Tibetan
་སྦྱིན་བྱེད་ན། །སྦྱིན་འདི་ལེན་པ་དག་ཅེས་བྱ། །གང་ཞིག་ཁྲིམས་དྲལ་ཆོས་མི་ཤེས། །ལས་འབྲས་རྣམ་སྨིན་དད་མི་བྱེད། །ཚུལ་ཁྲིམས་སྤངས་ལ་སྦྱིན་བྱེད་ན། །སྦྱིན་འདི་འབྲས་བུ་ཆེར་མི་བརྗོད།། གང་ཞིག་ཁྲིམས་ལྡན་ཆོས་ཤེས་དང༌། །ལས་འབྲས་རྣམ་པར་སྨིན་དད་པས། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་ལ་སྦྱིན་བྱེད་ན། །སྦྱིན་འདི་འབྲས་བུ་ཆེ་ཞེས་བརྗོད། །ལས་འབྲས་རྣམ་སྨིན་མངོན་དད་པས། །བྲན་ཕོ་བྲན་མོའམ་བཀྲེན་པའམ། །རང་མིན་ཀུན་བཅས་སྦྱིན་བྱེད་ན། །སྦྱིན་འདི་སྐྱེས་བུ་དམ་པས་བསྔགས། །གང་ཞིག་ལུས་ངག་བསྡམས་དག་ཉིད། །ལག་བརྐྱང་བསོད་སྙོམས་སྤྱོད་པ་ཡི། །འདོད་ཆགས་བྲལ་ལ་ཆགས་བྲལ་གྱིས། །སྦྱིན་ན་ཟང་ཟིང་སྦྱིན་པའི་མཆོག །ཅེས་གསུངས་སོ། །བར་སྡོམ་ལ། དྲན་ཞིང་བཟོད་ལྡན་སྙོམ་ལས་མེད། །སྤྱོད་དང་གསོང་སྨྲ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན། །དེ་བཞིན་དུ་རྫས་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལུང་བར་མའི་མདོ་བདུན་པ་ལས་འདོན་པ་མཛོད་ཀྱི་གནས་འདི་ཉིད་དུ་འཕེལ་དང་ཞེས་བྱ་བ་དེར་ཇི་སྐད་དུ་བྲིས་པར་བལྟ་ བར་བྱའོ། །ཕན་འདོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ནི་ཕ་དང་མ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཛའ་བོའི་བུ་མོའི་སྐྱེས་པའི་རབས་ལས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་དེས་ཀཱཪྵཱ་པ་ཎ་བཞི་དང་བརྒྱད་དང་བཅུ་དྲུག་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་བྱིན་པ་དང༌། རྡོག་པ་བསྣུན་པས་དེ་ལ་བཙུན་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་དང༌། མགོ་ལ་འཁོར་ལོ་འཁོར་བའི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཕན་པ་དང༌། གནོད་པའི་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་དོ། །སེམས་ཅན་ཕལ་ཆེར་ཕན་པ་བྱས་ན་གནོད་པ་བྱེད་ལ་དེའི་འབྲས་བུ་མི་འདོད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པར་མཐོང་ནས་དེ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོམ་དང་རི་དགས་སུ་སྐྱེས་པའི་རབས་དཔེར་རྗོད་པར་བྱེད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དོམ་དུ་གྱུར་པ་ན་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཆར་བ་དང་རླུང་བྱུང་སྟེ། ཤིང་ཐུན་ཞིག་རང་གི་ཕུག་ཏུ་བཅུག་སྟེ། ལུས་ལ་འཁྱུད་ཅིང་གྲང་བ་བསལ་ཏེ་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུའི་ཁ་ཟས་དག་བྱིན་ཏེ། ཆར་པ་དང་རླུང་ཞི་བ་དང་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་དེས་སྨྲས་པ། ཇོ་བོ་བདག་གིས་ཕན་པའི་ལན་ཅི་བྱ་བ་གསུངས་ཤིང༌། །དེས་སྨྲས་པ། བདག་ལ་ཕན་པའི་ལན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱ་མི་དགོས་ཀྱིས་གཞན་དུ་ན་གཞན་ལ་མ་སྨྲ་བར་གར་འདོད་པར་སོང་ཤིག་ཅེས་སྨྲའོ། །དེས་ཤ་ཆ་གཉིས་ལ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་རྔོན་པ་ལ་སྨྲས་ཏེ། ཤ་འགྱེད་པར་བྱེད་པའི་སྐལ་བ་ལེན་པར་འདོད་ནས་ལག་པ་བརྐྱང་པ་ས་ལ་ལྷུང་བར་འགྱུར་
Chinese
如果布施，就称为接受布施者。如果有人不懂法律，不了解佛法，不相信业果报应，对破戒者行布施，这种布施不会带来大的果报。如果有人持戒，了解佛法，相信业果成熟，对持戒者行布施，这种布施被称为果报巨大。如果对业果报应深信不疑，对男仆女仆或穷人，以及所有非亲属的人行布施，这种布施受到圣人的赞扬。如果有人身语意都约束清净，伸手乞食，行为俭朴，对无欲者以无欲之心行布施，这是物质布施中的 श्रेष्ठ。如是说。中间总结说：忆念且具忍辱，没有懈怠，行为端正，说话诚实，持戒清净。同样，对于由物质产生的福德之事，在《中部阿含经》第七经的《出纳藏》中，应查看“增长”一词是如何书写的。关于利益的差别，即父亲和母亲，在《朋友之女的转世》中说：例如，他给予了四、八、十六和三十二喀尔沙巴那，并用脚踢了它，因此受到了妃子们的尊敬，头部旋转的快乐和痛苦是有益的，遭受损害的果报等等。如果对大多数众生行利益之事却遭到损害，并且清楚地看到其不 желаемое 的结果，为了避免这种情况，以熊和鹿的转世为例。当菩萨转世为熊时，七天内下了雨和刮了风，他把一根木头放进自己的洞里，拥抱身体，驱散寒冷，并给予树根和果实的食物。当雨和风停息后，他合掌说道：尊者，我该如何报答您的恩情？他说：我不需要你报答任何恩情，否则就不要告诉别人，去你想去的地方吧。由于贪恋两块肉，他告诉了猎人，因为他想获得分享肉的份额，所以伸出的手会掉在地上。
English
If one gives, it is called the receiver of the gift. If someone does not understand the law, does not know the Dharma, does not believe in the results of karma, and gives to those who have broken their vows, this giving will not bring great rewards. If someone observes the precepts, understands the Dharma, believes in the ripening of karma, and gives to those who observe the precepts, this giving is said to have great rewards. If one has deep faith in the results of karma, and gives to male or female servants, or the poor, and all non-relatives, this giving is praised by the noble ones. If someone's body, speech, and mind are restrained and pure, begs for alms with outstretched hands, behaves frugally, and gives to the desireless with a desireless mind, this is the best of material giving. Thus it is said. In the middle summary, it says: mindful and patient, without laziness, upright in conduct, honest in speech, and pure in morality. Similarly, regarding the object of merit arising from material things, in the seventh sutra of the Madhyama Agama, in the treasury of extraction, one should look at how the word "increase" is written there. Regarding the distinction of benefiting, namely father and mother, it is said in the Jataka of the Friend's Daughter: For example, he gave four, eight, sixteen, and thirty-two Karshapanas, and kicked it with his foot, so he was honored by the consorts, the happiness and suffering of the wheel turning on his head were beneficial, and he experienced the results of harm, and so on. If one does beneficial things for most sentient beings but encounters harm, and clearly sees its undesirable results, in order to avoid this, the story of being born as a bear and a deer is given as an example. When the Bodhisattva was transformed into a bear, there was rain and wind for seven days. He put a piece of wood into his cave, embraced his body, dispelled the cold, and gave roots and fruits as food. When the rain and wind subsided, he joined his palms and said: Venerable, how should I repay your kindness? He said: I don't need you to repay any kindness, otherwise don't tell others, go wherever you want. Because of attachment to the two pieces of meat, he told the hunter, because he wanted to receive a share of the meat, so the outstretched hand would fall to the ground.
Tibetan
ཏོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རི་དགས་གསེར་གྱི་ལོགས་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་ན། སྐྱེས་བུ་གཞན་ཞིག་འཆིང་བ་དམ་པོས་བཅིངས་ཏེ་ཆུ་བོས་ཁྱེར་བ་ཉམ་ཐག་པའི་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་ཞིག་བཏོན་པ་དང༌། དེས་སྨྲས་པ། ཕན་པའི་ལན་ཅི་འདོད་པ་སྨྲོས་ཤིག །ཁྱོད་ཀྱིས་ང་འདི་ན་འདུག་པ་སུ་ལ་ཡང་མ་སྨྲ་ཤིག་དང་འདི་ཙམ་གྱིས་ཕན་པའི་ལས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནོར་ལ་ཆགས་པས་རྒྱལ་པོ་དབང་པོའི་སྡེ་ཚོལ་བཞིན་པ་ལ། ལྷ་རི་དགས་ཀྱི་དབང་པོ་དེ་བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་ལག་པ་བརྐྱང་པ་དང༌། ལས་དྲག་ཅིང་རྩུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་མྱུར་དུ་འབྱུང་བས་ལག་པ་ས་ལ་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏོ། །སྐྱེས་པའི་རབས་ གཉིས་པོ་འདི་དག་ནི་འདུལ་བ་གཞི་ལས་ཇི་ལྟར་ལྷ་སྦྱིན་བྱས་པ་མི་ཤེས་ཤིང་བྱས་པ་མི་རིག་པ་དེ་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བར་བརྒྱ་བྱིན་དབང་པོ་སྡེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྡོམ་དུ་རྒྱས་པར་འདོན་ཏོ། །མཆོག་ནི་གྲོལ་བས་གྲོལ་བ་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཽ་ཏ་མའི་མདོའི་མཐའ་ལས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉེ་བར་བཀོད་ལ། རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་འདི་ལྟར་འབྱུང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་བཞུགས་ཏེ། དེ་ནས་ལྗོངས་གཞན་ཞིག་ནས་དགེ་སློང་ཞིག་མཉན་ཡོད་དུ་འོངས་སོ། །དེ་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་མི་མཁས་པ་ཞིག་པས་ངའི་བསོད་སྙོམས་གང་ལས་རྙེད་པར་འགྱུར་ཞེས་རྟོག་པ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྙེད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་སེམས་ལས་ཆུང་ངུས་དགེ་ཕྱོགས་ལ་སྦྱོར་ཅིག་དང༌། ངས་ཁྱོད་ལ་བསོད་སྙོམས་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དེ་དག་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བར་གྱུར་པས་ཇི་ལྟར་འདིའི་བསོད་སྙོམས་ཟ་ཞེས་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་དང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་བསོད་སྙོམས་ཕུལ་ལོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་རིམས་ནད་ཅེས་བྱ་བའི་རྒྱལ་པོ་བྱུང་སྟེ། དེ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་བྱེད་པའི་ཡོན་གནས་ཞིག་བྱུང་སྟེ་དེ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདི་ན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་བྱེད་པའི་ཡོན་གནས་ཞིག་ཡོད་དེ། དེ་ལ་བསོད་སྙོམས་དག་ཕུལ་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་དེ་གང་ན་གནས་ཞེས་མི་ཤེས་ནས་ཇི་ཙམ་ན་རྒྱལ་པོས་གྲོང་ཁྱེར་སྟོང་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་ལོ་སྟོང་ཕྲག་དྲུག་ཅུར་སྦྱིན་པ་དག་བྱིན་ཡང་རང་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་བསོད་སྙོམས་གཅིག་ཀྱང་མ་ཕུལ་ཏེ་དེ་ནི་སྔ་དྲོ་བསླངས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཟའི། དུས་མ་ཡིན་
Chinese
又，菩萨化身为名为金山之鹿时，有一人被坚固的绳索捆绑，被洪水冲走，发出痛苦的哀嚎。他说：你想要什么样的报答？你不要告诉任何人我在这里，这样就做了有益的事。那人贪恋财物，正在寻找国王自在军。他说：我看见了天上的鹿王。伸出手臂，恶劣残酷之业的果报迅速显现，手臂便落在了地上。这两则本生故事出自《律藏》，讲述了如何不了解天施，不认识天施，请听着。在名为帝释天大军的总结中广为宣说。至高者因解脱而解脱。从乔达摩经的结尾处引用了偈颂，在《本生传》中也这样记载：世尊住在舍卫城。当时，一位比丘从其他地方来到舍卫城。他不擅长乞食，心想：我从哪里才能得到食物呢？他没有找到禅定。具寿舍利弗对他说：具寿，以小小的善心行善，我会给你食物。那些比丘没有断除贪欲，心想：如何吃他的食物呢？他们精进修行，现证了阿罗汉果，具寿舍利弗便供养了食物。世尊开示说：诸比丘，过去世曾有一位名为瘟疫的国王。他有一位使他获得胜利的福田，诸天人说：大国王，这里有一位使你获得胜利的福田，请供养食物。国王不知道他在哪里，虽然国王在六万个城市中布施了六万年，却没有供养那位独觉佛任何食物，因为他早上乞食，之后才吃，不是时候。
English
Furthermore, when the Bodhisattva was transformed into a deer named Golden Mountain, there was a man bound by strong ropes, carried away by the flood, uttering cries of distress. He said: What kind of reward do you desire? Do not tell anyone that I am here, and that will be doing a beneficial deed. That man, attached to wealth, was searching for King Independent Army. He said: I saw the lord of the heavenly deer. As he stretched out his arm, the fruit of harsh and cruel actions quickly manifested, and his arm fell to the ground. These two Jataka tales are from the Vinaya, telling how one does not understand celestial giving, does not recognize celestial giving, please listen. It is widely proclaimed in the summary called Indra's Great Army. The supreme is liberated by liberation. Verses are quoted from the end of the Gautama Sutra, and it is also recorded in the Jataka tales as follows: The Blessed One was residing in Shravasti. Then, a monk from another region came to Shravasti. He was not skilled in begging, thinking: From where will I obtain food? He did not find Samadhi. The Venerable Shariputra said to him: Venerable, with a small mind, engage in virtuous deeds, and I will give you food. Those monks, not free from desire, thought: How can we eat his food? They diligently practiced, realized Arhatship, and the Venerable Shariputra offered food. The Blessed One taught: Monks, in the past there was a king named Plague. He had a field of merit that made him victorious, and the gods said: Great King, there is a field of merit here that makes you victorious, please offer food. The king did not know where he was, and although the king gave offerings in sixty thousand cities for sixty thousand years, he did not offer any food to that Pratyekabuddha, because he begged in the morning and ate after that, it was not the time.