立为遍知呢？像这样，暂且忍的果离系是，离系之得无漏，以及有顶坏灭，并且因为两种因完全摧毁的缘故，遍知中安立。暂且对于异生来说，没有离系之得无漏，也没有有顶坏灭。对于圣者来说，只要安住于苦之随知忍，就有离系之得无漏，却没有有顶坏灭。苦之随知有二者。两种因完全摧毁不是，因为对于法和随知其他的，三者全部都有。
English
According to the Vaibhāṣika school, the fruit of meditation is five kinds of complete knowledge, namely the nature of abandoning afflictions that operate in the form and formless realms. The venerable Śrīlāta's school holds that there are eight, because by being free from desire, the objects to be abandoned by the path of seeing that operate in the desire realm are also abandoned, and in order to obtain the undefiled attainment of separation, it is considered the fruit of the path of seeing. The complete knowledge of abandonment that corresponds to the final part is only the fruit of the invincible. Special meditation should also be regarded as meditation. For the formless realms, one is the proximity, which is the complete knowledge of the exhaustion of desire for form. For the three actual formless realms, there is only one, which is the complete knowledge of completely destroying all bonds is also the fruit. All are fruits of the noble path. The mundane fruit is the one that corresponds to the final part, and the complete knowledge of the exhaustion of desire for form. The fruit of the subsequent knowledge of the two is also two kinds of complete knowledge, namely the final part. There are three kinds of dharma knowledge, only the final part. There are six and five that are in accordance with it. The fruit in accordance with dharma knowledge is six kinds of complete knowledge, namely what are the fruits of the patience and wisdom of dharma. What is in accordance with subsequent knowledge is five, namely what are the fruits of subsequent patience and wisdom. Why are each abandonment not separately established as complete knowledge? In this way, for the time being, the fruit of patience is separation, the attainment of separation is undefiled, and the peak of existence is destroyed, and because the two causes are completely destroyed, it is established in complete knowledge. For the time being, for ordinary beings, there is no undefiled attainment of separation, nor is there a destruction of the peak of existence. For the noble ones, as long as they abide in the patience of subsequent knowledge of suffering, there is the undefiled attainment of separation, but there is no destruction of the peak of existence. The subsequent knowledge of suffering has both. The complete destruction of the two causes is not, because for dharma and subsequent knowledge, the other three all have it.