Tibetan
ས། མདོ་གཞན་ལས་ཞེས་བྱ་བར་བྲིས་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། །འཕགས་པའི་རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནའོ། །དགེ་སློང་དག་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་འཕགས་པའི་ པའི་རིགས་མཆོག་རྒྱལ་པོའི་རིགས་སྔོན་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དགེ་སློང་ངམ། བྲམ་ཟེ་འམ། ལྷ་འམ། བདུད་དམ། ཚངས་པ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གང་གིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་པ་དག་སྟེ། བཞི་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་དགེ་སློང་ཆོས་གོས་གང་ཡང་རུང་བས་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། ཆོས་གོས་གང་ཡང་རུང་བས་དགའ་བའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་ལ་དེ་ཆོས་གོས་ཀྱི་རྒྱུས་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་མི་ཚོལ་ལོ། །དེ་རྙེད་པའི་ཆོས་གོས་ཀྱིས་མི་སྙེམས་ཤིང་ཆོས་གོས་རྙེད་པ་དག་ལ་མ་ཆགས་པར་ལོངས་སྤྱོད་དེ་ཆགས་པ་དང་ཞེན་པ་དང༌། འདུན་པ་དང༌། བརྒྱལ་བ་དང༌། ཞེན་པ་དང༌། ལྷག་པར་ཞེན་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་ཉེས་དམིགས་མཐོང་ཞིང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་ནས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་དགེ་སློང་མཁས་ཤིང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་དགེ་སློང་སྔོན་གྱི་འཕགས་པའི་རིགས་ལ་གཉིས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཆོས་གོས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསོད་སྙོམས་དང༌། མལ་ཆ་དང་སྟན་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བ་དང༌། སྤོང་བ་ལ་དགའ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གྱུར་པ་དང༌། སྒོམ་པ་ལ་དགའ་བར་གྱུར་ཅིང་སྒོམ་པ་ལ་དགའ་བ་དང༌། སྒོམ་པ་ལ་དགའ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་སྤོང་བ་དང་སྒོམ་པ་ལ་དགའ་བས་བསྙེམས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། གང་གི་ཕྱིར་དགེ་སློང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་དགེ་སློང་སྔོན་གྱི་འཕགས་པའི་རིགས་ལ་གནས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འཕགས་པའི་རིགས་བཞི་པོ་འདི་དག་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཉེ་བར་བརྟེན་ཅིང་གནས་པ་ན་མི་དགའ་བ་མི་གནོད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་མི་དགའ་བ་ལ་གནོད་དོ། །དེ་གལ་ཏེ་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་ཕྱོགས་སུ་བརྟེན་ཅིང་ཉེ་བར་གནས་པ་ན་ཡང་མི་དགའ་བས་མི་གནོད་དེ། དེས་མི་དགའ་བ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་དག་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་དག་གནང་བ་བཟོད་ ཀྱི། མི་དགའ་བ་ནི་བཟོད་དོ། །བརྟན་རྣམས་མི་དགའ་མི་བཟོད་དོ། །བརྟན་རྣམས་དགའ་བ་བཟོད་པ་ཡིན། །དེ་ཡིས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཀུན། །སྤོང་བ་གང་གིས་བཟློག་པར་ནུས། །འཛམ་བུ
Chinese
萨。其他经部里写到的应当去看一看。《圣种》这里，开端是在善见城。诸比丘，这四种是圣 的种姓，是殊胜的种姓，是国王的种姓，先前不是烦恼，也没有烦恼，无论是比丘，或是婆罗门，或是天，或是魔，或是包括梵天在内的世间，任何都不能使之成为烦恼。四种是什么呢？在此，比丘对任何一种法衣都感到欢喜，赞叹对任何一种法衣都感到欢喜，并且不寻求那不是法衣之因的自性。他不因得到的法衣而骄傲，也不贪恋得到的法衣，而是享用它，不生起贪恋、执着、欲望、昏厥、迷恋和特别的迷恋，而是看到过患，并且像了解出离的清净一样去享用它。因为比丘是聪明的，并且具有正念和正知。这被称为比丘先前的第二种圣种。如同法衣一样，乞食、卧具和坐垫也是如此。此外，比丘对舍弃感到欢喜，并且对舍弃感到欢喜，并且与对舍弃感到欢喜相一致，并且对禅修感到欢喜，并且对禅修感到欢喜，并且与对禅修感到欢喜相一致。他不因对舍弃和禅修感到欢喜而骄傲。因为比丘具有正念和正知。这被称为比丘安住于先前的圣种。与这四种圣种完全相应的圣声闻，如果依靠并安住在东方附近，那么不悦意不会损害他，而是他自己损害不悦意。如果他依靠并安住在南方、西方和北方，那么不悦意也不会损害他，而是他损害不悦意。那是什么原因呢？诸比丘，具有听闻的圣声闻能够忍受允许，但是能够忍受不悦意。稳固者不能忍受不悦意。稳固者能够忍受悦意。他以此能够舍弃所有的欲望贪执。谁能够阻止舍弃呢？赡部
English
Sa. It should be examined what is written in other Sutras. Regarding what is called 'Noble Lineage,' the introduction is in Sravasti. Monks, these four are the noble lineages, the supreme lineages, the lineages of kings, previously without affliction and without affliction, whether a monk, a Brahmin, a god, a demon, or the world including Brahma, none can make them afflicted. What are the four? Here, a monk is delighted with any Dharma garment, praises being delighted with any Dharma garment, and does not seek the nature that is not the cause of the Dharma garment. He is not arrogant because of the Dharma garment he has obtained, nor is he attached to the Dharma garments he has obtained, but enjoys it, not generating craving, attachment, desire, fainting, infatuation, and special infatuation, but seeing the faults, and enjoying it as he knows the purity of renunciation. Because the monk is wise and possesses mindfulness and awareness. This is called the second noble lineage of the previous monk. Just like Dharma garments, alms, bedding, and cushions are also the same. Furthermore, a monk is delighted with abandonment, and is delighted with abandonment, and is in accordance with being delighted with abandonment, and is delighted with meditation, and is delighted with meditation, and is in accordance with being delighted with meditation. He is not arrogant because of being delighted with abandonment and meditation. Because the monk possesses mindfulness and awareness. This is called the monk abiding in the previous noble lineage. The noble Hearer who is fully endowed with these four noble lineages, if he relies on and abides near the east, then displeasure will not harm him, but he himself harms displeasure. If he relies on and abides in the south, west, and north, then displeasure will not harm him, but he harms displeasure. What is the reason for that? Monks, the noble Hearer who possesses hearing can endure permission, but can endure displeasure. The steadfast cannot endure displeasure. The steadfast can endure pleasure. By this, he can abandon all desires and attachments. Who can prevent abandonment? Jambudvipa