Tibetan
དུག་གོ །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་ནས། དགེ་སློང་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་འདི་ན་གཅིག་པུ་དབེན་པ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ན་བདག་གི་བདག་གང་ཡིན། ཅིས་གདག་གི་བདག་ཡིན། ཇི་ལྟར་བདག་གི་བདག་ཡིན། གང་ལ་བདག་གི་བདག་ཡིན་ཞེས་འདི་ལྟ་བུ་སེམས་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་བ་སྐྱེས་སོ། །དགེ་སློང་ལེགས་པར་ཉོན་ལ་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག་དང་གཉིས་ཤིག་བསྟན་ཅིང་བཤད་པར་བྱའོ། །གཉིས་གང་ཞེ་ན། མིག་དང་གཟུགས་དང༌། རྣ་བ་དང་སྒྲ་དང༌། སྣ་དང་དྲི་དང༌། ལྕེ་དང་རོ་དང༌། ལུས་དང་རེག་བྱ་དང༌། ཡིད་དང༌། ཆོས་ཏེ། འདི་ནི་གཉིས་ཞེས་བྱའོ། །དགེ་སློང་གང་ཞིག་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མས་གཉིས་བསྟན་པ་དེ་བདག་གིས་བསལ་ཏེ། གཞན་གཉིས་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་ཅིང་དྲི་བའི་ལན་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཞིང་སླར་ལ་ཀུན་ ཏུ་རྨོངས་པ་སྐྱེས་པ་དང་ཡང་དག་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་སྟེ། དགེ་སློང་དེ་ལ་གང་ནང་གི་རྐྱེན་གྱི་བདག་ཉིད་མིག་གི་ཤའི་གོང་བུ་ལ་སྲ་བ་དང་མཁྲང་བར་གྱུར་བ་ཟིན་པ་འདི་ནི་མིག་གི་ཤའི་གོང་བུ་ལ་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སའི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དགེ་སློང་དེ་ལ་གང་ནང་གི་རྐྱེན་གྱི་བདག་ཉིད་མིག་གི་ཤའི་གོང་བུ་ལ་ཆུ་དང་ཆུར་གྱུར་པ་བརླན་པ་དང་མཉེན་པ་དང་མཉེན་པར་གྱུར་པ་དང་ཟིན་པ་འདི་ནི་མིག་གི་ཤའི་གོང་བུ་ལ་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆུའི་ཁམས་ཞེས་བྱའོ། །དགེ་སློང་དེ་ལ་ནང་གི་རྐྱེན་གྱི་བདག་ཉིད་མིག་གི་ཤའི་གོང་བུ་ལ་མེ་དང་མེར་གྱུར་པ་དང༌། དྲོ་བ་དང་དྲོ་བར་གྱུར་པ་ཟིན་པར་གྱུར་པ་འདི་ནི་མིག་གི་ཤའི་གོང་བུ་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མེའི་ཁམས་ཞེས་བྱའོ། །དགེ་སློང་དེ་ལ་ནང་གི་རྐྱེན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མིག་གི་ཤའི་གོང་བུ་ལ་རླུང་དང་རླུང་དུ་གྱུར་པ་ཡང་བ་དང་གཡོ་བར་གྱུར་བ་ཟིན་པ་འདི་ནི་མིག་གི་ཤའི་གོང་བུ་ལ་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རླུང་གི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དགེ་སློང་འདི་ལྟ་སྟེ། ལག་པ་གཉིས་སྤྲད་ཅིང་བརྡབས་པ་ལས་སྒྲ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། གསུམ་འདུས་པའི་རེག་པ་དང༌། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། སེམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་མི་རྟག་པ། མི་བརྟན་པ། གཡུང་དྲུང་མ་ཡིན་པ། ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པ། ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅ
Chinese
毒啊。 在一个地方坐下后，那位比丘对比丘对薄伽梵这样说道： “尊者，我独自一人住在这里的僻静处，处于禅定之中，我的‘我’是什么？ 什么是我的‘我’？ 我的‘我’是什么样的？ 我的‘我’在哪里？” 像这样的思辨在我心中产生了。 比丘，好好听着，记住，我将展示和讲述两种事物。 什么是两种事物呢？ 眼睛和色，耳朵和声，鼻子和香，舌头和味，身体和触，意和法，这被称为两种事物。 比丘，如果有人说，‘乔达摩沙门所说的两种事物，我将否定它，我将展示另外两种事物’，这只是空话，不了解问题的答案，反而会产生困惑，并且不是正确的对象。 那是什么原因呢？ 因为依赖于眼睛和色，会产生眼识。 比丘，对于他来说，内在因素的自性，在眼睛的肉团中变得坚硬和凝固，这被称为眼睛的肉团中内在自性的地界。 比丘，对于他来说，内在因素的自性，在眼睛的肉团中，水和变成水的，湿润和柔软的，以及变成柔软的和被抓住的，这被称为眼睛的肉团中内在自性的水界。 比丘，对于他来说，内在因素的自性，在眼睛的肉团中，火和变成火的，温暖和变成温暖的，以及被抓住的，这被称为眼睛的肉团中内在自性的火界。 比丘，对于他来说，内在因素的自性，在眼睛的肉团中，风和变成风的，轻盈和移动的，以及被抓住的，这被称为眼睛的肉团中内在自性的风界。 比丘，就像两只手相碰并拍打时会发出声音一样，同样，依赖于眼睛和色，会产生眼识，三者聚集的触，以及同时产生的受、想、思，这些都叫做。 像这样具有法性的自性，是无常的，不稳定的，不长久的，不可靠的，是完全变化的法
English
Poison! Having sat down in one place, that monk said this to the Bhagavan: "Venerable one, what is my 'self' when I am alone in this solitary place, abiding in samadhi? What is my 'self'? What is my 'self' like? Where is my 'self'?" Such speculations arose in my mind. Monk, listen well and keep it in mind, and I will show and explain two things. What are the two? The eye and form, the ear and sound, the nose and smell, the tongue and taste, the body and touch, the mind and dharma, these are called the two. Monk, if someone says, 'I will reject the two things shown by the ascetic Gautama, and I will show two other things,' that is just empty talk, not understanding the answer to the question, and instead, confusion arises, and it is not a correct object. Why is that? Because depending on the eye and form, eye consciousness arises. Monk, for him, the nature of the inner cause, in the lump of flesh of the eye, becomes hard and solid, this is called the earth element of the inner nature in the lump of flesh of the eye. Monk, for him, the nature of the inner cause, in the lump of flesh of the eye, water and becoming water, moist and soft, and becoming soft and grasped, this is called the water element of the inner nature in the lump of flesh of the eye. Monk, for him, the nature of the inner cause, in the lump of flesh of the eye, fire and becoming fire, warm and becoming warm, and being grasped, this is called the fire element of the inner nature in the lump of flesh of the eye. Monk, for him, the nature of the inner cause, in the lump of flesh of the eye, wind and becoming wind, light and moving, and being grasped, this is called the wind element of the inner nature in the lump of flesh of the eye. Monk, just as when two hands are joined and struck, a sound arises, so too, depending on the eye and form, eye consciousness arises, the contact of the three gatherings, and the feeling, perception, and thought that arise together, these are called. Such a nature of dharmas is impermanent, unstable, not lasting, unreliable, and is a completely changing dharma.