Tibetan
དི་རྣམས་ལས་འདིར་རྩོམ་ཞིང་དེར་མཐར་འབྱིན་པ་གང་ཞེ་ན། བར་མ་དོར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ནས་གོང་དུ་འཕོ་བའི་བར་དུ་སྟེ། གང་ཟག་ལྔ་པོ་འདི་དག་ནི་འདིར་རྩོམ་ཞིང་དེར་མཐར་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དགྲ་བཅོམ་དྲུག་འདོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནའོ། །དགེ་སློང་དག་དྲུག་པོ་འདི་དག་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་སྟེ། དྲུག་གང་ཞེ་ན། ཡོངས་སུ་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་དང༌། འཆི་བར་སེམས་པའི་ཆོས་ཅན་དང༌། རྗེས་སུ་སྲུང་བའི་ཆོས་ཅན་དང༌། གནས་པ་ལས་མི་བསྐྱོད་བ་དང༌། རྟོགས་པའི་སྐལ་བ་ཅན་དང༌། མི་གཡོ་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དགེ་སློང་དག་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནའོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྲིད་དུ་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དད་པ་ཡོད་པ་དེ་ སྲིད་དུ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་དུ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་ང་སྨྲའོ། །དད་པ་ནུབ་པར་གྱུར་ཅིང་མ་དད་པས་སེམས་གཏུགས་པ་ནི་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ང་སྨྲའོ། །ཇི་སྲིད་དུ་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང༌། ཁྲེལ་ཡོད་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་དུ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་ང་སྨྲའོ། །ཤེས་རབ་ནུབ་པར་གྱུར་ཅིང་འཆལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སེམས་གཏུགས་པ་ན་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ང་སྨྲའོ། །དགེ་སློང་དག་དང་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞིང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྤངས་པ་ན་དེ་ཉིད་འདིའི་དགེ་བའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བརྩོན་འགྲུས་དང་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞིང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྤོངས་པ་དེ་ཉིད་འདིའི་དགེ་བ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་དག་གང་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྤངས་པ་གང་ཡིན་བ་དེ་ནི་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སློབ་པ་ལ་བག་ཡོད་པ་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནའོ། །དགེ་སློང་དག་དགེ་སློང་ཐམས་ཅད་ནི་བག་ཡོད་པ་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ང་མི་སྨྲ་ཞིང༌། དགེ་སློང་ཐམས་ཅད་ལ་བག་ཡོད་པ་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ང་མི་སྨྲའོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་ལྟ་བུའི་དགེ་སློང་ལ་བག་ཡོང་པ་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲ་ཞེ་ན།
Chinese
這些之中，何者在此造作，而在彼獲得究竟呢？從中陰身完全寂滅，到向上轉生之間，這五種補特伽羅將在此造作，而在彼獲得究竟，如是說。所謂「六阿羅漢」者，其事緣是在舍衛城。諸比丘，這六者是阿羅漢，何為六？謂：完全退失之法者，思念死亡之法者，隨順守護之法者，安住而不動搖者，具證悟之分者，不退轉之法者，如是說。諸比丘，凡以聖慧所斷者，即是斷，如是說。其事緣是在舍衛城。諸比丘，只要對善法有信心，我說，罪惡不善之法就不會產生。信心退失，以不信之心相觸，我說，罪惡不善之法就會生起。只要有精進、知慚、有愧、智慧，我說，罪惡不善之法就不會產生。智慧退失，以邪慧之心相觸，我說，罪惡不善之法就會生起。諸比丘，依於最初，將捨棄不善之法，且將修習善法，捨棄之後，就應說這就是此處的善。依於精進、知慚、有愧，將捨棄不善之法，且將修習善法，捨棄之後，就應說這就是此處的善。為何如此呢？諸比丘，凡以聖慧所斷者，即是斷，如是說。應對有學者的正念作正念，如是說。其事緣是在舍衛城。諸比丘，我不說所有比丘都應對正念作正念，我也不說對所有比丘都應作正念。諸比丘，我說應對何種比丘作正念呢？
English
Among these, who is it that creates here and attains ultimate liberation there? From the complete passing away in the intermediate state to the transition to a higher realm, these five types of individuals will create here and attain ultimate liberation there, so it is said. As for the "Six Arhats," the context is in Shravasti. Monks, these six are Arhats. What are the six? They are: those who are subject to complete decline, those who contemplate death, those who diligently protect, those who remain steadfast, those who possess the potential for realization, and those who are of unwavering nature, so it is said. Monks, whatever is abandoned by noble wisdom, that is abandoned, so it is said. The context is in Shravasti. Monks, as long as there is faith in virtuous qualities, I say that sinful and unwholesome qualities will not arise. When faith wanes and the mind is touched by disbelief, I say that sinful and unwholesome qualities will arise. As long as there is diligence, shame, embarrassment, and wisdom, I say that sinful and unwholesome qualities will not arise. When wisdom wanes and the mind is touched by perverse wisdom, I say that sinful and unwholesome qualities will arise. Monks, relying on the initial, one will abandon unwholesome qualities and cultivate wholesome qualities. Having abandoned them, one should say that this is the virtue here. Relying on diligence, shame, and embarrassment, one will abandon unwholesome qualities and cultivate wholesome qualities. Having abandoned them, one should say that this is the virtue here. Why is that? Monks, whatever is abandoned by noble wisdom, that is abandoned, so it is said. One should be mindful of the mindfulness of the learner, so it is said. The context is in Shravasti. Monks, I do not say that all monks should be mindful of mindfulness, nor do I say that all monks should practice mindfulness. Monks, what kind of monk should I say should practice mindfulness?
Tibetan
གང་དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་པ། ཟག་པ་ཟད་པ། བྱ་བ་བྱས་པ། བྱེད་པ་བྱས་པ། ཁུར་བོར་བ། རང་གི་དོན་རྗེས་སུ་ཐོབ་པ། སྲིད་པ་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་ཡོངས་སུ་ཟད་པ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་པས་སེམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་འདི་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་དགེ་སློང་ལ་བག་ཡོད་པ་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ང་མི་སྨྲའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་གིས་ནི་བག་ཡོད་པ་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱས་ཟིན་ཏོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་ནི་ཡང་བག་མེད་པའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་གིས་བག་ཡོད་པ་ལ་བག་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་ འདི་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་གཟིགས་ནས་བག་ཡོད་པ་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ང་མི་སྨྲའོ། །དགེ་སློང་ཇི་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་དགེ་སློང་བག་ཡོད་པ་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ང་སྨྲ་ཞེ་ན། དགེ་སློང་དག་དགེ་སློང་སློབ་པ་ཡང་དག་པར་ཐོབ་ཅིང༌། ཕྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་བླ་ན་མེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་ལན་མང་དུ་གནས་པ་སྟེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་དགེ་སློང་ལ་བག་ཡོད་པ་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ང་སྨྲ་སྟེ། །ད་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་འདི་དབང་པོ་རྣོ་ཞིང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མལ་ཆ་དང་སྟན་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཉེ་བར་བསྟེན་ཅིང་བསྙེན་བཀུར་བ་དང༌། རིམ་གྲོར་བྱེད་པས་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་ཟག་པ་ཟད་ཅིང་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང༌། ཤེས་རབ་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་བདག་གི་སྐྱེ་བ་ཟད་དོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བསྟེན་ཏོ། །བྱ་བ་བྱས་སོ། །སྲིད་པ་འདི་ལས་གཞན་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་མཐོང་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་གནས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་དག་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་འདོད་པ་སྡུག་པ་དགའ་བ་ཡིད་དུ་འོང་བ་འདོད་པ་སྡུད་པར་བྱེད་པ། དགའ་བར་བྱེད་པ་དེ་དག་མཐོང་ནས་མངོན་པར་མི་དགའ་ཞིང་མངོན་པར་མི་བརྗོད་ལ་མི་ཞེན་ཅིང་ལྷག་པར་མི་ཞེན་ཅིང་གནས་ཏེ། དེ་དེ་ལ་མི་དགའ་མངོན་པར་མི་དགའ་ཞིང་མངོན་པར་མི་བརྗོད་ལ་མི་ཞེན་ཅིང་ལྷག་པར་མི་ཞེན་ཅིང་གནས་པ་ན་མ་ཞུམ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པར་འགྱུར་ཞིང་ལུས་ལས་སུ་རུང་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། མ་རྨོངས་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཞིང་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་རྩེ་གཅིག་པར་འགྱུར་ལ། དག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་གྱུར་པའི་ཚད་མེད་པ་ལེགས་པར་བསྒོམ་པ་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ན་འདིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་པོ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་རྣམས་ལ་སྤངས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་འདོད་པ་སྡུག་པ་དགའ་བ་ཡིད་དུ་འོང་བ་འདོད་པ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་དགའ་བར་བྱེད་པ་དེ་དག་ རྣམ་པར་ཤེས་ནས་མངོན་པར་མི་དགའ་ཞིང་མངོན་པར་མི་བརྗོད་ལ་མི་ཞེན་ཅིང་ལྷག་པར་མི་ཞེན་ཅིང་གནས་ཏེ། དེ་དེ་ལ་མངོན་པར་མི་དགའ་ཞིང་མངོན་པར་མི་བརྗོད་ལ་མི་ཞེན་ཅིང་ལྷག་པར་མི་ཞེན་པར་གནས་པ་ན་མ་ཞུམ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པར་འགྱུར་ཞིང་ལུས་ལས་སུ་རུང་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང། མ་རྨོངས་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཞང་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་རྩེ་གཅིག་པར་འགྱུར་ལ། དགའ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་གྱུར་པའི་ཚད་མེད་པ་ལེགས་པར་བསྒོམ་པ་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་འདིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དྲུག་པ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྤངས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡང་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟིས་བར་ཆད་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ང་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནའོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བོས་ཏེ། ཀུན་དགའ་བོ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡང་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟིས་བར་ཆད་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ང་སྨྲའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་འདི་སྐད་གསུངས། ཀུན་དགའ་བོ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡང་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟིས་བར་ཆད་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ང་སྨྲའོ། །མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པ་དང། མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་དང༌། མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ལྷག་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་བཞི་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་རྟོགས་པ་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་ང་སྨྲའོ། །གང་ཡང་འདིས་གཅིག་པུ་དབེན་པར་བདག་ཉིད་ལ་ཕན་པའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གནས་ཏེ། སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མི་གཡོ་བ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་ནི་རྣམ་གྲངས་གང་གིས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ང་མི་སྨྲའོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། གང་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་བྱུང་བ་དག་ལ་སེམས་ཡོངས་སུ་གཏུགས་ཏེ་མི་གནས་པ་དེ་ལྟར་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་གནག་ཚོགས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཅོམ་ ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་
Chinese
凡是比丘阿罗汉，漏尽者，应作已作，已办应办，重担已卸，已获自身利益，断尽一切有结，以正智心得极解脱，对于如是自性的比丘，我不会说应当精进于精进。那是什么缘故呢？因为那些具寿已经精进于精进了。那些具寿不会再成为放逸之分者。那些具寿已经如实地见到了精进于精进的果报，所以我不会说应当精进于精进。比丘，我说是对于何种自性的比丘应当精进于精进呢？比丘们，对于那些如实获得比丘学处，后来证得涅槃，追求无上安乐，并且屡屡安住的比丘，比丘们，我说是对于如是自性的比丘应当精进于精进。这是什么缘故呢？因为这些具寿根器敏锐，依靠随顺的卧具和坐垫，亲近、承事和服侍善知识，不会很久就能漏尽，心得解脱和智慧解脱，亲身实证圆满的现法，安住于“我的生已尽，梵行已立，应作已作，不再有来此世”的境界。那是什么缘故呢？比丘们，因为他们见到眼识所识的可爱、悦意、可喜、适意、引人欲乐、令人喜爱的色法时，不会感到特别高兴，也不会特别执着，不会迷恋，不会更加迷恋，而是安住于不喜、不特别高兴、不特别执着、不迷恋、不更加迷恋的状态。当他们安住于对这些不喜、不特别高兴、不特别执着、不迷恋、不更加迷恋的状态时，就会发起不退转的精进，身体变得堪能和非常调柔，不迷惑的忆念会现前，心会变得专注和一心，与清净相伴的无量善法会得到增长。像这样，他
English
I do not say that a bhikkhu who is an arahant, one whose taints are destroyed, who has done what has to be done, who has accomplished what has to be accomplished, who has laid down the burden, who has attained his own welfare, who has completely exhausted all fetters of existence, and whose mind is completely liberated by right knowledge, should be diligent in diligence. Why is that? Because those venerable ones have already been diligent in diligence. Those venerable ones will no longer become partakers of negligence. Those venerable ones have truly seen the fruit of diligence in diligence, so I do not say that they should be diligent in diligence. Bhikkhus, what kind of bhikkhu do I say should be diligent in diligence? Bhikkhus, I say that a bhikkhu who has rightly obtained the bhikkhu's training, and who later attains Nirvana, seeks unsurpassed happiness, and often abides in it, should be diligent in diligence. Why is that? Because these venerable ones have sharp faculties and rely on suitable bedding and seats, and by attending to, serving, and waiting upon good spiritual friends, they will not be long before they exhaust the taints, and with the liberation of mind and the liberation of wisdom, they will realize for themselves in this very life the perfection of knowledge, and abide in the knowledge that 'birth is destroyed, the holy life has been lived, what had to be done has been done, there is no more coming to this state of being.' Why is that? Because, bhikkhus, when they see forms cognizable by eye-consciousness that are desirable, lovely, agreeable, pleasing, alluring, and arousing desire, they do not become particularly pleased, nor do they become particularly attached, nor do they become infatuated, nor do they become excessively infatuated, but they abide in a state of displeasure, not being particularly pleased, not being particularly attached, not being infatuated, not being excessively infatuated. When they abide in this state of displeasure, not being particularly pleased, not being particularly attached, not being infatuated, not being excessively infatuated, they will arouse unflagging effort, and the body will become workable and very pliable, and unconfused mindfulness will be present, and the mind will become concentrated and one-pointed, and the immeasurable good qualities associated with purity will increase. In this way, he
Chinese
因此，通过这种方式，他将获得第六禅定，即对意识所认识的法（现象）的舍弃。世尊如是说。阿难陀，我说，即使是阿罗汉，也会被利养和恭敬所障碍。这件事的缘起是在舍卫城。之后，世尊呼唤具寿阿难陀说：阿难陀，我说，即使是阿罗汉，也会被利养和恭敬所障碍。世尊为何如此说？阿难陀，我说，不是为了获得未获得的，证悟未证悟的，现前未现前的。然而，我说，这会从现法乐住，从任何一种由殊胜心所生的四禅中退失。阿难陀，我不说，他会从任何一种解脱的心，不动的，身体所证悟的，独自在僻静处，为自己利益而精勤和努力的状态中退失。阿难陀，因此，应当如此学习：我们将不执着于那些将会产生的利养和恭敬，以及已经产生的利养和恭敬。世尊如是说。之后，对具寿黑众等说，世尊在王舍城……
English
Thus, in this way, he will attain the abandonment of the sixth samadhi, namely the dharmas (phenomena) to be known by consciousness. Thus spoke the Blessed One. Ananda, I say that even an Arhat is obstructed by gain and respect. The origin of this matter was in Shravasti. Then, the Blessed One called to the venerable Ananda, saying: Ananda, I say that even an Arhat is obstructed by gain and respect. Why does the Blessed One say this? Ananda, I say that it is not for the sake of attaining what has not been attained, realizing what has not been realized, or manifesting what has not been manifested. However, I say that this is to fall away from the pleasant abiding in the present dharma, from any of the four dhyanas arising from the superior mind. Ananda, I do not say that he will fall away from any state of mind that is liberated, unmoving, realized by the body, alone in a secluded place, diligent and striving for his own benefit. Therefore, Ananda, one should train in this way: we will not cling to those gains and respects that will arise, and to those gains and respects that have already arisen. Thus spoke the Blessed One. Then, to the venerable Black Assembly and others, the Blessed One was in Rajagriha...