Tibetan
་མྱོང་བ་བཀག །འདི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཕན་འདོགས་པ་ནི་བདེ་བའི་དབང་པོའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ན་ཡང་བདེ་བའི་དབང་པོ་ཡོད་པར་འདོད་ན། དེ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ན། སེམས་ཀྱི་དེ་ནི་བདེ་དབང་པོ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གནོད་པ་བྱེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོའོ་ཞེས་བྱའོ་སིམ་པ་ནི་བདེ་བའོ། །སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འདིར་ཡང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཅོད་དོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སིམ་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་ནི་བདེ་བའི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་ཁམས་དང༌། བསམ་གཏན་དང་པོར་ལུས་ཀྱི་སིམ་པ་བདེ་བའི་དབང་པོར་རྣམ་པར་གཞག་ལ། བསམ་གཏན་གསུམ་པར་ནི་སེམས་ཀྱི་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ལུས་ཀྱི་ཚོར་བ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མེད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དེ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གཞན་ན་དེ་ཡིད་བདེ་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལས་གཞན་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་གོང་དུ་ཡང་དེར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །འདོད་པའི་ཁམས་དང༌། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང༌། གཉིས་པ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ སྨོས་ཏེ། དེ་ནི་དེ་དག་ཁོ་ནར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་གསུམ་པར་ཡང་དེའི་བདེ་བའི་དབང་པོར་མ་བཤད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ༌། །ཡིད་བདེ་བ་ནི་དགའ་བ་ཡིན་ལ། དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་ཀྱང་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཐོབ་སྟེ། མདོ་ལས། དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་བཏང་སྙོམས་ལ་གནས་པ། དྲན་པ་དང་ལྡན་པ། བདེ་བ་ལ་གནས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ན་བདེ་བའི་དབང་པོ་ཁོ་ནར་བརྗོད་ཀྱི། ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། འཇུག་པས་བྱས་པའོ། །སེམས་ཀྱི་བདེ་བའི་དབང་པོ་ནི་བརྟན་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། ཡིད་བདེ་བ་ནི་མི་བརྟན་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ལ་ཡ་པོར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཀྱི་སིམ་པ་མ་ཡིན་པ། །མི་བདེ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སེམས་ཀྱི་ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པའོ། །ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་སིམ་པ་དང༌། སིམ་པ་མ་ཡིན་པའི་དབྱེ་བས་ཚོར་བ་གསུམ་པོ་དག་རྣམ་པར་གཞག་པ་བྱས་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་པས། དེའི་ཕྱིར། བཏང་སྙོམས་ནི་བར་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་སྨོས་སོ། །སིམ་པ་ནི་བདེ་བའོ། །སིམ་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་ཐལ་མ་ཐག་ཏུ་བཤད་ལ། འདིར་ནི་བར་མའོ་ཞེས་བཤད་པ་དེའི་ཕྱིར་སིམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་སིམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བར་མའོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། སིམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་སིམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་ཤེས་པ་དེའི་ཕྱིར་གསུང་རབ་ལས་གྲགས་པའི་རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱིས་སྟོན་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྟར་ལུས་དང་སེམས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་དང་འདྲ་བར་ཕྱེ་ནས་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ན་འདྲི་བ་ནི། ཅི་ལུས་ཀྱི་འམ། སེམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བར་སྐབས་དང་སྦྱར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། གཉིས་ཀའི་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དག་ནི་རྟེན་ཐ་དད་པ་ལ་གུས་པ་ མེད་པར་བྱས་ཏེ། བསྡུས་ནས་ཏེ་བསྡོམས་ནས་དབང་པོ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མངའ་བའི་ཕྱིར་དང་ཐམས་ཅད་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་པ་མི་མངའོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་མི་རྟོག་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་སོ། །བསྡུས་ནས་དབང་པོ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ལ་རྒྱུ་སྨྲས་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་ཕལ་ཆེར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བའོ། །ཕལ་ཆེར་སྨོས་པས་ནི་དགའ་བའི་བདེ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པ་དང༌། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྟོན་ཏོ། །ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མི་སྐྱེའོ། །དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུ་སྨྲས་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་དབང་གིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མཛའ་བ་ད
Chinese
阻碍体验。将要如此宣说，与五种识一同生起，以及与三种识一同生起的体验，能利益的是乐受。如果认为第三禅也有乐受，如果问那也不是身体的乐受吗？因此，第三禅中，心之彼是乐受。如此宣说，损害的是苦受，寂静是乐。因为适时的缘故，应与身体的受联系起来。这里也是，差别和有差别的法与之前一样。心之，这句是与身体的区分。彼，这句是与非寂静的区分，因为彼的缘故。宣说彼，心的感受寂静是乐受。又为何在欲界和初禅中，身体的寂静被安立为乐受，而在第三禅中是心的呢？因此，宣说了身体的感受是没有的。为何没有呢？因此，宣说了在那里没有五种识的集合。其他是意乐。对于此，第三禅之外是意乐受。宣说其他，是为了遣除在第三禅之前也成为过失。欲界和，初禅和，二禅中是，如此宣说，因为那只存在于那些之中。又为何不像初禅和二禅一样，在第三禅中也没有宣说彼是乐受呢？因此，第三禅中是，如此广说。意乐是喜，通过远离喜的贪欲也能获得第三禅。经中说：远离喜的贪欲，安住于舍，具有正念，安住于乐。因此，第三禅中只说是乐受，而不是意乐受。在利益的体验上是相同的。这两种意有什么差别呢？是进入所造成的。
English
Obstructing experience. It will be declared thus: the experience that arises together with the five consciousnesses, and the experience that arises together with the three consciousnesses, that which benefits is the feeling of pleasure. If it is thought that there is also a feeling of pleasure in the third dhyana, if it is asked whether that is not also a physical feeling, then, therefore, in the third dhyana, that of the mind is the feeling of pleasure. Thus it is said, that which harms is the feeling of suffering, and tranquility is pleasure. Because it is timely, it should be linked to the physical feeling. Here too, the difference and the object of difference are the same as before. "Of the mind," this phrase distinguishes it from the body. "That itself," this phrase distinguishes it from the non-tranquil, because of that itself. Saying "that itself," the tranquil feeling of the mind is the feeling of pleasure. Again, why is it that in the desire realm and the first dhyana, the tranquility of the body is established as the feeling of pleasure, while in the third dhyana it is of the mind? Therefore, it is said that there is no physical feeling. Why is there none? Therefore, it is said that there is no collection of the five consciousnesses there. Other than that is mental pleasure. For this, other than the third dhyana is the feeling of mental pleasure. Saying "other than" is to prevent it from becoming a fault even before the third dhyana. The desire realm and, the first dhyana and, in the second dhyana, it is said thus, because that only exists in those. Again, why is it that, like the first and second dhyanas, it is not said in the third dhyana that that is the feeling of pleasure? Therefore, in the third dhyana, it is explained extensively. Mental pleasure is joy, and the third dhyana can also be attained by being free from attachment to joy. The sutra says: "Having abandoned attachment to joy, abiding in equanimity, possessing mindfulness, abiding in pleasure." Therefore, in the third dhyana, only the feeling of pleasure is mentioned, and not the feeling of mental pleasure. They are the same in the experience of benefiting. What is the difference between these two minds? It is caused by entering.
Chinese
心的快乐的自在是坚固地存在的，而意的快乐是不坚固地存在的，因为心是容易变动的。心的不适，被称为不快乐，心的不悦意是有害的。通过身和心的适意和不适意的区分，三种感受已经被分别安立了。现在需要讲述舍的自在，因此，详细地阐述了“舍是中间的”。适意是快乐，不适意是痛苦，刚刚说完，这里却说“是中间的”，因此，既非适意也非不适意，那就是被称为中间的。因此，说了“既非适意也非不适意”。即使如此，因为不了解，所以用经文中著名的其他名称来指示，即“非痛苦也非快乐的感受”等等。如同快乐和痛苦一样，因为依赖于身和心，并且没有像它们那样分开指示，所以产生疑惑时提问：“是身的吗？是心的吗？”这是与舍的自在相关联的。因此说：“是两者的”。“为什么”这个问题详细地阐述了，快乐和痛苦没有尊重所依赖的不同，而是被收集起来，或者说是被总结起来，成为一个自在，这有什么原因呢？如来们因为具有对一切事物无碍的智慧，并且对一切事物都具有正念，所以不会无缘无故地说法。因此说了“因为不分别”。说了将它们收集起来成为一个自在的原因是：心的快乐和痛苦，大多数是由于分别，这个问题详细地阐述了。说了“大多数”是为了排除喜乐、禅定所生的快乐和异熟所生的快乐。身体的快乐和痛苦不是从分别产生的。对于这一点，说了原因是“由于境的势力”等等，即亲爱
English
The power of mental happiness is firmly established, while the happiness of the mind is not firmly established, because the mind is easily changed. The discomfort of the mind is called unhappiness, and the displeasure of the mind is harmful. Through the distinction between the comfort and discomfort of body and mind, the three feelings have been separately established. Now it is necessary to speak of the power of equanimity, therefore, it is explained in detail that "equanimity is the middle." Comfort is happiness, discomfort is suffering, it was just said, but here it is said "is the middle," therefore, neither comfort nor discomfort, that is called the middle. Therefore, it is said, "neither comfort nor discomfort." Even so, because it is not understood, it is indicated by other names famous in the scriptures, such as "the feeling that is neither suffering nor happiness," and so on. Like happiness and suffering, because they depend on body and mind, and are not indicated separately like them, when doubt arises, the question is asked: "Is it of the body? Is it of the mind?" This is related to the power of equanimity. Therefore it is said: "It is of both." The question "why" is explained in detail, happiness and suffering do not respect the different dependencies, but are collected together, or rather, summarized, into one power, what is the reason for this? The Tathagatas, because they have unobstructed wisdom about all things, and have mindfulness of all things, do not teach the Dharma without a reason. Therefore it is said, "because there is no distinction." The reason for collecting them together into one power is said to be: the happiness and suffering of the mind, mostly due to discrimination, this question is explained in detail. Saying "mostly" is to exclude joy, the happiness born of samadhi, and the happiness born of vipaka. The happiness and suffering of the body do not arise from discrimination. For this, the reason is said to be "due to the power of the object," and so on, that is, dear