Tibetan
་བ་ནི་སྒྲ། སྣ་ནི་དྲི། ལྕེ་ནི་རོ། །ལུས་ནི་རེག་བྱ་དང༌། ཡིད་ནི་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་མི་འོང་བའི་ཆོས་ལ་འཛག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་ཀྱི་རྩ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མ་རིག་པ་དང་སྲིད་པའི་སྲེད་པའི་ཚིག་བླ་དགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དགེ་སློང་མ་རིག་པ་དང་སྲིད་པའི་སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཤིང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ཤིང་ཏ་ལ་མགོ་བཅད་པ་ལྟར་དྲུངས་ཕྱུང་ཞིང་མི་སྣང་ཞིང་ཕྱིས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་པ་འདི་ནི་འབྲས་དང་འབྲས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་བསལ་བར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་སེམས་གནས་པ་དང་ཡང་དག་མར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་དང་དེ་ལས་འདོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རེ་ཞིག་ལམ་གྱི་ཚོམས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་གི་སྒོའི་ལོག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བདུན་པའི་མདོ་གསུམ་པ་ལས་འབྱུང་བ་མཛོད་ཀྱི་གནས་བཞི་པར། རྣམ་གསུམ་དྲི་མེད་གཟུགས་གསུངས་དང༌། །འཕེལ་དང་མ་བྱས་ལམ་རྫོགས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་སུ། སྤོང་བ་དག་ནི་ཆུ་ལོན་དུ་གསུངས་ཞེས་བྱ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། །འོ་ན་མདོ་ལས་བདེ་བའི་དབང་པོ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལམ་གྱི་ཚོམས་གྱི་དབང་པོའི་སྒོའི་སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པའི་མཐའི་ཆ་ལས་འབྱུང་བ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་མཛོད་ཀྱི་གནས་གཉིས་པར། ལུས་ཚོར་སིམ་པ་མ་ཡིན་གང༌། །སྡུག་བསྔལ་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་རྣམ་པར་བྱེད་པ་དེ་དང་དེ་ལས་འདི་ལྟར་འདོན་ཏེ། དེ་དགའ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཏེ། དྲན་པ་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་ཞིང་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་ཏེ། བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་བ་གང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དྲན་པ་དང་ལྡན་ཞིང་བཏང་སྙོམས་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ། དགའ་བ་མེད་པའི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་གི་ཚེ་ འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བར་དབྱར་གནས་པའི་ཕྱིར་གཤེགས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ན་བ་དེར་ཉེ་བར་སོང་སྟེ། ཉེ་བར་སོང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་སྤྱི་བོས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་ནས་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་ལ་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པར་མཛད། ཡང་དག་པར་བསྐུལ། ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད། ཡང་དག་པར
Chinese
耳是声，鼻是香，舌是味，身是触，意是缘于可爱与不可爱之法而流散。名为“果之根本”者，乃是无明与有爱之别名。何以故？比丘，若已断尽且完全了知无明与有爱之有，如断首之棕榈树般连根拔起，使其不复存在，成为未来不生之法，此即名为已完全消除且完全了知果及其根本。所谓心安住且如实安住者，即是从彼处引出。譬如，略而言之，道之聚的道支之门的颠倒性，即是出自名为“总摄之偈第七之经第三”的《俱舍论》之第四品。其中“三种无垢色所说，增长与无作道圆故”一句中，应参考“舍弃即是水轮中所说”。若问经中所说之乐受为何，则应参考出自道之聚的根门之总摄偈第二之末段。即于此《俱舍论》之第二品中，已阐述“非身感寂静，名为痛苦之根”。所谓乐由身所感受，即是从彼禅定之相中如此引出：彼从喜中离贪，具足正念与智慧，安住于舍，即是圣者所说之乐由身所感受，具足正念与舍。即是说，已修成无喜之第三禅而安住。于何时，圣者声闻极度寂静等。世尊曾于舍卫城之祇陀林给孤独园中为雨安居而前往。其后，给孤独长者前往世尊所在之处，抵达后，以头顶礼世尊之足，于一旁而坐。于一旁坐定后，世尊以佛法之语，如实开示给孤独长者，如实劝勉，如实赞扬，如实...
English
The ear is sound, the nose is smell, the tongue is taste, the body is touch, and the mind is scattered due to clinging to agreeable and disagreeable dharmas. The term "root of fruit" is another name for ignorance and craving for existence. Why? Because, O monks, if ignorance and craving for existence have been completely abandoned and fully known, like a palm tree with its head cut off, uprooted, made non-existent, and made subject to the law of non-arising in the future, this is called having completely eliminated and fully known the fruit and its root. What is called abiding in the mind and abiding correctly is to extract from that and that. For example, briefly speaking, the perversity of the door of the limb of the path of the collection of paths, that is, it comes from the third sutra of the seventh verse of the summary called "Summary Verse Seven," in the fourth chapter of the Abhidharmakosha. In the context of "Three kinds of immaculate form are spoken, because of increase and unmade path completion," one should refer to "abandonment is spoken in the water wheel." If one asks what is the feeling of happiness in the sutra, then one should refer to what comes from the end of the second verse of the summary of the door of the root of the collection of paths. That is, in the second chapter of this Abhidharmakosha, it has been explained that "whatever is not the tranquility of the body feeling is called the root of suffering." What is called happiness experienced by the body is extracted from that and that aspect of meditation in this way: He is detached from desire from joy, endowed with mindfulness and wisdom, and abides in equanimity, that is, what the noble ones say is happiness experienced by the body, endowed with mindfulness and equanimity. That is to say, he has cultivated and abides in the third meditation without joy. At what time, the noble Shravaka is extremely secluded, etc. The Blessed One went to stay for the rainy season in Jeta Grove in Anathapindika's Park in Shravasti. Then, the householder Anathapindika went to where the Blessed One was. Having arrived, he bowed to the feet of the Blessed One with his head and sat down on one side. Having sat down on one side, the Blessed One truly taught the householder Anathapindika with words of Dharma, truly encouraged him, truly praised him, truly...
Tibetan
་དགའ་བར་མཛད་དེ། ཆོས་དང་ལྡན་པའི་གཏམ་གྱིས་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་ཡང་དག་པར་བསྟན། ཡང་དག་པར་བསྐུལ། ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད། ཡང་དག་པར་དགའ་བར་མཛད་ནས་ཅང་མི་གསུང་པར་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ན་བ་དེར་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་ཕྱག་བྱས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་ཟླ་བ་གསུམ་དུ་ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་དང༌། མལ་ཆ་དང༌། སྟན་དང༌། ན་བའི་རྐྱེན་སྨན་དང༌། འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་བཞེས་པར་གནང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་ལ་ཅད་མི་གསུང་བར་གནང་བར་མཛད་དོ། དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅང་མི་གསུང་བར་གནང་བར་རིག་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་སྤྱི་བོས་ཕྱག་བྱས་ནས་སོང་ངོ༌། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་དབྱར་ཟླ་བ་གསུམ་དུ་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱིས་ཆོས་གོས་དང༌། བསོད་སྙོམས་དང༌། མལ་ཆ་དང༌། སྟན་དང༌། ན་བའི་རྐྱེན་སྨན་དང༌། འཚོ་བའི་ཡོད་བྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་གནས་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་དབྱར་ཟླ་བ་གསུམ་འདས་པའི་འོག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ན་བ་དེར་ཉེ་བར་སོང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་སྤྱི་བོས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ །ཕྱོགས་ གཅིག་ཏུ་འདུག་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཁྱིམ་བདག་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་དབྱར་ཟླ་བ་གསུམ་དུ་ཆོས་གོས་དང༌། བསོད་སྙོམས་དང༌། མལ་ཆ་དང༌། སྟན་དང༌། ན་བའི་རྐྱེན་སྨན་དང༌། འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་གནས་པར་བྱས་ཀྱི། ཁྱིམ་བདག་མ་འོངས་པ་ན་མཐོ་རིས་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྐལ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདེ་བ་ཅན་གོང་མར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱིམ་བདག་འདི་ཙམ་ཀྱིས་དགའ་བར་མི་བྱ་སྟེ། འོན་ཀྱང་དུས་དང་དུས་སུ་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབས་ཏེ། གནས་པ་དེ་ལྟར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་ཞིང་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དྲུང་ནས་སོང་ངོ། །དེའི་ཚེ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་
Chinese
而感到高兴，用具有佛法的言语，以多种方式正确地开示，正确地鼓励，正确地赞叹，正确地使之高兴，然后保持沉默。之后，户主给孤独从座位上站起来，将袈裟搭在一边的肩膀上，朝着世尊所在的方向合掌，顶礼膜拜，并向世尊禀告说：世尊，请允许我和比丘僧团一起，在三个月的时间里接受法衣、食物、卧具、坐垫、医药和生活用品。世尊对户主给孤独保持沉默，表示应允。之后，户主给孤独意识到世尊保持沉默表示应允，便以头顶礼拜世尊的双足，然后离开了。世尊和比丘僧团一起，在三个月的夏季里，受到户主给孤独以法衣、食物、卧具、坐垫、医药和生活用品的供养。之后，户主给孤独在三个夏季月份过去后，前往世尊所在的地方，以头顶礼拜世尊的双足，然后坐在一旁。当他坐在一旁时，世尊对户主给孤独说道：户主，好啊好啊，如来和比丘僧团一起，在三个夏季月份里，接受了你的法衣、食物、卧具、坐垫、医药和生活用品的供养。户主，未来你将获得殊胜的福报，最终将往生到更美好的善趣。户主，不要仅仅为此感到高兴，而要时时修习远离的安乐，以身体证悟，并安住其中，应当如此学习。之后，户主给孤独对世尊所说的话感到非常高兴和随喜，然后从世尊那里离开了。那时，具寿舍利
English
and rejoiced. With Dharma-filled words, he correctly instructed in various ways, correctly encouraged, correctly praised, and correctly delighted them, and then remained silent. Then, the householder Anāthapiṇḍada rose from his seat, draped his upper robe over one shoulder, and, with palms joined, prostrated towards the Blessed One's location. He then addressed the Blessed One, saying: "Blessed One, please grant that I, along with the community of monks, may offer robes, alms food, bedding, seats, medicine for sickness, and the necessities of life for three months." The Blessed One remained silent to the householder Anāthapiṇḍada, indicating his consent. Then, the householder Anāthapiṇḍada, realizing that the Blessed One's silence indicated consent, bowed his head to the Blessed One's feet and departed. The Blessed One, along with the community of monks, was sustained by the householder Anāthapiṇḍada with robes, alms food, bedding, seats, medicine for sickness, and the necessities of life for three summer months. Then, after three summer months had passed, the householder Anāthapiṇḍada approached the Blessed One, bowed his head to the Blessed One's feet, and sat down to one side. As he sat to one side, the Blessed One spoke to the householder Anāthapiṇḍada, saying: "Householder, well done, well done. The Tathāgata, along with the community of monks, has been sustained by you with robes, alms food, bedding, seats, medicine for sickness, and the necessities of life for three summer months. Householder, in the future, you will achieve a particularly excellent result, leading to a higher state of bliss. Householder, do not merely rejoice in this, but strive to cultivate the bliss of solitude at all times, realizing it directly with your body, and abide in it. Thus, you should train." Then, the householder Anāthapiṇḍada, greatly pleased and delighted by the Blessed One's words, departed from the Blessed One's presence. At that time, the venerable Śāri