Tibetan
ཞེས་ང་སྨྲའོ། །དེ་ནས་མ་ག་དྷཱའི་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་འདི་སྙམ་དུ་གཟུགས་བདག་མ་ཡིན། ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདག་མ་ཡིན་ན་བདག་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཏེ་སེམས་ཅན་ནམ། སྲོག་གམ། སྐྱེས་བུའམ། གང་ཟག་གམ། ཤེད་ལས་སྐྱེས་པའམ། ཤེད་བུའམ། བྱེད་པ་པོའམ། བྱེད་དུ་འཇུག་པའམ། སྐྱེད་པ་པོའམ། ཡང་དག་པར་སྐྱེད་པ་པོའམ། སློང་བ་པོའམ། ཀུན་ནས་སློང་བ་པོའམ། ཚོར་བ་པོའམ། ཚོར་བར་བྱེད་པ་པོའམ། རབ་ཏུ་ཚོར་བ་པོ་གང་དེ་དང་དེར་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་བྱས་ཤིང་བྱས་ནས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སོ་སོར་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་མི་ཤེས་ཤིང་མ་བྱུང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་ད་ལྟར་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དེ་དག་གི་སེམས་ཐུགས་ཀྱིས་མཁྱེན་ནས། དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བོས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་བདག་དང་བདག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་བཏགས་པའི་རྗེས་སུ་ལྷུང་བ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ་འདི་ལ་བདག་དང་བདག་གི་མེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བཞིན་པ་ན་སྐྱེ་ཞིག་ སྡུག་བསྔལ་འགག་བཞིན་པ་ན་འགག་གོ །འདུ་བྱེད་སྐྱེ་བཞིན་པ་ན་སྐྱེ་ཞིང༌། འདུ་བྱེད་འགག་བཞིན་པ་ན་འགག་གོ །རྒྱུ་དེ་དང་རྐྱེན་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུན་འཇུག་ཅིང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུན་ཉིད་མཚམས་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མཁྱེན་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་འདོགས་པར་མཛད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་སྐད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རེ་ཞིག་ཕུང་པོའི་མཐའི་སྡོམ་ལས་བཙུན་པ་ཅི་ཕུང་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལགས་སམ། འོན་ཏེ་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་ཞིག་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན། དགེ་སློང་དག་ཕུང་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དགའ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་པ་འདི་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་ཚོགས་ཀྱི་དྲག་པོའི་སྡོམ་ལས། མིག་དང་གཟུགས་ནས་ཡིད་དང་ཆོས་ཀྱི་བར་དུའོ་སྟེ་འདི་ནི་ཉེ་བར་བླང་བར་བྱ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གང་དགའ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་པ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའོ་ཞེས་མདོ་འདི་གཉིས་མཛོད་ཀྱི་གནས་ལྔ་པ་དང་བདུན་པར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །མདོ་ལས་ཀུན་དགའ་བོ་ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་སྲིད་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནའོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུ
Chinese
我如是说。之后，摩揭陀的婆罗门和居士们心想：色不是我，受、想、行、识也不是我，如果我不是这些，那我到底是什么呢？是众生吗？是命吗？是士夫吗？是人吗？是势力所生吗？是势力子吗？是作者吗？是使作者吗？是生者吗？是真实生者吗？是劝请者吗？是普遍劝请者吗？是感受者吗？是使感受者吗？是完全感受者吗？无论哪个，在那里和那里做了善业，做了之后，各自体验异熟，不了解，没有发生，不会发生，现在也没有啊，他们这样想。之后，世尊以心了知那些婆罗门和居士的心，便召唤众比丘说：比丘们，所谓“我”和“我的”，是那些未受过教育的凡夫俗子随顺假立的，这里没有我和我的。痛苦生起时就生起，痛苦止息时就止息。行生起时就生起，行止息时就止息。依靠那些因和那些缘，众生的行之流才得以运行，而行之流本身就成为连接。比丘们，如来了知之后，才使众生安立于生和灭。世尊对一切都这样说，暂时从蕴的结尾的总结来说，尊者，是取蕴，还是取蕴之外的其他什么呢？比丘们，不是取蕴，也不是取蕴之外的其他什么，然而，对喜的贪著，这叫做取。同样，从六处集合的猛烈总结来说，从眼和色到意和法之间，这叫做应当取。凡是对喜的贪著，就叫做取的法，这两个经在俱舍论的第五品和第七品中将会解释。经中说，阿难陀，来世也会有有情成就等等，这个话题的基础是在舍卫城。之后，具寿阿
English
Thus I spoke. Then, the Brahmins and householders of Magadha thought: Form is not self, feeling, perception, volition, and consciousness are not self, if I am not these, then what am I? Is it a sentient being? Is it life? Is it a person? Is it an individual? Is it born of power? Is it a son of power? Is it a doer? Is it a causer to do? Is it a generator? Is it a true generator? Is it a solicitor? Is it a universal solicitor? Is it a feeler? Is it a causer to feel? Is it a complete feeler? Whichever it is, having done virtuous deeds there and there, and having done them, each experiences the ripening, does not understand, has not happened, will not happen, and does not exist now, they thought. Then, the Blessed One, knowing the minds of those Brahmins and householders with his mind, called out to the monks, saying: Monks, the so-called "I" and "mine" are those who are uneducated, ordinary people who follow after what is imputed, there is no I or mine here. When suffering arises, it arises, when suffering ceases, it ceases. When volition arises, it arises, and when volition ceases, it ceases. Depending on those causes and those conditions, the stream of volitions of sentient beings flows, and the stream of volitions itself becomes the connection. Monks, having known this, the Thus-gone One causes sentient beings to be established in birth and death. The Blessed One said this to everyone, for the time being, from the summary of the end of the aggregates, Venerable, is it taking the aggregates, or is it taking something other than the aggregates? Monks, it is not taking the aggregates, nor is it taking something other than the aggregates, however, attachment to joy is called taking. Similarly, from the fierce summary of the collection of the six sense bases, from eye and form to mind and dharma, this is called what should be taken. Whatever is attachment to joy is called the dharma of taking, these two sutras will be explained in the fifth and seventh chapters of the Abhidharmakosha. In the sutra, Ananda, there will also be beings who accomplish existence in the next life, etc., the basis of this topic is in Shravasti. Then, the venerable A