Tibetan
ངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཁོ་ནར་ཅིའི་ཕྱིར་བཤད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་བདེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་བ་ནི་ངེས་པ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་དང༌། གོང་དུ་སྐྱེ་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྣམས་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཁོ་ན་བཤད་ཀྱི། ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་རེ་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་འདོད་པའི་བདེ་བ་ལ་འདུན་པ་བཟློག་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚེ་ཕྱི་མའི་བདེ་བ་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་འདིར་སྔར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིས་དེར་སྐྱེའོ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཟེར་རོ། །ཡང་བསམ་གཏན་ཐམས་ཅད་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་བཞིན་དུ་ཡང་མདོ་ལས་དང་པོ་ཁོ་ནར་བཤད་ཅེ་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ཉེས་པ་མང་བ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་དེའི་བདེ་བས་བློ་ལྷག་པར་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་ངལ་ཞིང་སྐོམ་པ་ཆུ་རྙོག་པ་ཅན་གྱིས་ཚིམ་པ་བཞིན་ནོ། །འཕགས་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་དམིགས་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ། འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཐམས་ཅད་དང༌། ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དགུ་དང༌། འབྲས་བུའི་ལམ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུས་བསྡུས་པ་དང༌། ཁམས་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པར་བཤད་དོ། །མིག་གི་མངོན་ཤེས་མཐོང་འགྱུར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷའི་མིག་གི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཤེས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ལུས་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བ་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བློ་དབྱེ་འགྱུར། ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་དེ་དག་ནི་ཁམས་གསུམ་པ་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནས་བཟུང་སྟེ། མི་སྡུག་པ་དང་དབུགས་རྔུབ་པ་དང་འབྱུང་བ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཅི་རིགས་པར་ཐོས་པ་དང༌། བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་དང༌། ཐོད་རྒལ་གྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། ཟག་པ་ཟད་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆོས་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་མངོན་པར་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། །སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་གནས་ཐོབ་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་གཅོད་པའོ། །འདིར་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟག་པ་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་གཏོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བར་གཏོད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་གཏོད་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཆེད་དུ་མཛད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཁོ་ན་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ཡིན་པས་སོ། །གཞན་དག་ན་རེ་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཚད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མེད་པ་དག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གནོད་སེམས་ལ་སོགས་གཉེན་པོའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། མདོ་ལས་བྱམས་པ་བསྟེན། གོམས་པར་བྱས། ལན་མང་དུ་བྱས་ན་གནོད་སེམས་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །སྙིང་རྗེ་ནི་རྣམ་པར་འཚེ་བ་སྤོང་བར་འགྱུར། དགའ་བ་ནི་མི་དགའ་བ་སྤོང་བར་འགྱུར། བཏང་སྙོམས་ནི་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་གནོད་སེམས་སྤོང་ བར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བཞི་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། མ་ཚང་བ་དང་ལྷག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་མི་སྡུག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་བསྔོས་པ་དང༌། རྣམ་པར་དམར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲིག་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་བཏང་སྙོམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཁྲིག་པའི་འདོད་ཆགས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྡུག་པའི་མཚན་མ་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་
Chinese
因为如此。因此，为何只说于现法中安住快乐呢？因此，说了来世安住快乐是不一定的。所有佛等都是于现法中安住快乐，但不是所有人都一定来世安住快乐。为何呢？因为对于完全衰败、向上生起、完全寂灭者来说，那是不存在的。因此，只说于现法中安住快乐，而不是来世安住快乐。其他一些人说，是为了让执着于现法的人们，从对欲乐的渴望中转变过来，而与禅定的快乐相结合，因为来世的快乐依赖于现法。他们也这样说，这里说的是先前入定者后来生于彼处。又问，既然所有禅定都是于现法中安住快乐，为何经中只先说第一个禅定呢？瑜伽士因为已经超越了欲界众多的过患，所以其快乐能更加完全地满足心意，就像在荒野中极度疲劳和口渴的人被浑浊的水所满足一样。也是为了标示所有圣道的快乐，因为这里有所有与菩提分相符的事物，以及九种完全的了知，以及包含于沙门果之果道，以及三界之对治，因此才说那是在现法中安住快乐。经文说：‘眼之现识见转变欲。’这是将果安立为因，天眼之现识不是修习禅定，那是什么呢？是修习禅定的结果。称为知晓和看见，其中知晓是与意识相似的智慧，因为能分别思维这些众生具有身体的恶行等等。看见是与眼识相似的，因为没有分别念。经文说：‘从结合生智区分变。’那些是三界者，在欲界中行事。
English
Because of this. Therefore, why is it only said to abide happily in the present dharma? Therefore, it is said that it is not certain that one will abide happily in the next life. All Buddhas and others abide happily in the present dharma, but it is not certain that everyone will abide happily in the next life. Why? Because it does not exist for those who are completely decayed, arise upwards, and completely pass into nirvana. Therefore, it is only said to abide happily in the present dharma, not to abide happily in the next life. Some others say that it is to turn those who are attached to the present dharma away from the desire for sensual pleasure and to combine them with the happiness of meditation, because the happiness of the next life depends on the present dharma. They also say that it is said here that those who have previously entered into samadhi are later born there. Furthermore, since all meditations are abiding happily in the present dharma, why does the sutra only mention the first dhyana first? Because the yogi has transcended the many faults of the desire realm, his happiness is more completely satisfying to the mind, just as a person who is extremely tired and thirsty in the wilderness is satisfied by muddy water. It is also to indicate the happiness of all noble paths, because here there are all things that are in accordance with the aspects of enlightenment, as well as nine kinds of complete knowledge, and the path of fruition contained in the fruits of the ascetic life, and the antidotes to the three realms, therefore it is said that it is abiding happily in the present dharma. The text says: 'Eye's manifest consciousness sees change desire.' This is establishing the result as the cause, the manifest consciousness of the divine eye is not the practice of meditation, what is it? It is the result of practicing meditation. It is called knowing and seeing, where knowing is wisdom similar to consciousness, because it can distinguish and think that these beings have evil deeds of the body and so on. Seeing is similar to eye consciousness, because there is no conceptualization. The text says: 'Intelligence arising from combination distinguishes change.' Those are the three realms, acting in the desire realm.
Chinese
从有部的非表色戒律开始，不净观、呼吸、忆念诸蕴等等，以及各种各样的听闻、思惟和修习所生，无漏，解脱之门，超越的等持，漏尽神通等等。这些法能够使智慧明显增长。所谓从合和而生，是为了特别区分生处所得。此处因为与禅定相应，所以将从合和而生的功德都近似地称为修习禅定。如同第四禅的金刚喻定，凡是随行并与之相应的，都叫做能使漏尽的禅定修习。所谓自身趋近，自身之趋近即是自身趋近，是“自身特意造作”的同义词。因此说唯有第四禅，是因为佛陀世尊唯有依靠第四禅才现证了无上正等觉。所谓缘无量有情，是因为它们的所缘是无量有情。另一些人说，因为能成办无量福德，以及果报悦意无量，所以是无量的。为了对治嗔恚等。意思是说，经中说，修习慈爱，串习，多次修习，就能舍弃嗔恚。悲悯能舍弃恼害，喜乐能舍弃不悦，舍能舍弃贪欲和嗔恚。因此只有四种，不多不少。对治颜色贪欲是不净观，意思是说，因为以观察青瘀等为门而背离。对治淫欲贪欲是舍，意思是说，淫欲贪欲是对众生增益可爱的相。
English
Starting from the non-revealing precepts of the Vaibhāṣika school, contemplating impurity, breathing, mindfulness of the elements, etc., as well as various kinds of learning, thinking, and arising from meditation, being without outflows, the gate of liberation, transcendent samādhi, the superknowledges of the exhaustion of outflows, etc. These dharmas will cause wisdom to manifestly increase. The term "arising from combination" is to specifically distinguish what is obtained from the place of birth. Here, because it is in accordance with samādhi, the qualities arising from combination are all approximately called the practice of samādhi. Like the vajra-like samādhi of the fourth dhyāna, whatever follows and is in accordance with it is called the practice of samādhi that causes the exhaustion of outflows. The term "approaching oneself" means that the approaching of oneself is approaching oneself, which is synonymous with "deliberately creating oneself." Therefore, it is said that only the fourth dhyāna is taught, because the Buddha, the Bhagavan, only relied on the fourth dhyāna to realize the unsurpassed, perfect, and complete enlightenment. The term "focusing on immeasurable beings" means that their object of focus is immeasurable beings. Others say that they are immeasurable because they accomplish immeasurable merit and because the desirable results are immeasurable. For the antidote to malice, etc. That is to say, the sutra says that if one cultivates loving-kindness, becomes accustomed to it, and practices it many times, one will abandon malice. Compassion will abandon harming, joy will abandon displeasure, and equanimity will abandon desire and malice. Therefore, there are only four, no more and no less. The antidote to the desire for color is contemplating impurity, which means turning away by observing things like decomposition and redness. The antidote to sexual desire is equanimity, which means that sexual desire is an excessive imputation of attractive characteristics to beings.
Tibetan
པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། བཏང་སྙོམས་ནི་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པའི་མཚན་མ་ལ་མ་རེག་པར་སེམས་ཅན་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་འཁྲིག་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཟེར་རོ། །འདི་སྐད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ལ། འཁྲིག་པའི་འདོད་ཆགས་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང༌། བསྙེན་བཀུར་དང༌། རེག་བྱའི་སྒོ་ནས་འབྱུང་ལ། མི་སྡུག་པ་ཡང་དེ་སུན་འབྱིན་པའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པས་འཁྲིག་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་རིགས་ལ། བཏང་སྙོམས་ནི་ཕ་དང་མ་དང་བུ་ལ་སོགས་པ་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། སེམས་ཅན་ཙམ་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །སྙིང་རྗེ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱམས་པ་ལྟར་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །གནའ་རབས་དག་ན་རེ་དགའ་བ་ཡིད་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་དགའ་བ་ནི་དགའ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཏང་སྙོམས་མ་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་འབྱུང་ངོ༌། །མ་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་མི་རུང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གནོད་སེམས་ནི་ཆགས་པས་དྲངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆགས་པའི་སྒོ་ནས་བྱུང་བའི་གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བཏང་སྙོམས་ཡིན་པས་འགལ་པ་མེད་དོ། །བྱམས་པ་དང་བཏང་སྙོམས་དག་གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ཀྱང་ཁྱད་པར་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བྱམས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་སེམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ལ། བཏང་སྙོམས་ནི་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཛའ་བས་སྐྱེད་པའི་སྡང་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་གཉི་གའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་བར་མར་གནས་པའི་མ་ཆགས་པ་དང་ ཞེ་སྡང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་སྒྲ་བརྗོད་ཀྱི། ཆོས་གཅིག་ཆོས་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ནི་མེད་དོ། །འདི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་ཆགས་པར་མི་བྱེད་ལ། ཁོང་ཁྲོ་བར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དག་ན་རེ་བྱམས་པ་ནི་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་དང་འདྲ་བར་གནས་པའོ། །སྙིང་རྗེ་ནི་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་མངོན་པར་མི་དགའ་བའོ། །དགའ་བ་ནི་གཞན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དག་
Chinese
因为智慧是先导。舍是对于痛苦和不悦意的相状不执著，仅仅认识到是众生。因此，贪欲的对治是舍。这是分别说部所说的。这里详细地说，贪欲是从颜色和形状，恭敬和触觉产生的。不悦意也是以驳斥这些相状的方式进入，所以可以作为贪欲的对治。舍是因为不分别父母和子女等，仅仅执着于众生，所以是贪欲的对治。慈悲也和这相似，就像慈爱一样，是无嗔的自性。古代的人说，喜是内心快乐的自性。其他人说，喜是与喜悦一同享用的极度喜悦，是由行蕴所包含的。舍被称为无贪。如果认为因为是无贪的自性，所以不能成为嗔恨的对治，那么就说了“这”来解释，因为嗔恨是由贪欲引起的。舍是由于贪欲而产生的嗔恨的对治，所以没有矛盾。慈爱和舍虽然同样是嗔恨的对治，但区别在于，慈爱是无嗔的自性，所以是一切嗔恨的对治，而舍是无贪的自性，所以是友善所产生的憎恨的对治。这可以是二者的自性，为什么呢？因为是贪欲和嗔恨的对治。这里，对于处于中间状态的无贪和无嗔的自性，才说“舍”这个词，而不是一个法具有多种自性。这将要说明，即不随后贪着，也不生气。其他人说，慈爱是从内心深处对一切众生都像自己一样对待。慈悲是对他人的痛苦感到不悦。喜是对他人的圆满
English
Because wisdom is the forerunner. Equanimity is understanding beings merely without clinging to the characteristics of suffering and unpleasantness. Therefore, the antidote to lust is equanimity. This is what the Vaibhashikas say. Here it is explained in detail that lust arises from color and form, reverence, and touch. Unpleasantness also enters in the manner of refuting these characteristics, so it can be considered an antidote to lust. Equanimity, because it does not differentiate between parents, children, and so on, and only clings to beings, is the antidote to lust. Compassion is also similar to this, like loving-kindness, it is the nature of non-anger. Ancient people say that joy is the nature of inner happiness. Others say that joy is the extreme joy enjoyed together with joy, which is encompassed by the aggregate of formations. Equanimity is called non-attachment. If one thinks that because it is the nature of non-attachment, it cannot be an antidote to hatred, then "this" is said to explain, because hatred is caused by attachment. Equanimity is the antidote to hatred arising from attachment, so there is no contradiction. Although loving-kindness and equanimity are both antidotes to hatred, the difference is that loving-kindness is the nature of non-anger, so it is the antidote to all hatred, while equanimity is the nature of non-attachment, so it is the antidote to hatred arising from friendliness. This can be the nature of both, why? Because it is the antidote to lust and hatred. Here, the word "equanimity" is used for the nature of non-attachment and non-anger that is in an intermediate state, not that one dharma has multiple natures. This will be explained, that is, not subsequently clinging, nor being angry. Others say that loving-kindness is treating all beings as oneself from the depths of one's heart. Compassion is being displeased with the suffering of others. Joy is the perfection of others