Tibetan
་པའི་ལམ་ཡང༌། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལམ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་པར་འགྱུར་ལ། ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཡང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱད་པ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཆོས་ཤེས་པ་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཡིན་མོད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་མ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། ལམ་ཕན་ཚུན་དུ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། ལོག་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རང་གི་ཁམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་གལ་ཏེ་རང་གི་ཁམས་ཀྱི་གཉེན་པོས་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །མཐའ་དག་ཀྱང་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་འདི་ནི་མཐའ་དག་དང་མཐའ་དག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཤེས་པ་དེ་མཐའ་དག་ནི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དག་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོམ་པའི་ས་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའམ། ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་མཐའ་དག་གི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ། ཆོས་ཤེས་པ་དེ་ནི་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། མཐོང་བའི་ལམ་ལ་ ཆོས་ཤེས་པ་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་སྤངས་པ་ལ་སྤྱིར་བསྒོམ་པའི་ས་ལ་འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་ཤེས་པ་ཁམས་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་སྤོང་བ་འགྲུབ་པ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། སྔར་སྤངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་དང་པོ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་
Chinese
也是道。在欲界中行持的邪见等以道为对境，与法智之品相符的也成为在色界和无色界中行持者的对境，是吗？因此，如果说法智和随法智也互相是因，但随法智不是欲界的对治，所以说了这样的话。将要如此这般地显示，即使道互相是因，邪见等也只是以自界的对治为对境。那么，如果法智被称为广大生起，那么是否可以认为它是由自界的对治所决定的呢？一切也不是对治等，这种差别是对一切和非一切的对治所作的区分，即法智并非一切的对治。为什么呢？因为对于苦和集，法智不是它们的对治。修道地的法智对于苦，或者对于集，不是成为三界的对治，因此，在色界和无色界中行持的邪见等不是以法智为对境。此外，也不是一切的，这样广为宣说，即法智也不是色界和无色界一切的对治。为什么呢？因为不是见道所断之法的对治。在见道上， 法智不是成为见道所断的在色界和无色界中行持者的对治。对于已断除见道所断之法者，通常在修道地上，以灭和道为对境的法智是成为三界对治而生起的，但那断除见道所断之法也不可能实现，因为之前已经断除了。因为没有最初，对于没有最初，对于苦和集，法智成为色界和无色界的对治的最初是不存在的。对于最初的，对于见道所断的在色界和无色界中行持者的对治
English
It is also the path. The wrong views, etc., that are practiced in the desire realm take the path as their object, and what is in accordance with the aspect of Dharma-knowledge also becomes the object of those who practice in the form and formless realms, is it? Therefore, if it is said that Dharma-knowledge and subsequent-knowledge are also mutual causes, but subsequent-knowledge is not the antidote to the desire realm, then such words are spoken. It will be shown in this way that even if the paths are mutual causes, wrong views, etc., only take their own realm's antidote as their object. Then, if Dharma-knowledge is called vast arising, then can it be thought that it is determined by its own realm's antidote? Everything is also not an antidote, etc., this distinction is made for the antidote of everything and not everything, that is, Dharma-knowledge is not the antidote to everything. Why? Because for suffering and origin, Dharma-knowledge is not their antidote. The Dharma-knowledge of the cultivation ground for suffering, or for origin, is not the antidote that becomes the three realms, therefore, the wrong views, etc., that are practiced in the form and formless realms are not with Dharma-knowledge as their object. Furthermore, it is also not everything, thus widely proclaimed, that is, Dharma-knowledge is also not the antidote to everything in the form and formless realms. Why? Because it is not the antidote to the things to be abandoned by the path of seeing. On the path of seeing, Dharma-knowledge is not the antidote that becomes the practitioner in the form and formless realms to be abandoned by the path of seeing. For those who have abandoned the things to be abandoned by the path of seeing, generally on the ground of cultivation, the Dharma-knowledge that takes cessation and path as its object is born as the antidote to the three realms, but that abandonment of the things to be abandoned by the path of seeing is also impossible to achieve, because it has already been abandoned before. Because there is no beginning, for no beginning, for suffering and origin, the beginning of Dharma-knowledge becoming the antidote to the form and formless realms does not exist. For the first ones, for the antidote of those to be abandoned by the path of seeing who practice in the form and formless realms.
Tibetan
པོར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ནི་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དང་པོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་དོ། །འདོད་ཆགས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ། འདོད་ཆགས་ནི་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། དེ་གལ་ཏེ་ཟག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཐར་བར་འདོད་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་འདུན་པ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཞི་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་པ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་སྤངས་ན་དེ་ལྟ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་གཟུགས་དེ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་འདོད་ཆགས་མེད་དོ། །འགོག་པ་དང་ལམ་དག་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནོད་པ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ང་རྒྱལ་ཡང་ཁེངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ཞི་བ་ཡིན་ན། ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་ཁེངས་པར་འགྱུར་བར་མི་འོས་སོ། །བདག་གིས་ནི་ཆོས་དེ་དག་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་ང་རྒྱལ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ན། ཟག་པ་མེད་པའི་བློ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་དག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འགོག་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་གྱིས་ནི་དག་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་སྤངས་པའི་ བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ཡང་འདིས་དག་པར་བྱེད་པས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ནི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་དག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགོག་པའི་དང་ལམ་དེ་གཉིས་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དམན་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པར་རིགས་ན། འགོག་པ་དང་ལམ་གཉིས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཟག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པ་རྣམས་ནི་དག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་ཏུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་ནི་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་འགྱུར། དུ་ནི་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཁོ་ནའི་
Chinese
因为没有了知成为束缚的法。此处所说见断之法，是相对于修断之烦恼而言，最初就想显现。如果说贪欲是应当断除的，那么就会广说，贪欲是想要解脱的人们必须断除的。如果它缘于无漏法，那么因为已经进入了解脱的意愿，就像对善法的意愿一样，瑜伽士们就不应该断除它。因为意愿的贪欲之基是应当断除的，所以无漏法也应该断除，因为它也是贪欲的对境。世尊也说过，如果断除了意愿的贪欲，那么你的色身也会被舍弃。因此，没有缘于无漏法的贪欲。止和道不是那样的，因为远离了损害的原因。我慢也是以骄傲为特征，如果没有平息，那么无漏法都是非常寂静的，因此不应该因此而骄傲。如果心想我已经获得了那些法，因此生起了我慢，那么无漏的智慧不是那样的。因为它是它的对治。因为在真实的意义上是清净的，所以说，止在真实的意义上是清净的，因为它是舍弃了烦恼垢染的自性。道也是因为它使之清净。那两者也是殊胜的，因为在真实的意义上是清净的，所以止和道两者是殊胜的。如果将低劣的事物执为殊胜，那么就类似于执持见为殊胜，但是止和道两者不是那样的。此外，如果两种执持为殊胜是缘于无漏法，那么就成为了正见的特征，因为无漏法是清净的并且是殊胜的。因此，也不会成为见断之法，因为它不是烦恼性的。杜是从对境的角度来广说的。杜仅仅是相似地具有。
English
Because there is no knowledge of the Dharma that has become a bond. Here, the things to be abandoned by seeing are considered in relation to the afflictions to be abandoned by meditation, and it is desired to manifest them from the very beginning. If it is said that desire is to be abandoned, then it will be explained in detail that desire is what those who desire liberation must abandon. If it is focused on the unconditioned, then because one has entered the desire for liberation, it will not be abandoned by yogis, just like the desire for virtuous Dharma. Because the basis of desire's desire is to be abandoned, the unconditioned will also be abandoned, because it is the object of desire. The Blessed One also said that if the desire for desire is abandoned, then your form will be abandoned. Therefore, there is no desire focused on the unconditioned. Cessation and the path are not like that, because they are free from the cause of harm. Pride is also characterized by arrogance, and if it is not pacified, then all unconditioned Dharmas are very peaceful, so it is not appropriate to be arrogant because of it. If one thinks, "I have attained those Dharmas," and thus pride arises, then unconditioned wisdom is not like that. Because it is its antidote. Because it is pure in the true sense, it is said that cessation is pure in the true sense, because it is the nature of abandoning the defilements of afflictions. The path is also because it purifies it. Those two are also supreme, because they are pure in the true sense, so cessation and the path are both supreme. If one grasps inferior things as supreme, then it is similar to grasping views as supreme, but cessation and the path are not like that. Furthermore, if the two grasps as supreme are focused on the unconditioned, then they become the characteristics of right view, because the unconditioned is pure and supreme. Therefore, they will not become things to be abandoned by seeing, because they are not afflictive. Du is explained extensively from the perspective of the object. Du is only similarly possessed.