Tibetan
་གཉིས་ཀས་མཐོང་ན་རྟེན་རྣམ་པར་ཆད་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པས་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་དབང་བོ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྟེན་རྣམ་པར་ཆང་པས་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་སྨོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡུལ་ན་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་གི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་ནི་འཁར་གཞོང་དང་རྒྱ་ཤུག་བཞིན་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ངོ་བོས་མིག་ལ་གནས་ཏེ། དེ་དག་གྱུར་པས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མིག་ལ་དེའི་རྟེན་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟེན་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཡང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མིག་བརྒྱས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་བསྐྱེད་པར་འགལ་བ་མེད་ན། གཉིས་ཀྱིས་ཡིན་པ་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། མིག་རྣག་གིས་བར་ཆོད་པ་གཅིག་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་སྐྱེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན། ཡུལ་ན་མི་གནས་པ་དེའི་རྟེན་རྣམ་པར་ཆད་པས་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་དཔེའོ། །ཅི་འདི་དག་ཡུལ་དང་ཕྲད་པ་ཞིག་གམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། གཉིས་ཀ་ཡང་བསྙད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ་མིག་ནི་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང༌། ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་གཟུགས་ལ་ཐོགས་སོ་ཞེས་གསུངས་ནས། མ་ཕྲད་པ་ལ་ནི་ཐོགས་པ་མི་རིགས་སོ། །སླར་ཡང་དེའི་ལྷའི་མིག་གིས་སེམས་ཅན་དག་ལ་ལྟའོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། རིང་བ་གང་དག་ཡིན་པ་དང༌། ཉེ་བ་གང་དག་ཡིན་པ་ཞེས་གསུངས་ནས། ཡུལ་དང་ཕྲད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཉེ་བ་དང༌། རིང་བའི་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་སྲིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར། མིག་དང་ཡིད་དང་རྣ་བ་དང༌། །ཡུལ་དང་མ་ཕྲད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཤེས་པར་ཡོད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་གཟུགས་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིས་ནི་ཡུལ་དང་མ་ཕྲད་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱེད་དོ། །མིག་ལ་ཡོད་པའི་མིག་སྨན་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིས་ནི་འདི་ཡུལ་དང་ཕྲད་པ་ཡིན་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཡུལ་དང་མ་ཕྲད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །གང་དག་བརྟེན་ནས་བྱུང་སྟེ་ཡུལ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་ཡུལ་དང་ཕྲད་པར་འདོད་པ་དེ་དག་གི་དེ་ཡང་འདོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ཉེ་བ་དང་རིང་བདག་ལ་དུས་མཉམ་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་འདི་ནི་ནག་པ་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་མཐོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །མིག་ནི་འོད་ཟེར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མར་མེ་བཞིན་དུ་ཐག་ཉེ་བ་དང་
Chinese
如果两个都看到，因为所依完全断绝，识也完全断绝，就像一个有情众生的根一样，一个刹那间变成两个识，这样就过失了。因此，才广说了“所依完全断绝”。为什么呢？因为不住在境上。眼的识就像木碗和紫檀一样，以所依和能依的体性住在眼上，那些变了就变，因此眼是它的所依。因此，依赖一个所依，而且那也是一个，即使有一百只眼睛，生起一个识也没有相违，何况两个呢？即使一只眼睛被眼翳遮蔽，也会过失生起多个识，不住在境上，它的所依完全断绝，也不是完全断绝。像色一样，是不相似的比喻。为什么对这些是否与境相合等有怀疑呢？因为见到两者都是假立的。薄伽梵这样说过：眼接触可爱和不可爱的色。没有接触的，不应接触。再次，经中广说天眼看有情等，说了哪些是远的，哪些是近的。如果确实与境相合，就不可能有近和远的安立。因此，才说了眼、意、耳与境不接触。有什么可以知道的呢？像这样说了从远处的色，由此可以知道是不与境接触的。眼里的眼药看不见，由此可以遮遣这是与境接触的。如果是这样，就应确定为仅仅是不与境接触的。那些依赖而生，住在境上，这样认为与境接触的，那些也仅仅是认为而已，因为同时了知近和远。这个法也不是具有黑暗等行相者所能见的。眼是光芒，像灯一样，近和
English
If both see, since the support is completely severed, the consciousness is also completely severed, just like the root of a sentient being, in one instant it becomes two consciousnesses, thus it is a fault. Therefore, it is extensively stated that "the support is completely severed." Why? Because it does not reside on the object. The eye consciousness, like a wooden bowl and sandalwood, resides on the eye with the nature of support and supported. Since those change, it changes, therefore the eye is its support. Therefore, relying on one support, and that is also one, even if there are a hundred eyes, there is no contradiction in generating one consciousness, let alone two? Even if one eye is obscured by eye disease, it would be a fault to generate multiple consciousnesses. Not residing on the object, its support is completely severed, and it is also not completely severed. Like form, it is a dissimilar example. Why is there doubt about whether these are in contact with the object, etc.? Because it is seen that both are imputed. The Blessed One said this: The eye contacts agreeable and disagreeable forms. What is not in contact should not be contacted. Again, it is extensively stated in the sutras that the divine eye sees sentient beings, etc., and it is said which are far and which are near. If it is indeed in contact with the object, there could be no establishment of near and far. Therefore, it is said that the eye, mind, and ear do not contact the object. What can be known? Like this, it is said about form from a distance, from this it can be known that it is not in contact with the object. Eye medicine in the eye is not seen, from this it can be refuted that this is in contact with the object. If it is so, it should be determined that it is only not in contact with the object. Those who rely on and arise, and reside on the object, those who think it is in contact with the object, those are merely thinking, because they simultaneously know near and far. This dharma is also not seen by those who have the characteristics of darkness, etc. The eye is light, like a lamp, near and
Tibetan
རིང་བ་དག་ལན་ཅིག་གསལ་བར་བྱེད་པར་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བལྟ་བར་འདོད་པ་རྣམས་མུན་ཁུང་ན་སྣང་བ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་འོད་ཟེར་ཉིད་མ་གྲུབ་པོ། །མིག་གི་འོད་ཟེར་ ཉུང་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་ཚོལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། ཉུང་ངུ་ནི་མང་པོས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དཔེ་དོན་དང་མཚུངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བར་མེད་པ་ཕྲད་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མར་མེ་ནི་སྡོང་བུ་དང་མར་ལ་སོགས་པ་ཕྲད་པ་སྲེག་ཅིང་སྣང་བར་བྱེད་ན། མིག་ནི་མེ་ལྟར་མིག་སྨན་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བ་རྣམས་འཛིན་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེལ་ལ་སོགས་པས་ཆོད་པ་ཡང་དམིགས་པས་མ་ཕྲད་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐེ་ཚོམ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་མིག་ནི་ཡུལ་དང་ཕྲད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྲད་པ་ཡིན་ན་ནི་རེང་རེང་པོ་ལྟར་མཐོ་ཡོར་ལ་མི་ཡིན་སྙམ་དུ་དེའི་ཁྱད་པར་དག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་དང་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔག་ཚད་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་བསྐལ་བ་དང་ཕྲད་པ་མི་ཕྲད་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ། ལན་ཅིག་ཕྱེ་མ་ཐག་ཏུ་མིག་ཟླ་བ་དང་ཕྲད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། མིག་དེ་འགྲོ་དང་ལྡན་འགྱུར་ན། །རྒྱང་རིང་ཡུན་རིང་གྱིས་མཐོང་འགྱུར། །ཉེ་བ་དང་ནི་རིང་བ་ཡི། །གཟུགས་ནི་མཚུངས་ན་དེ་གོ་ཅི། །གལ་ཏེ་གཟུགས་མཐོང་མིག་འགྲོ་ན། །འགྲོ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །བལྟ་བར་བྱ་བ་ངེས་པ་ནི། །འདོད་ཅེས་བྱ་བ་དོན་མེད་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མིག་ནི་ཡུལ་དེའི་ཕྱིར་དང་མ་ཕྲད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་ཐོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣ་བ་ཡུལ་དང་མ་ཕྲད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཡུལ་དང་ཕྲད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་སྣ་ལྟར་ཕྲད་པའི་ཡུལ་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། རིང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་ཐོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གི་སྒོ་ནས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲའོ། །བྱང་ཕྱོགས་ཀྱིའོ། །རྒྱང་རིང་བའོ། །ཉེ་བའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྲད་པ་ལ་དེ་མི་རིགས་ཏེ། དྲིལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཕྲད་པ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ༌། །འདི་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དག་ནའོ། །གལ་ཏེ་མི་གཡུལ་དང་མ་ཕྲད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྣ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ན་ནི་དེ་ལྟར་ན། བསམ་གཏན་པ་རྣམས་ལ་ལྷའི་མིག་གཟུ
Chinese
如果说，对于长远的事物，一次性地清晰显现并不矛盾。那么，对于想要观看的人来说，为了在黑暗中寻找光明，光芒本身不是已经成立了吗？如果说，因为眼睛的光芒微弱，所以才去寻找外在的显现。那么，微弱的光芒会被众多事物所压倒，因此也不会成为目标。这与比喻的意义也不相符，因为无间断的接触才能使事物清晰显现。如果灯火接触树木和油脂等而燃烧并显现光明，那么眼睛像火一样，不会去执持眼药等非常接近的事物。即使被水晶等阻隔，也能在不接触目标的情况下进行执持，并且因为产生怀疑，所以眼睛并非与对境接触。如果接触的话，就像傻瓜一样，不会对高处的物体是人还是其他事物产生怀疑，因为自身与所有事物都非常接近。即使相隔数千由旬，也同样存在接触与不接触的情况。因此，不能说一旦睁开眼睛，就能立即与月亮接触。正如经中所说：如果眼睛具有移动的能力，就能看到遥远和长久的事物。如果近处和远处的事物形象相同，那又有什么意义呢？如果眼睛在看到形象时需要移动，那么移动又有什么作用呢？如果观看的事物是确定的，那么“想要”这个词就变得毫无意义了。因此，眼睛实际上并没有与对境接触。同样，听到远处的声音，也表明耳朵并没有与对境接触。如果与对境接触，那么就像鼻子一样，只能感知接触到的对境，而无法感知远处的对境。如何理解听到远处的声音呢？这是通过方向等差别来确定的。例如，南方的声音、北方的声音、远方的声音、近处的声音，都是这样确定的。对于接触来说，这是不可能的，就像铃铛等一样。如果说与对境接触是唯一的方式，那么这个说法就会变得繁琐。这里所说的“这里”，指的是人们。如果说，因为不与对境接触，所以眼睛才与鼻子等有所不同，那么对于禅定者来说，天眼...
English
If it is said that it is not contradictory for distant things to appear clearly at once, then for those who wish to see, is not the light itself already established for the sake of seeking appearance in the darkness? If it is said that because the light of the eye is weak, one seeks external appearances, then the weak is overwhelmed by the many, and therefore it does not even become an object. This is also not in accordance with the meaning of the analogy, because uninterrupted contact makes things clear. If a lamp burns and illuminates by contacting wood and oil, then the eye, like fire, does not hold onto things that are very close, such as eye medicine. Even when obstructed by crystal and the like, it holds without contacting the object, and because of doubt, the eye does not contact the object. If there is contact, then like a fool, one would not doubt whether a tall object is a person or something else, because oneself is very close to all things. Even if separated by thousands of yojanas, there is still contact and non-contact. Therefore, it is not appropriate to say that once the eyes are opened, they immediately contact the moon. As it is said in the scriptures: If the eye has the ability to move, it will see distant and long-lasting things. If the images of near and far things are the same, then what is the meaning of that? If the eye needs to move when seeing an image, then what is the use of moving? If the thing to be seen is certain, then the word "wanting" becomes meaningless. Therefore, the eye does not actually contact the object. Similarly, hearing a sound from afar indicates that the ear does not contact the object. If there is contact with the object, then like the nose, one can only perceive the object that is contacted, and not the distant object. How is it understood that a sound is heard from afar? This is determined by the differences in direction and so on. For example, the sound of the south, the sound of the north, the sound of the distant, the sound of the near, are determined in this way. This is not possible for contact, like a bell and so on. If it is said that contact with the object is the only way, then this statement becomes cumbersome. The "here" mentioned here refers to people. If it is said that because it does not contact the object, the eye is different from the nose and so on, then for meditators, the divine eye...