Tibetan
་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །གང་ཡང་སེམས་ཞེས་བྱ་བའམ་ཡིད་ཅེས་བྱ་བའམ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྟག་པ་བརྟན་པ་ཡིད་བརྟན་པར་བྱ་བ། ཡོངས་སུ་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་སེམས་ཅན་གཞན་ཚེ་ཟད་ཅིང་ལས་ཟད་པ་བསོད་ནམས་ཟད་པ་ཞིག་གནས་དེ་ནས་འཆི་འཕོས་ཏེ། འདི་ལྟ་བུ་མི་རྣམས་དང་སྐལ་ བ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འོངས་ཏེ་ཆེར་སྐྱེས་ཤིང་དབང་པོ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དང་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ཤིང་གོས་ངུར་སྨྲིག་དག་བགོས་ཏེ་དད་པ་ཡང་དག་པ་ཁོ་ནར་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང༌། དེ་དགོན་པའམ་ཤིང་དྲུང་ངམ་ཁང་པ་སྟོང་པར་གདུང་བ་དང། སྤོང་བ་དང༌། སྒོམ་པ་དང༌། ལན་མང་དུ་བྱས་པ་དང༌། ཡིད་ལ་བྱས་པའི་རྒྱུ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ན་གང་གི་ཚེ་ཚངས་པའི་ལྟ་བར་གྱུར་པ་སོ་སོར་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་དེ་འདི་སྙམ། འདི་ལྟར་ས་དང༌། ཆུ་དང༌། མེ་དང༌། རླུང་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་མི་རྟག་པ། ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པ། ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །གང་ཡང་སེམས་ཞེས་བྱ་བའམ། ཡིད་ཅེས་བྱ་བའམ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྟག་པ། བརྟན་པ། ཡིད་བརྟན་པར་བྱ་བ། ཡོངས་སུ་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །ཕྱོགས་གཅིག་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ནི་དངོས་པོ་གཉིས་པ་གང་རྟོགས་ཤིད་གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་དམིགས་ནས་སྔོན་གྱི་མཐར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་གཞན་ཡང་གསུམ་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་རྟོགས་ཤིང་གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་ལ་དམིགས་ནས་སྔོན་གྱི་མཐར་རྟོག་པ་བདག་དང་འཇིག་རྟེན་ཕྱོགས་གཅིག་རྟག་ཅིང་བརྟན་པར་མངོན་པར་སྨྲ་བས་མངོན་པར་སྨྲ་ཞེ་ན། དགེ་སློང་འདོད་པའི་ཁམས་ན་ལྷ་རྩེད་མོས་མྱོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་དེ། དེ་དག་གང་གི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་བ་དང་ལྡན་པར་གནས་ཏེ། དེ་དག་དགེ་ཞིང་དགའ་བ་དང་ལྡན་པར་གནས་པས་ལུས་ངལ་ཞིང་དྲན་པ་ཉམས་ཏེ་དྲན་པ་ཡང་དག་པར་ཉམས་པས་དེ་དག་གནས་དེ་ནས་འཆི་འཕོ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔོན་གྱི་དངོས་པོ་སོ་སོར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་དྲན་ནས་དེ་འདི་སྙམ་དུ་གང་དེ་དག་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་རྩེད་མོས་མྱོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་བ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རྟག་པ། བརྟན་པ་གཡུང་དྲུང་ཡོངས་སུ་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ། །གང་དག་བ
Chinese
是坏灭之法。”凡是名为心，名为意，名为识者，这是常恒、坚固、可信，是永不变易之法。”之后，其他有情寿命已尽，业已尽，福德已尽，从该处死亡，投生到像这样与人们同等，长大成人，诸根完全成熟，剃除头发和胡须，穿上袈裟，以纯正的信心从在家出家。他们在寂静处或树下或空屋中，感受痛苦，舍弃，禅修，多次进行，从忆念之因开始，当心入于等持时，个别体验到梵天的境界，他们这样想：‘如此这般，地、水、火、风这四者是不常恒的，不可信赖的，是完全变易之法。’凡是名为心，名为意，名为识者，这是常恒的，坚固的，可信赖的，是永不变易之法。”成了一边常恒。比丘们，这是第二种事物，他们依于所觉，依赖于所依，专注于所缘，而思念过去的事情，如前所说。比丘们，还有第三种情况会发生，无论是比丘还是婆罗门，他们依于所觉，依赖于所依，专注于所缘，而思念过去的事情，宣说我与世界一边是常恒且坚固的。这是如何宣说的呢？比丘们，在欲界中，有一种名为嬉戏迷醉之天。当他们极度嬉戏并享受快乐时，由于他们享受快乐，身体疲惫，正念丧失，由于正念完全丧失，他们便从该处死亡。之后，其他有情……如前一样，当心入于等持时，个别体验并忆念起自己过去的事情，他们这样想：‘那些不是极度嬉戏并享受快乐的欲界嬉戏迷醉之天，是常恒的，坚固的，永恒的，永不变易之法。’那些
English
is the nature of destruction." Whatever is called mind, called intellect, called consciousness, this is permanent, stable, trustworthy, and of the nature of non-change." Then, another sentient being, having exhausted their lifespan, exhausted their karma, exhausted their merit, passes away from that place. They come to be like these people, grow up, their faculties fully mature, they shave their hair and beard, wear saffron robes, and with pure faith, go forth from home to homelessness. They dwell in solitude, or under a tree, or in an empty house, feeling suffering, abandoning, meditating, doing it many times, and from the cause of mindfulness, when the mind is placed in equanimity, they individually experience the realm of Brahma and think, 'Thus, these four elements of earth, water, fire, and wind are impermanent, untrustworthy, and of the nature of complete change.' Whatever is called mind, called intellect, called consciousness, this is permanent, stable, trustworthy, and of the nature of non-change." One side becomes permanent. Monks, this is the second thing that they realize, rely on what they depend on, focus on what they focus on, and contemplate the past, as before. Monks, another third thing will happen. Whether a monk or a Brahmin, they realize, rely on what they depend on, focus on what they focus on, and contemplate the past, declaring that one side of the self and the world is permanent and stable. How do they declare this? Monks, in the desire realm, there are gods called those intoxicated by play. When they dwell in extreme play and delight, because they dwell in virtue and delight, their bodies become weary and their mindfulness is lost. Because their mindfulness is completely lost, they pass away from that place. Then, another sentient being... as before, when the mind is placed in equanimity, they individually experience and remember their own past things, and they think, 'Those gods of the desire realm who are not intoxicated by play, who do not dwell in extreme play and delight, are permanent, stable, eternal, and of the nature of non-change.' Those who