Tibetan
པོས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྨྲས་པ། རིགས་སུ་གྱུར་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི། །རྐང་གཉིས་རྣམས་ལ་རྒྱལ་རིགས་མཆོག །རིག་པ་དང་ནི་རྐང་པར་ལྡན། །ལྷ་དང་མི་ཡི་ནང་ན་མཆོག །ཅེས་ཚངས་པ་སྟོང་གི་བདག་པོས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྨྲས་པ། གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཞིང་ཉེས་པར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ལ། ལེགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཞིང་ཉེས་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ང་ཡང་འདི་སྐད་དུ། རིགས་སུ་གྱུར་བ་རྟེན་བྱེད་པའི། །རྐང་གཉིས་རྣམས་ལ་རྒྱལ་རིགས་མཆོག །རིག་པ་དང་ནི་རྐང་པར་ལྡན། །ལྷ་དང་མི་ཡི་ནང་ན་མཆོག །ཅེས་སྨྲའོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་གནས་འཇོག་དང༌། ཚེ་དང་ལྡན་པ་བ་ར་དྭ་ཛ་གཉིས་ལེན་པ་མེད་པར་ཟག་པ་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བསྐལ་པ་མཚོན་དང་ནང་དང་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདུས་པ་གསུམ་པ་ལས་སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་མདོ་འདོན་པ་བཞིན་ཏེ། གནས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་བསྐལ་པ་མཐར་འབྱིན་པར་བྱེད་དེ། མཚོན་དང་ནད་དང་མུ་གེའོ། །གསུམ་པོ་དེ་དག་ནི་བར་གྱི་བསྐལ་པ་སྟེ། མཚོན་གྱི་བར་གྱི་བསྐལ་པ་དང༌། །ནད་ཀྱི་བསྐལ་པ་བར་མ་དང་མུ་གེའི་བསྐལ་པ་བར་མའོ། །འཇིག་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། མེས་འཇིག་པ་དང་ཆུས་འཇིག་པ་དང༌། རླུང་གིས་འཇིག་པའོ། །འཇིག་པའི་རྩེ་མོ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། འོད་གསལ་ དང་དགེ་རྒྱས་དང་འབྲས་བུ་ཆེ་བ་དག་སྟེ། གང་གི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་མེས་འཇིག་པ་དེའི་ཚེ་འོད་གསལ་གྱི་ལྷ་དག་འཇིག་པའི་རྩེ་མོར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་ཆུས་འཇིག་པ་དེའི་ཚེ་དགེ་རྒྱས་ཀྱི་ལྷ་དག་འཇིག་པའི་རྩེ་མོར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་རླུང་གིས་འཇིག་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་ལྷ་རྣམས་འཇིག་པའི་རྩེ་མོར་འགྱུར་རོ། །མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་འགགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནའོ། །དགེ་སློང་ལྔ་པོ་འདི་དག་ནི་དབང་པོ་སྟེ། ལྔ་གང་ཞེ་ན། ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་དང༌། ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་དང༌། བདེ་བའི་དབང་པོ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོའོ། །དགེ་སློང་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞིང་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་བཅས་ཤིང་རྐྱེན་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་
Chinese
以偈颂说：成为种姓所依者，二足之中国王族最胜，具足智慧与足，天人之中最为殊胜。如是梵天千之主以偈颂说：凡是如是，即是善说，而非恶说；是为善语，而非恶语。我亦如是说：成为种姓所依者，二足之中国王族最胜，具足智慧与足，天人之中最为殊胜。如是说。宣说此法类时，具寿住处，与具寿婆罗堕阇二人，无取而心从诸漏解脱。劫、兵器与内等，如是等等，于第三会中，如律之偈，如昔日之轨范师诵经一般。以三种处所而使劫坏灭，即兵器、疾病与饥馑。此三者乃中间劫，即兵器之中间劫，疾病之劫中间，与饥馑之劫中间。坏灭有三种，即火坏灭、水坏灭与风坏灭。坏灭之顶峰有三种，即光净天、遍净天与广果天等。何时世界为火所坏灭，彼时，光净天之诸天成为坏灭之顶峰。何时世界为水所坏灭，彼时，遍净天之诸天成为坏灭之顶峰。何时世界为风所坏灭，彼时，广果天之诸天成为坏灭之顶峰。经中如是说：苦之增上已灭。其事缘乃在舍卫城。此五比丘乃是诸根，何等为五？即忧根、苦根、喜根、乐根与舍根。比丘！忧根是生起，喜根是生起，如是如实了知。彼亦有因，亦有缘，亦有相，亦有显现，亦有造作，如是如实
English
He spoke in verses: Among the two-legged, the royal race is the best, which has become the support of the lineage. Endowed with wisdom and feet, it is the most excellent among gods and men. Thus spoke the lord of a thousand Brahmas in verses: Whatever is so, is well spoken, and not badly spoken; it is good speech, and not bad speech. I also say this: Among the two-legged, the royal race is the best, which has become the support of the lineage. Endowed with wisdom and feet, it is the most excellent among gods and men. Thus I speak. When this category of Dharma was preached, the venerable abode, and the venerable Bharadvaja, without grasping, their minds were completely liberated from defilements. Kalpa, weapons, and inner, etc., and so on, in the third assembly, like the verses of the Vinaya, like the former disciplinarian reciting the sutra. The kalpa is brought to an end by three places, namely weapons, disease, and famine. These three are intermediate kalpas, namely the intermediate kalpa of weapons, the intermediate kalpa of disease, and the intermediate kalpa of famine. Destruction is of three kinds, namely destruction by fire, destruction by water, and destruction by wind. The peak of destruction is of three kinds, namely the gods of Clear Light, the gods of Extensive Virtue, and the gods of Great Fruit. When the world is destroyed by fire, then the gods of Clear Light become the peak of destruction. When the world is destroyed by water, then the gods of Extensive Virtue become the peak of destruction. When the world is destroyed by wind, then the gods of Great Fruit become the peak of destruction. As it is said in the sutra: The power of suffering has ceased. The occasion was in Shravasti. These five monks are the faculties, what are the five? Namely, the faculty of displeasure, the faculty of suffering, the faculty of pleasure, the faculty of happiness, and the faculty of equanimity. Monk! The faculty of displeasure is arising, and the faculty of pleasure is arising, thus he truly knows. That also has a cause, also has a condition, also has an appearance, also has a manifestation, also has a creation, thus truly
Tibetan
རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་གང་དང་རྐྱེན་གང་གིས་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དེ་དང་རྐྱེན་དེ་དག་རྟག་པ་ཞིག་གམ་མི་རྟག་པ་ཞིག །ཡང་དེ་འདི་སྙམ་དུ་གྱུར་ཏ། གང་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དང་རྐྱེན་གང་ཡིན་པའི་ཡིད་མི་བདེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དང་རྐྱེན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གང་ལས་རྟག་པར་འགྱུར་ཞེས་དེ་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་སྐྱེས་ཤིང་བྱུང་བ་དག་མི་རྟག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་སོ། །རྩོལ་བ་དང་བཅས་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང༌། འགོག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང༌། སོ་སོར་རབ་ཏུ་ཞི་བར་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་ཏེ། དེ་ལ་འདིའི་སེམས་ཉེ་བར་སྡུད་དོ། །གང་དུ་འདིའི་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་སྐྱེས་ཤིང་བྱུང་བ་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་འགག་པར་འགྱུར་ཞིང་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་ཟད་ཅིང་གཏུགས་པར་འགྱུར། གང་དུ་འདིའི་སེམས་སྡུད་པར་འགྱུར། གང་དུ་འདིའི་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་འགག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ནི་དགེ་སློང་འདོད་པ་ལས་དབེན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། འདིར་འདིའི་སེམས་ཉེ་བར་བསྡུས་ ཤིང་འདིར་འདིའི་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་འགགས་ཤིང་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་ཟད་ཅིང་གཏུགས་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ནི་དགེ་སློང་འདི་ལྟ་སྟེ་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་མཁས་ཤིང་ལྷག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱའོ། །དགེ་སློང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་ནི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་བཅས་ཤིང་རྐྱེན་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་རྒྱུ་གང་དང་རྐྱེན་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དེ་དང་རྐྱེན་དེ་དག་རྟག་པ་ཞིག་གམ་མི་རྟག་པ་ཞིག །དེ་འདི་སྙམ་དུ་གང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དང་རྐྱེན་གང་ཡིན་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དང་རྐྱེན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་རྟག་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་སྐྱེས་ཤིང་བྱུང་བ་དག་མི་རྟག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་སོ། །རྩོལ་བ་དང་བཅས་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང༌། འ
Chinese
完全了知。他这样想：以什么因和什么缘生起不悦意之根，那个因和那个缘是常还是无常？他又这样想：什么是不悦意之根生起的因，以及什么是不悦意生起的因和缘，那些怎么会是常呢？他对于不悦意之根生起和出现，视其为无常并安住。伴随着努力而观察，伴随着止息而观察，伴随着各自完全寂静而观察并安住，因此他的心得以收摄。在哪里他的不悦意之根生起和出现，完全止息，完全灭尽，穷尽？在哪里他的心得以收摄？在哪里他的不悦意之根完全止息？这就是比丘从远离欲望开始，修习并安住于初禅之间的状态。在此他的心得以收摄，在此他的不悦意之根完全止息，完全灭尽，穷尽。这就是比丘如此般对不悦意之根的出离善巧且更加精进。比丘，痛苦之根是生起，痛苦之根是出现，如实完全了知。它也伴随着因，伴随着缘，伴随着相，伴随着造作，如实完全了知。他这样想：以什么因和什么缘生起痛苦之根，那个因和那个缘是常还是无常？他这样想：什么痛苦之根生起的因，以及什么痛苦之根生起的因和缘，那些怎么会视为常呢？他对于痛苦之根生起和出现，视其为无常并安住。伴随着努力而观察，
English
Fully understands. He thinks thus: By what cause and what condition does the unpleasant sense-faculty arise, is that cause and that condition permanent or impermanent? Again, he thinks thus: What is the cause that gives rise to the unpleasant sense-faculty, and what is the cause and condition that gives rise to the unpleasant, how can those be permanent? He regards the arising and occurring of the unpleasant sense-faculty as impermanent and abides. He observes with effort, he observes with cessation, and he observes and abides with individual complete pacification. Therefore, his mind is drawn near. Where does this unpleasant sense-faculty arise and occur, completely cease, completely be exhausted, and come to an end? Where will his mind be gathered? Where will his unpleasant sense-faculty completely cease? This is the state of a monk from being separated from desire to practicing and abiding in the first dhyana. Here his mind is drawn near, and here his unpleasant sense-faculty is completely ceased, completely exhausted, and comes to an end. This is called a monk who is skilled and more diligent in the definite emergence of the unpleasant sense-faculty. O monks, the root of suffering is arising, and the root of suffering is appearing, and he fully understands it as it really is. It is also with cause, with condition, with aspect, and with fabrication, and he fully understands it as it really is. He thinks thus: By what cause and what condition does the root of suffering arise, is that cause and that condition permanent or impermanent? He thinks thus: What is the cause of the arising of the root of suffering, and what is the cause and condition of the arising of the root of suffering, how can those be regarded as permanent? He regards the arising and occurring of the root of suffering as impermanent and abides. He observes with effort,
Tibetan
གོག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང༌། སོ་སོར་ནུབ་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་པ་སྟེ། དེ་ལ་དེའི་སེམས་ཉེ་བར་སྡུད་དོ། །གང་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་སྐྱེས་ཤིང་བྱུང་བ་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་འགག་པར་འགྱུར་ཞིང་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་ཟད་ཅིང་གཏུགས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། གང་དུ་འདིའི་སེམས་ཉེ་བར་སྡུད་ཅིང་གང་དུ་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་འགག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན་འདི་ན་དགེ་སློང་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །འདིར་འདིའི་སེམས་ཉེ་བར་སྡུད་ཅིང་འདིར་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་འགག་ཤིང་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་ཟད་ཅིང་གཏུགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་དགེ་སློང་འདི་ལྟ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོའི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་མཁས་ཤིང་ལྷག་པར་བྱང་བ་ཞེས་བྱའོ། །དགེ་སློང་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞིང་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་ནི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་བཅས་ཤིང་རྐྱེན་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་དང་ བཅས་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། གང་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དང་རྐྱེན་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་བཞིན་རྒྱས་པར་བྱ་སྟེ། གང་དུ་འདིའི་སེམས་སྡུད་པར་འགྱུར་གང་དུ་འདིའི་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་སྐྱེས་པ་དག་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་འགག་ཅིང་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་ཟད་ཅིང་གཏུགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ན་དགེ་སློང་དགའ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །འདིར་འདིའི་སེམས་ཉེ་བར་སྡུད་ཅིང་འདིར་འདིའི་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་སྐྱེས་པ་དག་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་འགག་ཅིང་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་ཟད་ཅིང་གཏུགས་པར་གྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་འདི་ལྟ་སྟེ་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་མཁས་ཤིང་ལྷག་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དགེ་སློང་བདེ་བའི་དབང་པོ་སྐྱེས་ཤིང་བྱུང་བ་དག་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་བཞིན་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གང་དུ་འདིའི་སེམས་ཉ་བར་སྡུད་ཅིང་གང་དུ་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་འགག་ཅིང་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་ཟད་ཅིང་གཏུགས་
Chinese
随观坏灭，随观各别灭尽而住，于彼其心靠近收摄。凡此痛苦之根生起与出现，无余完全止息且无余完全穷尽及触及，于何处此心靠近收摄，于何处此痛苦之根无余完全止息耶？谓于此处比丘寻伺寂灭后，从名为修成第二禅而住之间。于此处此心靠近收摄，于此处此痛苦之根无余完全止息，无余完全穷尽及触及，此乃比丘如此即是善巧且极善于痛苦之根之出离。比丘，乐受乃是生起，乐受乃是出现，如是如实善为了知。彼亦具有因，具有缘，具有相，具有现前造作，如是如实善为了知。彼作是念：何者是生起乐受之因与何者是缘耶？从名为如痛苦之根般广说，于何处此心将收摄，于何处此乐受生起者等无余完全止息且无余完全穷尽及触及耶？谓于此处比丘从喜乐离贪后，从名为修成第三禅而住之间。于此处此心靠近收摄，于此处此乐受生起者等无余完全止息且无余完全穷尽及触及，比丘如此即是善巧且极为应作乐受之出离。比丘，乐受生起与出现者等如是如实善为了知，当如痛苦之根般述说。于何处此心靠近收摄，于何处此痛苦之根无余完全止息且无余完全穷尽及触及
English
He dwells contemplating decay, contemplating separate cessation, and his mind draws near to it. Whatever suffering arises and comes into being, it will completely cease without remainder, completely be exhausted without remainder, and be touched. Where does his mind draw near, and where does this root of suffering completely cease without remainder? Here, the monk, after the near pacification of investigation and analysis, dwells having accomplished the second dhyana. Here his mind draws near, and here this root of suffering completely ceases without remainder, completely is exhausted without remainder, and is touched. This, O monks, is said to be skilled and exceedingly skilled in the emergence of the root of suffering. Monks, pleasure is born, and pleasure arises, and he knows it well as it really is. It also has a cause, has a condition, has an aspect, and has a manifestation, and he knows it well as it really is. He thinks to himself: What is the cause and what is the condition that causes pleasure to arise? From the name, it should be expanded like the root of suffering. Where will his mind be gathered, and where will the pleasure that arises completely cease without remainder, completely be exhausted without remainder, and be touched? Here, the monk, after being detached from desire from joy, dwells having accomplished the third dhyana. Here his mind draws near, and here the pleasure that arises completely ceases without remainder, completely is exhausted without remainder, and is touched. Monks, this is said to be skilled and extremely skilled in the emergence of pleasure. Monks, the arising and arising of pleasure, etc., should be well known as they really are, and should be spoken of like the root of suffering. Where does his mind draw near, and where does this root of suffering completely cease without remainder, completely be exhausted without remainder, and touch